Japanese Breakfast - For Melancholy Brunettes (& sad women) (2025)

Kan er nog eens iemand naar Honey Water luisteren?
Wat een opbouw, voor mij kan dit nummer mee met het beste werk van Lana Del Rey in NFR-tijden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Japanese Breakfast - For Melancholy Brunettes (& sad women) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Japanese Breakfast - For Melancholy Brunettes (& sad women)
Michelle Zauner’s Japanese Breakfast keert bijna vier jaar na het prachtige Jubilee terug met For Melancholy Brunettes (& sad women), dat een duidelijk ander, maar wederom wonderschoon geluid laat horen

Ik vond het in 2021 verschenen Jubilee van Japanese Breakfast in eerste instantie een wat tegenvallend album, maar uiteindelijk groeide het uit tot een van mijn favoriete albums van dat jaar. Het deze week verschenen For Melancholy Brunettes (& sad women) wist me daarentegen onmiddellijk te betoveren. Michelle Zauner kiest op het nieuwe album van Japanese Breakfast voor een meer ingetogen geluid dat op bijzondere wijze is versierd met weelderige arrangementen die soms sprookjesachtig aan doen. Het is een geluid waarin de stem van Michelle Zauner nog wat beter tot zijn recht komt. De bijzonder mooie productie van topproducer Blake Mills is de kers op de taart. Prachtalbum.

Met Jubilee maakte Japanese Breakfast in de zomer van 2021 wat mij betreft een van de allerbeste albums van dat jaar, wat een top 3 notering in mijn jaarlijstje opleverde. Het derde album van Michelle Zauner leek op het eerste gehoor misschien vooral een feelgood popalbum, dat wat minder avontuurlijk klonk dan de twee albums die er aan vooraf gingen, maar de songs van de muzikante met zowel Amerikaanse als Zuid-Koreaanse wortels bleken over te lopen van de goede ideeën en verrassende invloeden.

Ik raakte nog wat meer onder de indruk van Michelle Zauner toen ik haar boek Crying in H Mart: A Memoir had gelezen, waarin ze fraai uiting geeft aan de worstelingen die ze heeft gehad met haar deels Amerikaanse en deels Zuid-Koreaanse identiteit. Michelle Zauner heeft ons geduld sinds de zomer van 2021 helaas stevig op de proef gesteld, maar deze week keert ze terug met For Melancholy Brunettes (& sad women).

Met tien songs en maar net een half uur muziek is het album aan de korte kant, maar de muzikante uit Philadelphia, Pennsylvania, heeft wederom vakwerk afgeleverd. Waar Jubilee bijna vier jaar geleden vooral koos voor pop, opent For Melancholy Brunettes (& sad women) voor een meer ingetogen geluid. Opener Here Is Someone is een folky track, maar het is wel een folky track die rijkelijk is versierd met orkestraties.

Het levert een wat sprookjesachtig geluid op en het is een geluid dat uitstekend past bij de mooie stem van Michelle Zauner, die wat meer ingetogen zingt dan op haar vorige albums. Het geluid van de openingstrack wordt doorgetrokken in het eveneens prachtige Orlando In Love, dat ook opvalt door prachtige klanken van onder andere flink wat strijkers. Het is een geluid dat terugkeert in de meeste tracks op het album.

Wat direct opvalt bij beluistering van For Melancholy Brunettes (& sad women) is dat Michelle Zauner, die voor het eerst koos voor een professionele studio, dit keer veel meer aandacht heeft besteed aan de productie. Het album klinkt niet alleen bijzonder mooi, maar laat ook een gelaagd geluid horen vol bijzondere details. Het verraadt de hand van een producer van naam en faam en dat blijkt ook te kloppen, want niemand minder dan Blake Mills (Feist, Laura Marling, Jesca Hoop) produceerde het nieuwe album van Japanese Breakfast.

For Melancholy Brunettes (& sad women) laat net als de vorige albums van Japanese Breakfast invloeden uit de jaren 80 horen en is niet vies van hier en daar wat donkere klanken, maar door de weelderige arrangementen klinkt de muziek van Michelle Zauner soms wat weemoedig maar geen moment deprimerend.

Michelle Zauner en Blake Mills tekenen voor het grootse deel van de muziek op het album, maar de gelouterde producers wist ook werelddrummers als Matt Chamberlain en Jim Keltner naar de studio in Los Angeles te halen, wat nog wat extra glans toevoegt aan het zo mooie geluid.

For Melancholy Brunettes (& sad women) klinkt totaal anders dan de terecht zo bejubelde voorganger Jubilee, maar ik vind het meer ingetogen en prachtig ingekleurde geluid van Japanese Breakfast, dat op zich net wat beter in mijn muzikale straatje past, minstens net zo mooi als de aanstekelijke en avontuurlijke pop op het vorige album.

Michelle Zauner bewees met Crying in H Mart: A Memoir al dat ze uitstekend kan schrijven en ook de teksten op For Melancholy Brunettes (& sad women) zijn van hoog niveau. Michelle Zauner heeft ons lang laten wachten op de opvolger van Jubilee, maar maakt ook met haar vierde album weer diepe indruk. Erwin Zijleman

Gewoon weer een fijn en melancholisch album zoals we inmiddels gewend zijn van Japenese Breakfast. Er staan weer een paar erg fijne nummers op, anderen glijden weer iets makkelijker langs me heen.

Jubilee is de plaat die Michelle Zauners moet maken om het overlijden van haar moeder een plek te geven. Als geen ander hoopt haar ouder op het sterfbed dat ze in staat is om het leven weer glans te geven. Jubilee is meer dan een prachtig geslaagd eerbetoon aan de roots en aan de familiebanden van de singer-songwriter: het is de bewustwording dat het leven gewoon doorgaat. Na een zorgvuldig gekozen stilte en voorbereiding komt dan nu het waardige vervolg in de vorm van For Melancholy Brunettes (& Sad Women).

Beter dan met openingstrack Here Is Someone kan je die voortgang niet verwoorden. Al raak je met een lied slechts één persoon, dan is het doel al bereikt. Juist die songs versterken de momenten waar je jezelf aan vasthoudt. Elk nummer roept de gedachtes op naar een specifieke gebeurtenis, soms triest, soms gelukkig makend. Het is de spirituele invalshoek waar Japanese Breakfast haar werk altijd al mee inkleurt. Met deze opzet nodigt ze de luisteraar uit om na te denken. Een zelfhulppakket om mee verder te groeien. Dat dit ook nog eens prachtige songs oplevert, is een mooie bijkomstigheid.

Het volgesmeerde Here Is Someone is meer dan een ochtendontbijt, het is een rijkelijk gevulde tafel, waarbij alles op een satijnwit kleed is uitgestald. Het is vooral het samenspel tussen Michelle Zauners en producer Blake Mills. Samen zijn ze verantwoordelijk voor het merendeel van het instrumentale arrangement, waar het orgeltoetsenwerk van Dory Bavarsky en Joseph Lorge, de saxofoonuithalen van Adam Schatz en de gitaarakkoorden van Alam Khan voor de verfijning zorgen. Een aanpak die Japanese Breakfast vervolgens op de rest van de songs toepast. De grootste kracht hierbij blijft het unieke zachte stemgeluid van Michelle Zauners die zich prima voor deze van Burt Bacharach afgeleide wijze van componeren leent. Een hoog lichtgewicht vintage seventies musical sfeertje. Geniale barokke liftmuziek, maar ook een tikkeltje saai.

Het opbouwende Orlando in Love mengt het epische Orlando Innamorato veldslag heldengedicht van Matteo Maria Boiardo met het indrukwekkende The Connoisseur schilderij van Eduard von Grützner en geeft hier een eigen geromantiseerde dromerige draai aan. Dan volgt het hoogtepunt van de plaat waar Blake Mills de schoonheid van noise en shoegazer met dreampop tot een kolkend geheel laat samensmelten. Honey Water krijgt hier vervolgens nog een regenlading van pianopartijen overheen gegoten, waardoor het nazomerbriesje nog net wat sterker aangezet wordt. Tussen de regels door lees je dat een vrouw zich altijd ondergeschikt aan de man moet opstellen. Een emancipatiesong in wording, afgeremd door die onafhankelijkheidspositie.

Het uptempo heen en weer rockende Mega Circuit draagt in alles de zorgeloze zomers uit vergeten tijden uit. Daar waar de jeugdige onschuld ontmaagd wordt en men het licht opstandige gedrag nog tolereert. Ook de Little Girl zuiverheid voedt zich met die branie. De eerste publieke dronkenschap en de schaamte voor ongepast gedrag. Het zijn de onhandigheden waarvoor ze niet meer voor advies bij haar moeder kan aankloppen. Dan zoek je de verbintenis in die andere familietak. Leda is gebaseerd op het eerste contact met haar vader, na een lange periode van stilte. Onwennig, aarzelend, veilig op telefoonafstand. Het is eigenlijk te triest voor woorden, Michelle Zauners geeft die eenzaamheidszinnen hier wel betekenis.

Dat de dood van haar moeder nog steeds niet helemaal verwerkt is, merk je in het ontroerende maar tevens opwindende Picture Window. Het zijn de spoken in huis die rusteloos ronddwalen. Het zijn de geesten die de leegtes in fotolijstjes denkbeeldig opvullen. Grunge drummer Matt Chamberlain zorgt voor de opzwepende drumslagen en geeft er een rockende twist aan. Is het vreemd dat ik bij de samenwerking met Jeff Bridges aan Kris Kristofferson moet denken? Ook hier betreft het een muzikant die tevens een mooie acteer carrière heeft opgebouwd. Natuurlijk is dat niet vreemd en ook Men in Bars zou zich prima voor een filmisch liefdesdrama lenen. Jeff Bridges in de rol van getraumatiseerd oorlogsveteraan, die zijn problemen wegdrinkt. Michelle Zauners als de trouw gebleven echtgenote, die hem hierin bijstaat. Een oprechte country tranentrekker, wel typisch Amerikaans.

De Californische Winter in LA liefdesverklaring benoemt de eenzaamheid als de verlate liefde een asgrijze sluier over de zon heen drapeert. Een speels en onaf niemendalletje van een liedje, dat zich er met moeite tussen wringt. Aan de prachtige begeleiding ligt het niet, die is bij het door zware strijkers gedragen Magic Mountain ook weer hemels. Het is eerder zo dat Michelle Zauners na de dood van haar moeder ook die Zuid- Koreaanse afkomst begraaft. Juist door die invloed maakt ze tekstueel en muzikaal op Jubilee het grote verschil. Op For Melancholy Brunettes (& Sad Women) presenteert ze zich te vaak als girl next door, te gewoontjes, te onopvallend, te Amerikaans.

Japanese Breakfast - For Melancholy Brunettes (& Sad Women) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Voor mij meer MBV meets Slowdive.

Ik heb hier helemaal niks mee. Vroegah zei mijn leraar op school enigszins gechargeerd: Als je te dom bent voor vuilnisman, niet getreurd, je kunt nog altijd rapper worden. Daar heb ik lang over nagedacht en kwam tot de conclusie dat dit vooral heren geldt. Maar voor meisjes geldt iets dergelijks: als je niet kunt zingen kun je nog altijd fluistermeisje worden.

XQCmoi als wijnproever te hoog gegrepen is, kan je nog altijd azijntester worden

Nou dat grijp ik dan met beide handen aan. Muziek zal er altijd wel gemaakt worden, maar de hoogtijdagen van de muziek lijken wel voorbij, zeker met die AI shit om de hoek; je kunt het bijna statistisch aantonen. Of neem bijvoorbeeld Fraukje; die al een 'Artiest van het jaar' award kreeg terwijl ze op dat moment nog niet eens een album had uitgebracht. Dat is ongeveer de stand van zaken anno nu, om K3 die weer volle zaken trekt maar niet te noemen.

Natuurlijk vindt iedereen de muziek waarmee ie opgroeit de beste, en voor de meeste mensen is het verder maar behang. En als dit de enige manier van naar het fenomeen kijken is, zijn we natuurlijk uitgepraat. Maar gelukkig is dat niet het hele verhaal. Het (weliswaar klein) percentage liefhebbers dat meegroeit en daarnaast als privé archeologen onderzoekt wat er allemaal voor hun tijd is uitgebracht, is gelukkig van alle tijden. Wil je de parels van nu vinden, dan kun je het best kijken in de verzameling van jongeren die op eigen kracht de Doors hebben ontdekt.
Eigenlijk zou je van die laatste groep, ongeacht of men 15 jaar was in de jaren zestig, tachtig of in 2010, hun verzameling op een hoop moeten gooien en in een grafiek moeten zetten. Dan krijg je een aardig beeld wat nu de werkelijke hoogtijdagen van de muziek zijn. Ik kan dat natuurlijk van mijn eigen verzameling doen (tienduizenden songs groot, een periode van 65 jaar bestrijkend) maar da's misschien niet zo maatgevend. Wel kan ik met overtuiging zeggen dat het wat mij betreft de laatste paar jaar niet veel soeps is, met 2025 als dieptepunt. Welke onzin radio-DJ's of poprecensenten je ook aansmeren.

Kijk XQCmoi, hier kan ik je volledig volgen. Voor mij is het vanaf de eeuwwisseling ook duidelijk minder geworden. Ik noem mijzelf dan ook geen poprecensent, eerder dan een recensent die eerder in de alternatieve hoek hangt. Al denk ik dat iedere muziekliefhebber wel een soortgelijke kennis bezit, het verschil is dat ik er over schrijf. Jij geeft hier duidelijk aan waar jij je aan stoort en ik deel jouw mening dat 2025 zeker geen topjaar is en dat een aantal redelijke platen daarom de hemel in geschreven worden

Wie beweert dat de hoogtijdagen van de muziek voorbij zijn, heeft poep in zijn oren. Je moet wel heel lui zijn om in deze tijd van ongekende kwantitatieve weelde de krenten uit de internetpap niet te kunnen (willen?) vinden. Verder verwijs ik jullie graag door naar deze ouderensociëteit. Wat dit album betreft ben ik het overigens wel eens met de fluistermeisjesopmerking, want veel meer hoor ik er ook niet in.

Ach, ik hoef niet zo nodig gelijkgestemden te vinden. 'Jongeren', wie dat ook zijn, moet het vooral hartgrondig oneens blijven. Maar dit gezegd hebbende, de hoeveelheid 'bewijs' is overstelpend. En wie mij poep in de oren verwijt heeft waarschijnlijk zelf geen oren.
Om het een beetje boven het niveau van welles/nietes te doen ontstijgen: uit onderzoek blijkt dat jongeren anno nu een aandachtsspanne van een paardendrol hebben, en dat heeft zijn weerslag op de muziek die wordt gemaakt. Een nummer mag geen aanloop of opbouw meer hebben maar moet binnen 10 seconden to the point komen, anders zappen ze weg.
Tweede punt: voor de muziekindustrie rond de eeuwwisseling instortte werd er flink verdiend aan hardcopy's (lp's en cd's). Dat betekende ook dat er flink budget was om iets moois te maken.
Derde punt: in de jaren 60 en 70 had de jeugd eigenlijks niks anders dan muziek als identificerend referentiekader. Sindsdien is de aandacht zeg maar versnipperd dankzij allerhande vormen van vermaak. Eerst kwam de videotheek, daarna computer games, de mega bios en vervolgens hapklare streamingsdiensten. Je ziet tegenwoordig jongeren op straat op hun i-phone gewoon porno kijken. Da's wel even anders dan heel intens de laatste plaat van ELO bespreken.
En ja - jammer maar helaas - alles is inderdaad al een keer gedaan. In de jaren 70 rolden de genres over elkaar heen, van soul naar rock naar funk naar disco naar punk naar new wave. Nu zien we dat hiphop al een jaar of 25 de boventoon voert. Wat ooit een vulkaan was is nu heen gezellig pruttelende poel geworden.

Je hebt een heleboel woorden nodig om duidelijk te maken dat je een miniem referentiekader hebt wat betreft de muziek en de jeugd van tegenwoordig.

De wereld volgens XQCmoi:
Vroeger = heel intens de laatste plaat van ELO bespreken
Nu = porno op de i-phone

Hoe lang is het geleden dat je iemand onder de 65 hebt gesproken?
Hoe lang is het geleden dat je in een platenzaak verder hebt gekeken dan de classic-rock-bak?
Hoe lang is het geleden dat je jezelf hebt afgevraagd: ligt het aan de muziek van tegenwoordig, of ben ik gewoon verbitterd geraakt omdat de jaren '70 voorbij zijn en ik mijn onbevangen blik op de wereld definitief ben verloren en ik nooit meer door iets zo geraakt zal worden als door ELO ?

Als ik Yes of Porcupine Tree of desnoods Pere Ubu had genoemd, was het dan wel goed?
Mijn god wat een bekrompen vent ben jij. Alleen maar aannames en pogingen om op de man te spelen. 'Iemand heeft kritiek op de stand van zaken anno nu, ik kan het niet weerleggen, dus is het een zuurpruum.'
Mijd goed wat kinderachtig en infantiel, werkelijk te stom voor woorden. For the record, een van de leukste debuutalbums van 2022 vond ik SongBook van The Lazy Eyes en zit al jaren op een vervolg te wachten. Die jongens waren bij hun debuut nauwelijks 18. Aju, ik ga hier verder geen tijd meer aan besteden.

porno kijken >> de laatste plaat van ELO bespreken

Ik snap je punt over trends en hoe jongeren tegenwoordig muziek luisteren, maar ik denk juist dat muziek steeds creatiever en technisch verfijnder wordt. Waar muziek vroeger vaak rauwer en emotioneler was, is moderne muziek vaak killer, complexer en intellectueler. De productie, geluidskwaliteit en arrangementen zijn geavanceerder, en artiesten experimenteren volop met genres en nieuwe geluiden. Muziek wordt dus niet slechter, het evolueert gewoon. Voor sommige luisteraars kan dat natuurlijk wel wennen zijn, omdat ze een andere stijl of meer directe emotie gewend zijn.

AI beperkt artiesten daarbij niet, het maakt muziek juist toegankelijker en helpt hen ambitieuze ideeën uit te voeren die anders lastig te realiseren zouden zijn. Bovendien laat jouw voorbeeld van The Lazy Eyes eerder zien dat jij liever naar een vertrouwd geluid luistert, dan dat je daadwerkelijk openstaat voor nieuwe ideeën. Kortom: Ik denk dat de creatieve mogelijkheden tegenwoordig groter zijn dan ooit, en AI kan dat alleen maar versterken.

"Bovendien laat jouw voorbeeld van The Lazy Eyes eerder zien dat jij liever naar een vertrouwd geluid luistert, dan dat je daadwerkelijk openstaat voor nieuwe ideeën."

Snap je zelf niet hoe lachwekkend en bekrompen die opmerking is?
Ik noem 1 naam en je meent te weten waar ik van hou. Als ik Sault (waarvan ik zo'n beetje alle 13 albums ken) had genoemd, en dan had je weer een ander beeld gehad, of obscure Franse acts als La Femme of Slift, of Dumbo gets mad. FYI, mijn smaak vliegt als een pingpongbal alle kanten op en is waarschijnlijk breder dan de onderbroek van je moeder.
Het enig interessante wat je zegt is dat jij AI een verrijking vindt; nou dat mag. Laten we daarover dan van mening verschillen. Leuk hoor, dat nu zelfs de grootste nono op zijn zolderkamertje 'creatief' bezig kan zijn; zelf constateer ik vooral dat je met hoe meer AI, hoe minder je zelf over muzikaal talent hoeft te beschikken. Maar uiteindelijk gaat het niet om hoe je het maakt, maar wat het eindresultaat is. En zoals gezegd, daar word ik niet heel vrolijk van.

Maar misschien zie ik iets over het hoofd: als er songs zijn die de afgelopen vijf jaar zijn verschenen waarvan jij denkt dat die de tand des tijds zullen doorstaan, of de potentie hebben uit te groeien tot een klassieker, mag ik het graag horen (eigenlijk een oproep aan iedereen die dit leest). Zelf kom ik niet verder dan een handvol.

Ik snap wat je zegt, maar ik bedoelde het eigenlijk anders. Dat voorbeeld vond ik vooral ironisch, je zegt nl dat je openstaat voor nieuwe muziek, maar noemt vervolgens iets dat voor mijn gevoel juist sterk leunt op een ouder, vertrouwd geluid. Dat was meer een observatie dan een oordeel over jouw hele smaak. Ook als je die andere artiesten had genoemd, was mijn beeld eerlijk gezegd niet heel anders geweest, zij klinken naar mijns inziens ook niet per se radicaal nieuw, maar meer als eigentijdse varianten van bestaande stijlen. En los daarvan probeerde ik je absoluut niet te dissen. Het is toch heel normaal dat je luistert naar muziek die past bij je leeftijd en referentiekader? Als ik straks 40-50 ben, luister ik waarschijnlijk ook niet meer naar Kanye West, haha.

En wat betreft moderne muziek waarvan ik denk dat die de tand des tijds kan doorstaan, of waar ik in iedergeval over 30 jaar nog steeds naar zou luisteren, kom ik zelf ongeveer hier op uit:

Avant-garde:
Kali Malone, Kuniko Kato, Okkyung Lee, Autechre, Kelly Moran
Pop:
Luna Li, Sky Ferreira, Ichiko Aoba, Clarissa
Rock:
Black Country, New Road

Het is inderdaad maar één rockband, maar goed, dit is ook een lijst van iemand met een vrij specifieke (en beperkte) smaak. Ik hanteer tijdloos bovendien vrij strikt, liever minimaal, weinig opsmuk en zonder drums en trompetten. Als je daar minder moeite mee hebt, ziet zo’n lijst er natuurlijk meteen heel anders uit. Hoe dan ook, ik trek geen conclusies over jouw hele smaak op basis van één naam, maar ik blijf wel bij het idee dat openstaan voor nieuwe muziek niet automatisch betekent dat iets ook echt nieuw klinkt. En dat zien we blijkbaar anders.

Smaakvolle discussie hier, hoop dat de modjes hem laten staan want ook deze vertakte discussie over de staat van de hedendaagse muzak is uiteindelijk hier ontsproten uit de keel van mevrouw Zauner. Wat mij dan weer opvalt is hoe lekker vlot XQCMoi de pen beklimt, en hoe snel mensen daar boos en persoonlijk van worden - dan doe je wat mij betreft als schrijver altijd iets goed.

Ik ken deze band overigens totaal niet, en was getrokken door de mooie titel en hoes. Laat mij nu toevallig wel een soft spot hebben voor fluistermeisjes-muziek. Donna Blue, Coralie Clement, Meimuna, laat maar komen die Michelle Zauner. Ik duik er eens in binnenkort.

Overigens is het best lastig te zeggen of muziek nu op zijn dieptepunt is. Ik denk dat iedere generatie ná de hoogtijdagen van circa 1960-1990 dit zegt. Versnipperde interesse, maar wat ook een sterk argument is, is dat muziek vroeger dé bron was om jezelf te uiten en nu is dat inderdaad versplinterd. Ik kan nu inderdaad in de fietsenstalling van werk Lana Rhoades helemaal uit elkaar getrokken zien worden op mijn telefoon terwijl ik ook luister naar The National en mezelf daarna in slaap huil met de slappe theeproza van tienersensatie Rupi Kaur. We leven in grote tijden.