Feeding Fingers - Against the Roses (2024)
mijn stem
11 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Uitgebracht in eigen beheer
-
Some Nights We Burn Letters (4:08)
-
Model Lives and Fallen Leaves (3:55)
-
Of Moths and Better Days (4:17)
-
The Dream Has Its Place (3:18)
-
But the Voices Won't (4:21)
-
Reduced to a Gesture (3:52)
-
Rented Faces (1:39)
-
The Weight of Violence (5:01)
-
Not Even Cruel (4:13)
-
Relief from Thought (3:45)
-
The Angriest Swim (3:59)
1
geplaatst: 8 januari 2025, 12:49 uur
Na een paar luisterbeurten toch niet overtuigend genoeg voor 4*. Hieronder mijn relaas.
Feeding Fingers is een Amerikaanse muziekgroep, opgericht in 2006 door kunstenaar Justin Curfman in Atlanta, Georgia. De band begon als een experimenteel post-punktrio en is door zijn verhuizing naar Europa in 2010 uitgegroeid inmiddels uitgegroeid tot een internationaal project met leden uit onder andere Duitsland, Oostenrijk en Italië. Curfman is de enige constante factor in de band
Justin Curfman is ook een bekroonde animator en filmmaker. Hij componeerde muziekstukken die oorspronkelijk bedoeld waren voor zijn films, maar besloot deze te herwerken tot liedjes voor Feeding Fingers. Samen met bassist/gitarist Todd Caras en percussionist Danny Hunt bracht hij deze muziek tot leven.
De muziek van Feeding Fingers wordt gekenmerkt door een melancholische en etherische sfeer, met invloeden van bands als The Cure en Joy Division. Hun geluid combineert donkere, introspectieve teksten met melodieuze instrumentatie. Ik kende de band nog niet, maar dit album bevalt me redelijk. Wordt ooit vervolgd vwb de voorgangers.
De songs op dit album zijn zeer melancholisch van karakter. Opener Some Nights We Burn Letters is daarvan direct een goed voorbeeld. Een nummer dat meteen weemoed oproept en dat past wel bij de titel.
Een nummer wat me direct aansprak is Of Moths and Better Days. Een fijne meeslepende melodie. Een nummer ook met mooie galm in de gitaren wat op elk nummer wel te horen is.
The Dream Has Its Place is mooi gedoseerd ingetogen. Tijdens dit nummer moest ik aan U2 denken. Ver weg, maar toch. Reduced to a Gesture gaat onder andere over rozen en en dat verklaart de albumnaam. De teksten zijn helaas online weer eens niet beschikbaar.
Rented Faces is een fraai maar te kort instrumentaal intermezzo. Daarna The Weight of Violence dat het doet met maatwisselingen. Misschien wel wat te veel dit keer. En het slot is zeker onverwacht.
Not Even Cruel is de ballad op het album. Een nummer met een indringend karakter en mooi gedoseerd gezongen,
Relief from Thought heeft een opzwepend ritme door de opvallende drum die opnieuw telkens van maat wisselt, Ook in dit nummer is het daardoor moeilijk om er echt in te komen. Afsluiter The Angriest Swim klinkt licht dreigend. De melodie is prettig door de galmende gitaar, Een fijn hypnotiserend slot.
Waardering 6,6
Feeding Fingers is een Amerikaanse muziekgroep, opgericht in 2006 door kunstenaar Justin Curfman in Atlanta, Georgia. De band begon als een experimenteel post-punktrio en is door zijn verhuizing naar Europa in 2010 uitgegroeid inmiddels uitgegroeid tot een internationaal project met leden uit onder andere Duitsland, Oostenrijk en Italië. Curfman is de enige constante factor in de band
Justin Curfman is ook een bekroonde animator en filmmaker. Hij componeerde muziekstukken die oorspronkelijk bedoeld waren voor zijn films, maar besloot deze te herwerken tot liedjes voor Feeding Fingers. Samen met bassist/gitarist Todd Caras en percussionist Danny Hunt bracht hij deze muziek tot leven.
De muziek van Feeding Fingers wordt gekenmerkt door een melancholische en etherische sfeer, met invloeden van bands als The Cure en Joy Division. Hun geluid combineert donkere, introspectieve teksten met melodieuze instrumentatie. Ik kende de band nog niet, maar dit album bevalt me redelijk. Wordt ooit vervolgd vwb de voorgangers.
De songs op dit album zijn zeer melancholisch van karakter. Opener Some Nights We Burn Letters is daarvan direct een goed voorbeeld. Een nummer dat meteen weemoed oproept en dat past wel bij de titel.
Een nummer wat me direct aansprak is Of Moths and Better Days. Een fijne meeslepende melodie. Een nummer ook met mooie galm in de gitaren wat op elk nummer wel te horen is.
The Dream Has Its Place is mooi gedoseerd ingetogen. Tijdens dit nummer moest ik aan U2 denken. Ver weg, maar toch. Reduced to a Gesture gaat onder andere over rozen en en dat verklaart de albumnaam. De teksten zijn helaas online weer eens niet beschikbaar.
Rented Faces is een fraai maar te kort instrumentaal intermezzo. Daarna The Weight of Violence dat het doet met maatwisselingen. Misschien wel wat te veel dit keer. En het slot is zeker onverwacht.
Not Even Cruel is de ballad op het album. Een nummer met een indringend karakter en mooi gedoseerd gezongen,
Relief from Thought heeft een opzwepend ritme door de opvallende drum die opnieuw telkens van maat wisselt, Ook in dit nummer is het daardoor moeilijk om er echt in te komen. Afsluiter The Angriest Swim klinkt licht dreigend. De melodie is prettig door de galmende gitaar, Een fijn hypnotiserend slot.
Waardering 6,6
* denotes required fields.
* denotes required fields.