Perfume Genius - Glory (2025)

Wat te doen met een artiest die elke keer 4,5* scoort (op het album Ugly Season na die 4* kreeg)?

Nou, hopen op gewoon weer zo'n geweldig album.

Mike Hadreas werkt ook nu weer samen met zijn levenspartner Alan Wyffels die ook in de promo te zien is.
Een album dat vooral geschreven is tijdens de Corona pandemie (en dus gebonden aan huis zijn). Toch is dat niet het onderwerp van Glory. Ook nu houdt Mike het weer dicht bij zichzelf en is het allemaal erg persoonlijk.

Er is weinig meer over van de lo-fi pop die te horen was op zijn debuut, maar Glory is een mooi samenvloeien van al zijn albums geworden: een zeer rijke en wonderschone plaat waar ik gewoon alweer helemaal voor ben gevallen.
Perfume Genius is een artiest met lef die in staat is mij te veroveren. Nu doet ie dat in een wat te kort shirtje en op hoge hakken.

Hoogtepunten zijn toch wel nummers als No Front Teeth en Dion, maar eigenlijk is het één en al hoogtepunt.
Het foto-artwork doet me denken aan de fotografie van Erwin Olaf.

Wat een album. Wat een muzikale held.

Hm, als tevens eerste-uur-fan van Perfume Genius ben ik dan juist weer een beetje teleurgesteld in deze plaat. Ik denk dat het werk van Hadreas in grofweg drie categorieën in te delen valt, te weten desolaat en minimalistisch (eerste twee albums), avontuurlijk met ruige randjes (Ugly Season; delen van Too Bright en No Shape), en tot slot verfijnde sophisti-pop (Set My Heart on Fire; andere delen van Too Bright en No Shape). Hoewel de emotionele connectie met zijn eenzame slaapkamerpoptijdperk altijd het sterkst zal zijn bij mij, werd ik ook heel blij van de momenten waarin Hadreas zijn tanden liet zien. Ugly Season blijft dan ook verreweg zijn sterkste worp sinds zijn tweede album voor mij.

Deze plaat valt helaas dan weer terug naar de laatste categorie: het is gepolijst en verfijnd maar ook nogal vergeetbaar. Ik denk dat dat komt doordat deze stijl wat mij betreft het minst goed past bij zijn vrij minimalistische songwriting. Perfume Genius is geen artiest die schittert in het vinden van onverwachte akkoorden of melodieën. Dat hoeft ook niet, maar voor de memorabelheid helpt het wel als je ofwel op emotioneel vlak overtuigt door je liedjes simpel aan te kleden, ofwel als je een wat stekeliger geluid omarmt. Simpele songwriting met een gepolijst, niet-uitdagend instrumentenpalet daarentegen vertaalt zich gewoon in saaie muziek (zie ook: Angel Olsen).

In andere woorden, ik draai It's A Mirror, No Front Teeth en Left for Tomorrow nog een paar keer en verder wacht ik zijn volgende project af. Wel een mooie cover trouwens.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Perfume Genius - Glory - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Perfume Genius - Glory
De Amerikaanse muzikant Perfume Genius heeft met Glory een album gemaakt dat heel hoog wordt gewaardeerd door de verzamelde critici en ik kan alleen maar constateren dat daar niets op valt af te dingen

Mike Hadreas, beter bekend als Perfume Genius, vertrouwde voor zijn nieuwe album Glory op een aantal topmuzikanten en op een producer die garant staat voor vakwerk. Dat is te horen, want zowel in muzikaal als in productioneel opzicht klinkt Glory fantastisch. Ook de zang van Mike Hadreas spreekt me op Glory meer aan dan in het verleden, waardoor ik alle superlatieven in de recensies van het album begrijp. Het is een album dat tijdloos kan klinken, maar Perfume Genius schuwt ook het avontuur niet. Het is een album dat door de nostalgie makkelijk verleidt, maar het is ook een album dat de fantasie prikkelt. Ik had Glory even laten liggen, maar wat is dit een goed album.

Bij een nieuw album van Perfume Genius veer ik over het algemeen niet direct enthousiast op. Het zal te maken hebben met mijn duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen, maar ik heb ook altijd het idee dat het alter ego van de Amerikaanse muzikant Mike Hadreas muziek maakt die mij niet in het bijzonder aanspreekt. Dat blijkt een misvatting, maar daarover later meer.

Perfume Genius bracht eind maart het album Glory uit en het is een album dat ik in eerste instantie liet liggen, al denk ik wel dat ik er naar geluisterd heb. Het is een album dat ik vorige week weer tegen kwam toen ik rondkeek op de website metacritic.com, dat oordelen van met name Amerikaanse critici bundelt tot een totaalscore. Toch wel enigszins tot mijn verbazing voerde Glory van Perfume Genius de lijst met recent verschenen albums aan met een score van maar liefst 90 (van de 100) punten. Het was voor mij reden om het album nog eens goed te beluisteren.

Het was zeker niet de eerste keer dat ik een album van de Amerikaanse muzikant alsnog oppikte, want van de vorige zes albums van Perfume Genius besprak ik er uiteindelijk drie, wat mijn idee dat zijn muziek me niet aanspreekt onderuit haalt. Het is een idee dat ook niet houdbaar bleek voor het eerder dit jaar verschenen Glory, want ook dit vind ik inmiddels een prachtig album.

Mijn vooroordeel ten opzichte van de muziek van Perfume Genius is waarschijnlijk dat de Amerikaanse muzikant wat theatrale muziek maakt en in zijn zang wel erg veel drama en pathos verstopt. Het is een vooroordeel dat in ieder geval niet op gaat voor de songs op Glory, want de songs op het album zijn een groot deel van de tijd behoorlijk subtiel, terwijl de zang vooral ingetogen is.

Glory klinkt een flink deel van de tijd als een volstrekt tijdloos singer-songwriter album en als een album van een singer-songwriter die met heel veel gevoel zingt. Een song als Me & Angel had ook in de jaren 70 gemaakt kunnen zijn en zo bevat het album er meer, maar Glory bevat ook een aantal songs die overduidelijk uit het heden komen. Ik heb zelf wel wat met de tijdloos klinkende songs, waarin ik de stem van Mike Hadreas echt heel erg mooi vind, maar ook de met wat meer elektronica ingekleurde songs en wat spannendere songs zijn echt prachtig.

Ook in muzikaal opzicht heeft Glory me zeer aangenaam verrast de afgelopen week. Je hoort goed dat er een aantal geweldige muzikanten zijn te horen op het album, luister bijvoorbeeld maar eens naar het werkelijk weergaloze drumwerk van levende legende Jim Keltner.

In productioneel opzicht is Glory eveneen een hoogstaand album, wat ook bijna niet anders kan met een producer van het kaliber van Blake Mills achter de knoppen. De Amerikaanse producer en muzikant werkte eerder met Perfume Genius en maakte dit jaar al prachtalbums met Japanese Breakfast en Lucy Dacus, die ook opvielen door een schitterende productie.

Ook de muziek op en de productie van Glory is bijzonder mooi. Het soms wat nostalgisch aandoende geluid zit vol muzikale verleiding en betovering en past echt prachtig bij de stem van Mike Hadreas, die echt indruk maakt als zanger. Maar Glory is ook een album met een aantal avontuurlijke songs waarin er echt van alles gebeurt in de muziek en de zang. De verzamelde Amerikaanse critici zijn diep onder de indruk en dat begrijp ik inmiddels volkomen. Erwin Zijleman

Meesterwerk met duistere randjes en vaak heel sferisch!