Teeth of Lions Rule the Divine - Rampton (2002)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Southern Lord
- He Who Accepts All That Is Offered (Feel Bad Hit of the Winter) (29:26)
- New Pants and Shirt (7:01)
- The Smiler (17:53)
4
geplaatst: 15 augustus 2020, 20:23 uur
Teeth of Lions Rule the Divine (de naam van de band werd ontleend aan het tweede nummer op het album Earth 2 van Earth) is een project van Stephen O'Malley en Greg Anderson van Sun O))), Lee Dorrian (frontman van Cathedral en zanger op de eerste twee albums van Napalm Death) en multi-instrumentalist Justin Greaves (die later bekend zou worden met zijn project Crippled Black Phoenix), die het drumstel bemande.
Het nummer waar de band naar is vernoemd, duurt 27 minuten en 4 seconden. De trage opener van dit album duurt maar liefst 29 minuten en 26 seconden, ontzettend lang dus. De intro, die me erg het gevoel geeft van een soort soundcheck voor een concert (de dreigende drones op de achtergrond, de drummer die met razend geduld welgemikt zijn drumstel beroert), duurt al ettelijke minuten. Daarna ontplooit zich een log beest van een nummer, waar sfeer de boventoon voert. Dat doen die jongens van Sun O))) toch wel meesterlijk, moet ik toegeven, en die rauwe vocalen van Dorrian dragen daar ook toe bij.
New Pants and Shirt staat er dan met zijn (amper!) 7 minuten tussen als een niemendalletje, en maakt op mij ook het minste indruk van de plaat. De sfeer wordt consistent aangehouden, maar memorabel is het allemaal niet. Geef mij dan maar de afsluiter! The Smiler is de titel van het nummer, maar vrolijk klinkt het allemaal niet. Dit is heerlijk trage doom, het riffwerk van O'Malley is werkelijk fenomenaal. De vocalen van Dorrian komen hier ook het best over; het meest getergd.
Het bleef bij deze ene plaat voor Teeth of Lions Rule the Divine. O'Malley maakte ook deel uit van het illustere gezelschap genaamd Khanate. Daarmee kan je dit album ook wel vergelijken, al vind ik Khanate nog een pak smeriger, onheilspellender en meer onrustwekkend klinken. Toch wel een meer dan behoorlijke plaat!
4 sterren
Het nummer waar de band naar is vernoemd, duurt 27 minuten en 4 seconden. De trage opener van dit album duurt maar liefst 29 minuten en 26 seconden, ontzettend lang dus. De intro, die me erg het gevoel geeft van een soort soundcheck voor een concert (de dreigende drones op de achtergrond, de drummer die met razend geduld welgemikt zijn drumstel beroert), duurt al ettelijke minuten. Daarna ontplooit zich een log beest van een nummer, waar sfeer de boventoon voert. Dat doen die jongens van Sun O))) toch wel meesterlijk, moet ik toegeven, en die rauwe vocalen van Dorrian dragen daar ook toe bij.
New Pants and Shirt staat er dan met zijn (amper!) 7 minuten tussen als een niemendalletje, en maakt op mij ook het minste indruk van de plaat. De sfeer wordt consistent aangehouden, maar memorabel is het allemaal niet. Geef mij dan maar de afsluiter! The Smiler is de titel van het nummer, maar vrolijk klinkt het allemaal niet. Dit is heerlijk trage doom, het riffwerk van O'Malley is werkelijk fenomenaal. De vocalen van Dorrian komen hier ook het best over; het meest getergd.
Het bleef bij deze ene plaat voor Teeth of Lions Rule the Divine. O'Malley maakte ook deel uit van het illustere gezelschap genaamd Khanate. Daarmee kan je dit album ook wel vergelijken, al vind ik Khanate nog een pak smeriger, onheilspellender en meer onrustwekkend klinken. Toch wel een meer dan behoorlijke plaat!
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.