menu

Alice Cooper - Love It to Death (1971)

mijn stem
3,72 (103)
103 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Straight

  1. Caught in a Dream (3:10)
  2. I'm Eighteen (3:00)
  3. Long Way to Go (3:04)
  4. Black Juju (9:11)
  5. Is It My Body (2:39)
  6. Hallowed Be My Name (2:29)
  7. Second Coming (3:04)
  8. Ballad of Dwight Fry (6:33)
  9. Sun Arise (3:50)
totale tijdsduur: 37:00
zoeken in:
avatar van kaztor
5,0
Vanmiddag zat ie weer eens in de auto.

Dit blijft een klassieker.

Wat mij zo aanspreekt in deze muziek is dat het puur en goudeerlijk klinkt.
Dit is rockmuziek met ballen, zonder enige overbodige franje.
Hier kunnen al die poserrockbandjes nog wat van opsteken.

avatar van vielip
5,0
kaztor schreef:

Hier kunnen al die poserrockbandjes nog wat van opsteken.


Ik trek sterk in twijfel of dat alleen voor hen geldt!

avatar van LucM
4,0
Het album waarmee Alice Cooper doorbrak, enerzijds klinkt het theatraal maar tegelijk ook puur en rauw. Destijds een sensatie en shockerend - de sound was voor die tijd ook erg ruig en hard - en hoewel zijn imago ook een belangrijke rol speelt bracht Alice Cooper ook knappe muziek die overeind blijft (itt. die sterren die het enkel van hun uiterlijk moeten hebben). Misschien is dat jeugdsentiment maar ik hoor liever de oude Alice Cooper dan zijn latere werk, toen klonk hij nog echt gevaarlijk en zelfs angstaanjagend maar bracht toch ook de nodige humor. De eerste 2 nummers hier vind ik de beste, Black Juju is gewaagd maar bevalt mij wat minder.

Cured
Alice's beste album, met alleen het 'mislukte'(niet geslaagd), lange Black Juju en afsluiter Sun Arise als mindere nummers.Heerlijk rockplaatje, maar nog wat obekend zo her en der. Het lange nummer Dwight frye is wel erg goed en je hoort waar G&R hun nummer One In A Million 'vandaan' heeft.

avatar van _Rene
4,0
"...De band overdrijft geen moment, waardoor alles juist zelfverzekerd en geloofwaardig overkomt. Vanwege het uitblijven van borstklopperij dreigt de muziek op het eerste gehoor wat aan je voorbij te gaan. Maar geduld wordt hier beloond. Eenmaal gewend en met de aandacht bij Alice, kun je alleen nog maar goedkeurend knikken naar die vijf vieze gasten op de hoes..." **** - onderdenaald.nl

Hele review is hier te lezen.

grt. [René]

avatar van vigil
3,5
Ik zet in op een 3,5 maar neig gelijk al naar een 4,0. Ik ken (lang) niet alles maar dit is denk ik voor mij het beste album van de goede man. Ballad of Dwight Fry is hier de grote favoriet. Andere ster gaat naar het hier erg wisselend ontvangen Black Juju

avatar van aarrtentonny
4,5
I wanna get out of here. I gotta get out of here!!

avatar van iggy
4,0
Vreemd genoeg heb ik deze altijd wat links laten liggen. Geheel onterecht natuurlijk. Death doet namenlijk niks onder voor de rest van Coopers jaren 70 werk. Afgezien van het openings nummer boeit de plaat van a tot z. Ook het wat bekritiseerde Black Juju vind ik prachtig. De absolute kraker is en blijft natuurlijk Ballad of Dwight Fry. Cooper op zijn best. Maar ook het heerlijke voorspel naar Dwight is prachtig in de vorm van Second Comming.

Ach, gewoon weer een pracht plaat van Alice Cooper en zijn band!

avatar van milesdavisjr
4,0
geplaatst:
Meer rock, veelal afgeronde songs, een duidelijke focus en een dikke hit. Cooper had het vizier duidelijker wat scherper afgesteld dan zijn eerste twee worpen. Caught in a Dream is een vlotte rocker, niet vernieuwend of inventief maar bevat goed gitaarwerk en laat ook horen dat Cooper een doel voor ogen heeft. De dikke hit I'm Eighteen is vrij eenvoudig van aard maar is zo verdomd catchy, daar kun je geen weerstand tegen bieden. Long Way to Go dendert op een heerlijke manier door, de song ademt een en al energie, ook weer een goede worp. Black Juju vormt een lang epos en verdrinkt in zijn eigen ambities, het lijkt een lang overblijfsel te zijn van een van de voorgangers. Geef mij dan maar Is It My Body, heerlijk gitaarwerk, een lekkere gitaarsolo en een venijnig zingende Alice, een van de beste songs van de schijf. Hallowed Be My Name gaat op dezelfde voet door en is degelijk. Second Coming kent fraaie arrangementen, en bevat een mooi samenspel tussen dromerige pianoklanken en staccato drumspel, een fascinerende song, de fade-out is melancholisch en vormt een mooie overgang naar The Ballad of Dwight Fry. Dit werkje had ook op Bowie's; The Man Who Sold the World kunnen staan, en dat bedoel ik positief. Onwillekeurig doet dit nummer mij denken aan het vroege werk van deze kameleon uit Brixton. Afsluiter Sun Arise vormt een klein smetje op dit prima plaatje, wat een vervelend nummer om het album mee af te sluiten. Echter dat mag de pret niet drukken, wat zet Cooper een in de juiste richting met deze worp, het zou het begin blijken van een ongekend creatieve periode van de beste man.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:28 uur

geplaatst: vandaag om 21:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.