Alice Cooper - Love It to Death (1971)

Vanmiddag zat ie weer eens in de auto.

Dit blijft een klassieker.

Wat mij zo aanspreekt in deze muziek is dat het puur en goudeerlijk klinkt.
Dit is rockmuziek met ballen, zonder enige overbodige franje.
Hier kunnen al die poserrockbandjes nog wat van opsteken.

Ik trek sterk in twijfel of dat alleen voor hen geldt!

Het album waarmee Alice Cooper doorbrak, enerzijds klinkt het theatraal maar tegelijk ook puur en rauw. Destijds een sensatie en shockerend - de sound was voor die tijd ook erg ruig en hard - en hoewel zijn imago ook een belangrijke rol speelt bracht Alice Cooper ook knappe muziek die overeind blijft (itt. die sterren die het enkel van hun uiterlijk moeten hebben). Misschien is dat jeugdsentiment maar ik hoor liever de oude Alice Cooper dan zijn latere werk, toen klonk hij nog echt gevaarlijk en zelfs angstaanjagend maar bracht toch ook de nodige humor. De eerste 2 nummers hier vind ik de beste, Black Juju is gewaagd maar bevalt mij wat minder.

Alice's beste album, met alleen het 'mislukte'(niet geslaagd), lange Black Juju en afsluiter Sun Arise als mindere nummers.Heerlijk rockplaatje, maar nog wat obekend zo her en der. Het lange nummer Dwight frye is wel erg goed en je hoort waar G&R hun nummer One In A Million 'vandaan' heeft.

"...De band overdrijft geen moment, waardoor alles juist zelfverzekerd en geloofwaardig overkomt. Vanwege het uitblijven van borstklopperij dreigt de muziek op het eerste gehoor wat aan je voorbij te gaan. Maar geduld wordt hier beloond. Eenmaal gewend en met de aandacht bij Alice, kun je alleen nog maar goedkeurend knikken naar die vijf vieze gasten op de hoes..." **** - onderdenaald.nl

Hele review is hier te lezen.

grt. [René]

Ik zet in op een 3,5 maar neig gelijk al naar een 4,0. Ik ken (lang) niet alles maar dit is denk ik voor mij het beste album van de goede man. Ballad of Dwight Fry is hier de grote favoriet. Andere ster gaat naar het hier erg wisselend ontvangen Black Juju

I wanna get out of here. I gotta get out of here!!

Vreemd genoeg heb ik deze altijd wat links laten liggen. Geheel onterecht natuurlijk. Death doet namenlijk niks onder voor de rest van Coopers jaren 70 werk. Afgezien van het openings nummer boeit de plaat van a tot z. Ook het wat bekritiseerde Black Juju vind ik prachtig. De absolute kraker is en blijft natuurlijk Ballad of Dwight Fry. Cooper op zijn best. Maar ook het heerlijke voorspel naar Dwight is prachtig in de vorm van Second Comming.

Ach, gewoon weer een pracht plaat van Alice Cooper en zijn band!

Meer rock, veelal afgeronde songs, een duidelijke focus en een dikke hit. Cooper had het vizier duidelijker wat scherper afgesteld dan zijn eerste twee worpen. Caught in a Dream is een vlotte rocker, niet vernieuwend of inventief maar bevat goed gitaarwerk en laat ook horen dat Cooper een doel voor ogen heeft. De dikke hit I'm Eighteen is vrij eenvoudig van aard maar is zo verdomd catchy, daar kun je geen weerstand tegen bieden. Long Way to Go dendert op een heerlijke manier door, de song ademt een en al energie, ook weer een goede worp. Black Juju vormt een lang epos en verdrinkt in zijn eigen ambities, het lijkt een lang overblijfsel te zijn van een van de voorgangers. Geef mij dan maar Is It My Body, heerlijk gitaarwerk, een lekkere gitaarsolo en een venijnig zingende Alice, een van de beste songs van de schijf. Hallowed Be My Name gaat op dezelfde voet door en is degelijk. Second Coming kent fraaie arrangementen, en bevat een mooi samenspel tussen dromerige pianoklanken en staccato drumspel, een fascinerende song, de fade-out is melancholisch en vormt een mooie overgang naar The Ballad of Dwight Fry. Dit werkje had ook op Bowie's; The Man Who Sold the World kunnen staan, en dat bedoel ik positief. Onwillekeurig doet dit nummer mij denken aan het vroege werk van deze kameleon uit Brixton. Afsluiter Sun Arise vormt een klein smetje op dit prima plaatje, wat een vervelend nummer om het album mee af te sluiten. Echter dat mag de pret niet drukken, wat zet Cooper een in de juiste richting met deze worp, het zou het begin blijken van een ongekend creatieve periode van de beste man.

Op Love It to Death lijkt Cooper eindelijk een duidelijke richting gekozen te hebben. De psychedelische uitprobeersels blijven voor een groot deel achterwege, Alice wil 'rocken' en buiten enkele rustpunten om gaat hem dat goed af. De band klinkt gefocust, levert enkele prima composities af en komt overtuigend over. Is It MY Body, I'm Eighteen en Long Way to Go zijn heerlijke tracks waar de energie van af spat.
Een duidelijke stap voorwaarts in vergelijking met zijn twee wisselvallige voorgangers wat ook duidelijk te maken heeft met de koers die de heren kiezen op deze worp.

Tussenstand:

1. Love It to Death
2. Easy Action
3. Pretties for You

Hoewel ik geen fan ben, heb ik Alice Cooper wel twee maal live gezien. Zo'n show is toch een belevenis en bevat veel van de bekende hits van Alice Cooper. En die zijn over het algemeen wel de moeite waard. Zo steekt op dit album I'm Eighteen wat mij betreft een stuk boven de rest uit.
Kortom, een best-of album bezit ik wel.
3* voor deze #37 in de 100 Greatest Albums of 1971 en momenteel op 53 in de Best Ever albums chart 1971.

'Is It My Body' lijkt bij vlagen wel een Golden Earring-nummer.

Nu je het zegt...heeft inderdaad wel een vleugje 'eind jaren 60 begin jaren 70 Earring' over zich.

'Second Coming' lijkt me een religieus nummer.
Er bestaat discussie over: Alice Cooper - Second Coming Lyrics & Meanings | SongMeanings
Iemand een mening?

Ballad of Dwight Fry is een van de beste nummers van Alice Cooper. Rest van de plaat gaat ook al behoorlijk de goede richting op.