Destroyer - Dan's Boogie (2025)

Dit behoort tot z'n minste in jaren, helaas. Had na het geweldige Bologna gehoopt op een Have We Met of Kaputt deel 2.
Dan's Boogie is dan weer erg lekker.

Doorgaans zijn Destroyer-platen liefde op het eerste gehoor voor mij, maar om de een of andere reden had deze wat langer de tijd nodig. Terwijl alle ingrediënten inmiddels meer dan vertrouwd zijn (en dan met name Dans wonderlijke gedachtenkronkels en de gortdroge wijze waarmee hij deze declameert) weten ze hier toch weer iets nieuws te vormen. Dat vernieuwende aspect openbaart zich na meerdere luisterbeurten, waarmee dit album niet alleen een volstrekt logisch nieuw hoofdstukje is in dit steeds verder uitdijende oeuvre, maar toch ook steeds meer op zichzelf komt te staan. Liedjes die aanvankelijk wat langs me heen gingen, beginnen op zalig jeukende wijze aan mijn hoofd vast te hechten. Ik weet niet wat het is met deze plaat en ik vind dat niet-weten toch zoiets fijns, ik hoop het me altijd af te blijven vragen en er nooit achter te zullen komen.