My Morning Jacket - is (2025)

Afgelopen tijd nog wat ouder werk van MMJ gekocht nl. It Still Moves en Evil Urges.
Uiteraard goede platen, en hopelijk is deze nieuwe ook de moeite. Ik zag toevallig de nieuwe single "Time Waited" al passeren. Mooi alvast.

Time Waited is een fijn nummer hoor

Deze kan daar helaas niet van in de schaduw staan

Jullie vergeten The Tennessee Fire te vermelden, guys. Dat is wat mij betreft hun meest bijzondere plaat. En een ontzettend verschil met deze zeer gemiddelde rockplaat, die in mijn oren gewoon saai is. Gewoon geen urgentie meer, van een band die me ooit kippevel bezorgde in een klein zaaltje in Heythuysen. Vergelijk de stemgeluid van James eens met die van de eerste plaat, of voor mijn part tweede en derde, die ook nog steen goed zijn. Niet te doen. Er is niks unieks meer aan, terwijl het toen door merg en been ging. Luister maar eens naar deze parel!

Hoe verheugd zijn we als My Morning Jacket na het meer dan tevreden stellende restmateriaal van The Waterfall II eindelijk de opvolger van het volwaardige The Waterfall uitbrengt. De hoera-stemming heerst bij het psychedelische folk van het naar de band genoemde My Morning Jacket. Dat de samenwerking met Timothy Showalter van Strand of Oaks op het magische Eraserland een vruchtbaar resultaat aflevert, hoor je dan overduidelijk terug. My Morning Jacket heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en de alt country basis nog verder versoepeld. Wat zijn we blij met deze gewenste doorstap.

Door niet in herhaling te willen vallen neemt het gezelschap ruim de tijd om aan de opvolger te werken. Juist het feit dat geen enkele My Morning Jacket plaat inwisselbaar is voor ouder werk, siert hen. In dit geval gaan ze aan de slag met producer Brendan O’Brien, die vooral steviger en blues minded uit de hoek komt. Dan weet je bij voorbaat al dat het geluid niet met de zachtere voorganger te rijmen valt en dat er waarschijnlijk tevens de nodige retro seventies rock en cross-over invloeden op te horen zijn. Hoe dan ook bijzonder dat ze de van vervroegd pensioen genietende Brendan O’Brien hiervoor strikken. Na het in 2020 verschenen Power Up van AC/DC heeft hij zich niet meer actief ingezet. Logisch dus dat de verwachtingen hoog gespannen zijn.

My Morning Jacket stelt nooit teleur, het is slechts de vraag hoe ze het muzikale talent dit keer weer uitbuiten. Tijdens de laatste tournee in 2024 brengen ze de naar climax opbouwende piano rockballad Aren’t We One? al uit, en verzekeren ze de fans dat deze op de nieuwe plaat zal verschijnen. Niet dus, dit idee schuiven ze vervolgens weer net zo gemakkelijk aan de kant. Blijkbaar past het toch niet binnen het Is geheel. Och, ik sta er niet van te kijken, My Morning Jacket is een onvoorspelbare band en haalt daar hun kracht vandaan.

Het zwaar aangezette Out in the Open zou met gemak voor een betere The National track door kunnen gaan, alleen is het geen The National track. My Morning Jacket bezit als geen ander het vermogen om zomerse sprankeling aan beladen postpunk uitspattingen te koppelen. Out in the Open zet Jim James neer als een overkoepelende bovenaardse macht, die zijn volgelingen in een vreugdevol proces met zich meetrekt. Een Messias die het maximale uit zichzelf haalt om de koude nachten te bestrijden en die maximale inzet op een positieve wijze ook van een ander verlangt. Samen kunnen we een krachtig geluid creëren, samen kunnen we de wereld aan. Dan kan de rest alleen maar beter worden, toch?

Ik heb bij het album wel de nodige vraagtekens, want over de hele linie is het toch stukken minder sterk dan die My Morning Jacket voorganger. Gedurfd zeker, al begrijp ik de meerwaarde van het haperende opstartende Half a Lifetime intro niet helemaal. Het behandelt het opzoeken van grenzen en af en hier soms overheen gaan. Pas na die opsomming dwingt Brendan O’Brien zijn talentvolle meerwaarde af. Hij weet perfect hoe hij de stoere jaren negentig mannenrock een plek binnen de sound van My Morning Jacket moet geven.

Dit is de muziek waar de bandleden mee opgroeien, de reden om My Morning Jacket te beginnen. En dan ben je jezelf opeens heel bewust van die basis. Niet dat ze moeite doen om zichzelf opnieuw uit te vinden. Deze luiheid kan ik wel waarderen. Het ligt in het verlengde van de power rock van What a Wonderful Man.

Een zwaar onderschatte song van het veelzijdige Z, een meesterwerk waarop echt alles klopt. Het flitsende Everyday Magic, de schoonheid zit hem in de kleine subtiele dingen. Hier is het de zomerse terugkerende gitaarmelodie en de camp van Pulp geleende Disco 2000 glamdisco twist die ze er vervolgens aan geven. En dan waan je jezelf weer in het zoete Love Love Love thema van het vorige wapenfeit.

Er zit veel croonende uptempo countryreggae in het opbeurende I Can Hear Your Love. Je merkt wel dat My Morning Jacket nog wat moeite heeft om hun lot in de handen van Brendan O’Brien te leggen. Als je nooit bemoeienis van buitenaf hebt gehad, blijft het een lastig gegeven dat een buitenstaander de eindregie verzorgt. Brendan O’Brien stelt zich nu afzijdig op, en drukt er geen stempel op. Ook het lichtgewicht melancholische jazzy Time Waited pianospel waarbij ze vervolgens een soulswing pad bewandelen, wekt de indruk dat ze hier de producer passeren.

Bij het dromerige verhalende Beginning from the Ending werkt dit wel. Juist hier geven ze aan dat doelen op maat aangepast zijn, idealen bereikt zijn en dat alles prima is. Net op het moment dat het dreigt in te zakken, komen die jazzy driekwartstonen, drukkende bas en de seventies rock gitaren in beeld. Een gevaarlijke gewaagde trage opbouw die er toch weer iets speciaals van maakt. Het vrolijke Lemme Know leunt op een elektronische rock and roll discobeat en mist een stukje originaliteit. The Cure heeft hier met Why Can’t I Be You patent op, al zal de schappelijke Robert Smith niet snel moeilijk doen.

Met de lompe Squid Ink bluesrock revengeren ze zich op voortreffelijke wijze. Dit is de gedachte achter het in zee gaan met Brendan O’Brien. Dit is het soort van vrijheid waar ze in openingstrack Out in the Open over spreken. Jammer dat ze het psychedelische progrock einde en die waanzinnige gitaarsolo’s niet verder uitwerken en alles met moeite in die drie minuten stoppen. Bij Die For It zijn het genieten van de harmonieuze samenzang, hallucinerende spacerock riedeltjes en de harde gitaaruitspattingen elementen die dat onbewustheidsgevoel prettig verstoren.

De beeldende avondduistere River Road blues sluit Is waardig af. Op papier pakt de samenwerking tussen Brendan O’Brien en My Morning Jacket net wat beter uit dan in de praktijk. Beide partijen moeten tot meer in staat zijn. Juist als het spannend wordt zorgt de fade out ervoor dat dit genadeloos afgestraft wordt. Sommige nummers verdienen net een minuut meer aandacht. Opener Out in the Open is een klassieker in spe, die kunnen ze in ieder geval wel op hun conto bijschrijven. Na het vier jaar oude My Morning Jacket is Is een stapje terug.

My Morning Jacket - Is | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Geen grootse plaat, maar Jim James weet altijd wel een paar nummers te schrijven, die het geheel boven de middelmaat doen uitsteken. Aangenaam, prima, niets mis mee, dat door kwalificaties zijn wat mij betreft van toepassing op dit werk.

Dit album wordt echt alleen maar beter naarmate je 'm vaker aanzet. Niet een heel verrassende toevoeging in hun catologus, maar eigenlijk heel consistent.

Wat een flets bandje is dit toch geworden. Het ging heuvel op, met het fantastische live album Okonokos als apotheose. Daarna ging het alleen maar bergafwaarts, hoewel op Evil Urges en Circuital ook nog een aantal memorabele nummers stonden. Helaas brengt ook dit album daar geen verandering in. Jammer. 'T was eens mijn favoriete band, maar ik geloof het nu wel.