Acid Bath - When the Kite String Pops (1994)

Idioot gave plaat en dan zijn die 11 stemmen die er staan hier toch weer te weinig. Dat terwijl de band toch wel een cult status geniet. Maja ik ontdek ze ook pas deze week, dus echt makkelijk op te komen zijn ze waarschijnlijk niet.

Ga ik een poging doen deze band te omschrijven? Beter van niet,, maar wil deze plaat ooit over de 12 stemmen van nu heenkomen, dan is het beter van wel.
Neem ff een element sludge, bivoorbeeld Eyehategod die komen tenslotte uit dezelfde streek. Gooi daar dan gewoon wat oude hardcore, thrash, wat death riffjes en Alice In Chains/God Machine bij om het af te maken. Goed roeren en je komt nog niet in de buurt. Zo, veel wijzer geworden? Nee dat dacht ik al. Nuja ik kon het proberen. Zogezegd een band die niet van hokjes houdt, al is de sludge wel het duidelijkst aanwezig.

Erg donkere, vaak zelfs morbide en naargeestige plaat, die me nog niet zo 123 loslaat. Fantastisch!

Edit: Ohja en voor de Blue Velvet sample in het laatste nr., dat ik dat vergat te vermelden zeg...

Acid Bath komt uit de Verenigde Staten en het zou sludge / doom metal moeten zijn. Dat is niet echt mijn favoriete subgenre geweest in de wonderlijke reis van Het Metal Album van de Week. Dit album zal het voor mij ook niet worden. Producer is Spike Cassidy van D.R.I., hoesontwerper is John Wayne Gacy, een notoire Amerikaanse seriemoordenaar.
Zodra het tempo een beetje hoger is, vind ik het nog best te pruimen maar wanneer een versnelling lager wordt geschakeld, vind ik het tamelijk monotoon. Raar maar waar, soms denk ik naar een nu-metalplaat te luisteren, bizar. De schreeuwende zanger helpt ook mijn luisterervaring niet. De flarden cleane zang op Finger Painting of the Insane vind ik dan weer dreigender dan de schreeuwende zang die me meer irriteert. Bij Jezebel geniet ik van het geleverde drum- en baswerk. Scream of the Butterfly vind ik het beste nummer, tegelijk het kalmste nummer op deze plaat maar tegen het einde hiervan komt er toch een dubbele bassdrum aan te pas. The Bones of Baby Dolls is ook een kalm akoestisch nummer.
Positief vind ik wel het kurkdroog geluid met ruimte voor alle instrumenten, Acid Bath heeft een goeie bassist en drummer. Redelijke nummers vind ik verder nog Tranquilized, Cheap Vodka en het lekker snelle What Color is Death maar dit album met zijn zeventig minuten is voor mij een lange zit geweest. En zo ben ik klaar met de tweede ronde .

Dit album heb ik deze week een paar keer goed beluisterd. Toen het Metal Album van de Week was, wist het me niet heel erg te boeien, en vond ik het vooral een bak geluid waaruit je zelf maar moest halen wat interessant was. Er zat wel afwisseling in, van rustige nummers waarin akoestische gitaren voorbij komen tot harde nummers waarin alleen maar geschreeuwd wordt, maar alle nummers achter elkaar klonken toch wat teveel als een eenheidsworst. Ik kon de nummers niet uit elkaar houden. Daardoor werd het album een te lange zit.

Na het album vaker gehoord te hebben, is mijn mening eigenlijk niet veranderd. Het enige wat veranderd is, is dat ik erachter gekomen ben dat de productie van de plaat me niet aanstaat. De zanger is te ver naar de achtergrond gedrukt, en ik denk dat het geluid me daarom overkomt als een geluidsbrei. Of het daarom is dat de zanger me niet echt weet te overtuigen, weet ik niet. Het zou goed kunnen.
Al met al staan op dit album een paar nummers die me wel kunnen bekoren, maar erg positief ben ik niet. Een erg lange zit. Als ik dit album nog ga draaien, zal het vooral als achtergrondmuziek zijn tijdens de afwas of zo...

3.5*

Acid Bath heeft door de jaren heen, lang nadat de band uit elkaar ging na de dood van bassist Audie Pitre, een heuse cultstatus opgebouwd. Ingedeeld bij het 'sludge' genre - zoals de meeste bands die indertijd uit Louisiana opdoken, zoals Crowbar of Eyehategod - kan de muziek van Acid Bath eigenlijk nauwelijks onder een bepaalde noemer geplaatst worden.
De harde stukken bevatten elementen uit de doom, death metal, hardcore/crust punk (voornamelijk hoorbaar in de crusty shouts van zanger Dax Riggs tijdens deze passages) en blues. De felle stukken lopen binnen dezelfde nummers naadloos over in psychedelisch aandoende grunge-achtige stoner passages, waarbij de hardcore brullen van Dax Riggs (die tijdens de 'sludge'-passages aangevuld worden met door merg en been snijdende shrieks van gitarist Sammy Duet - nu bekend van Goatwhore) ingeruild worden voor bevreemdende cleane zang die met momenten de indruk wekt dat de zanger ergens onder het oppervlak van een moerassig meer in de Bayou aan het verdrinken is.
Alle nummers hebben eigenlijk min of meer dezelfde stijl en structuur, op de twee welbekende 'ballads' na dan. Ik maal er in ieder geval niet om, want de originele sludgy sound van Acid Bath smaakt mij nog beter dan een kwaliteitssteak. De lyrics (welke eigenlijk 'psycho poetry' genoemd kunnen worden) voorzien het geheel nog van een verder psychotisch sfeertje.