Slate - Deathless (2024)

Leisteen is de gitzwarte en keiharde steensoort waar in Wales daken mee werden bedekt. Dat is de herkomst van de bandnaam ‘Slate’ uit havenstad Cardiff. En de openingssong van hun debuut EP bevestigd dat die naam aardig de lading dekt, want in ruim 7 minuten word een muzikaal statement afgegeven. In de introductie lijkt het onduidelijkheid waar dit naar toe gaat, totdat na 3 minuten de song open breekt en de rustgevende open gitaar akkoorden muteren naar een geluidsmuur die verraad dat dit niet zo maar een band is waar we over een paar maanden niets meer van horen. Er spreekt een drang naar muziek maken uit, urgent, indringend, op een manier die associaties heeft met de Ierse Fonteinen. De link zit m niet in de muziek maar in de voorliefde voor poëzie, die een bindende interesse is voor het viertal.
Hun muzikale inspiratie komt vermoedelijk uit de Gothic / New Wave hoek en ik hoor hints naar Suede & The Smith. Eigenlijk is dat vergelijken onterecht want zanger Jack heeft al een eigen stijl die afwisselend breekbaar is of vol bravoure zit. Drummer Raychi heeft een zeer gevarieerd palet en is bovenal sterk in tegendraadse ritmes. Ook de gitaren van Elis klinken in elke song anders en een band met een vrouwelijke bassist met de naam Lauren kan al helemaal niet stuk.

Naast een korte gedicht zijn de 5 songs alle van gelijkwaardig niveau, zonder een duidelijke singel, wat het totaal een artistieke eenheid maakt. Slate stond in oktober op Left ofthe Dial, waar ik ze helaas gemist heb, maar omdat ze een van de meest interessante nieuwe namen zijn uit 2024, is het hopen dat er nieuwe plannen gemaakt worden voor een terugkeer naar de EU.