Tiktaalika - Gods of Pangaea (2025)

Tweede solo album van Charlie Griffiths (bekend van Haken). Nu onder de naam Tiktaalika, oftewel de titel van het eerste solo album.

De hoes vind ik een teleurstelling. Dat is een flinke stap achteruit.

De hoes past opzich wel bij de muziek vindt ik. Doet me denken aan de jaren 90/2000 metal scene. Het moet allemaal heel gedurfd zijn maar uiteindelijk is het vrij rechttoe rechtaan muziek.

Gods of Pangaea klinkt best ok wel. Realiseer me dat ik de vorige eigenlijk helemaal vergeten ben. Dit is wel een goed excuus om die weer eens op te pakken.

Album vd maand in ons bekenste metal-magazine.
Op moment van schrijven is alleen het titelnummer vrijgegeven, dus daar moet ik het mee doen.
Afgaand daarvan is mijn conclusie; zwaar teleurstellend. Van een progressieve inslag is absoluut geen sprake, anders dat wat het blad ons wil doen geloven, en de zang is ronduit zwak.
In het refrein begint hij me tegen het eind zelfs zwaar te irriteren. Om over het afsluitende 'heeejjjeeah-heeejjeeah' nog maar te zwijgen.
Maargoed, een album affakkelen op één enkel nummer is niet terecht, dus even afwachten nog op de rest. Al is mijn goede hoop zo goed als vervlogen...

Mijn review voor Zware Metalen:

In 2022 bracht Haken-gitarist Charlie Griffiths een uiterst sterk soloalbum met de titel Tiktaalika. Hierop bracht hij het progressieve geluid dat hij bij Haken laat horen samen met zijn voorliefde voor de heavy en thrash metal van eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Inmiddels heeft Charlie Tiktaalika tot projectnaam gepromoveerd en brengt hij met Gods Of Pangaea zijn tweede album uit. Als zangers heeft hij zich andermaal van de diensten van Daniel De Jongh (Textures), Vladimir Lalic (Organized Chaos) en Tommy Rogers (Between The Buried And Me) weten te verzekeren. Daarnaast doet Rody Walker (Protest The Hero) voor het eerst mee.

De albumhoes, een ode aan het werk van Ed Repka dat vele metalklassiekers siert, is een eerste teken dat Charlie zich voor Gods Of Pangaea meer focust op zijn thrashmetalinvloeden. De furieuze manier waarop Tyrannicide het album opent is de bevestiging dat het menens is op dit album. Er wordt gestrooid met riffs die niet hadden misstaan op de betere Testament- en Megadeth-albums en ook qua zang laveert Daniel de Jongh tussen de agressieve zangstijl van Chuck Billy en een clean zingende Dave Mustaine.

Verwacht echter geen retrothrashplaat bij het opzetten van Gods Of Pangaea. Je hoort weliswaar duidelijk de invloeden van bands als Annihilator, Megadeth en Testament terug, maar Charlie Griffiths weet zijn progressieve achtergrond goed te integreren in de thrashmetalbasis van het album. Dit zorgt voor een dynamische luisterervaring waarbij de nummers variëren van furieuze thrash tot complexe progressieve passages. De bijdragen van de verschillende zangers voegen een extra laag van diversiteit toe aan het album.

Die diversiteit vindt zijn hoogtepunt in het fenomenale Lost Continent. Muzikaal beslaat dit nummer het gehele spectrum van death, thrash en progressieve metal en Tommy Rogers weet met zijn gevarieerde stemgebruik altijd een passend antwoord te geven op het muzikale geweld.

Gods Of Pangaea is een album dat zowel fans van thrash metal als liefhebbers van progressieve muziek zal aanspreken. Charlie Griffiths bewijst wederom zijn veelzijdigheid als muzikant en weet met dit album een krachtige en meeslepende luisterervaring neer te zetten.

Lekkere plaat zeg, hij wordt met de luisterbeurt beter en beter. En de rek is er nog niet uit, wie weet valt de score nog hoger uit. Vooreerst maar eens een 4* uitdelen, lekkere schijf!

Ook dit tweede solo-album van Charlie Griffiths, bekend als gitarist van Haken, luister lekker weg, met een smakelijke mix van ouderwetse thrash- en wat meer progressieve metal. De meeste gastzangers die op het debuut te horen waren keren hier terug, met een hoofdrol voor Daniël de Jongh (Textures). Heel stevig wil het niet worden, daar is het songmateriaal net iets te tam en melodieus voor, maar het gitaarwerk is niet te versmaden en de meeste tracks zijn heerlijk energiek en avontuurlijk. Slechts het saaie en eentonige Give Up The Ghost valt een beetje buiten de boot. Gelukkig maakt de instrumentale afsluiter, het duidelijk door Metallica geïnspireerde Lost Continent, de boel dan weer goed.

Al vanaf de eerste maten van Tyrannicide maakt Charlie ons duidelijk dat hij er met dit album geen doekjes om windt. Hij ramt er lekker in maar voor mij is deze opener te droog. Ook in de tweede track klinkt het couplet nog vrij monotoon maar het refrein trekt gelukkig een nieuw venstertje open en dat geeft wat lucht.

Forbidden Zone kan me meer bekoren. De aanvang is hoekig en de grunts sturen je onverbiddelijk de afgrond in als je niet beter wist. Maar dan in het refrein ‘Take me to a place no one will ever go’. Blijkbaar zijn er nieuwe zones mogelijk ook al zijn ze forbidden. Er klinken twee afwisselende zanglijnen naar het refrein toe (clean versus harsh) die elkaar lijken aan te vullen, of is het vragen en antwoorden? We komen op dreef. Maar een van de mooiste stukken volgt daarna. Een akoestische gitaar leidt een rustige melodie in die geleidelijk wat steviger wordt. Melodisch is dit van grote schoonheid. En puur qua zang is Mesozoic Mantras by far het meest indrukwekkend van dit album. Holy crap wat kan deze man zingen!

Fault lines start voor mij weer net iets te cliché maar gelukkig ontwikkelt het zich naar meer genietbare passages. Want aan de ene kant is het heavy en trash wat de klok slaat. Maar anderzijds is er door de voortdurende variaties en versierinkjes zeker veel te genieten. En het eindigt in stijl : furieus met alle registers open.

Give up the Ghost is weer ronduit middelmatig, muzikaal te mager. Daar komt bij dat ook de zanger me hier totaal niet kan bekoren. Lost Continent laat er geen misverstand over bestaan dat het continent ook echt ‘lost’ is. Hoe trash wil je het hebben? Maar er is ook een keerzijde: ‘I can see the writing on the wall’. De scream wordt dan ingeruild voor clean, maar dat is van korte duur.

De afsluiter is een heerlijke instrumentale track die voor mij de kers op de taart is. Er wordt recht gedaan aan de algehele grimmige sfeer van het album maar het bevat ook warme momenten waardoor je de indruk wordt gegeven dat het nog niet definitief gedaan is met het rijk van Pangaea. Daarmee krijgt het album een waardige afronding. Maar waarom is Chicxulub in hemelsnaam gebrandmerkt tot een bonus track?

Al met al is dit een duivelse proeve van grote muzikale bekwaamheid. Maar er ‘haakt’ voor mij wel iets. Ik weet dat ik dit niet moet vergelijken met Haken maar ik kan de verleiding niet helemaal weerstaan. En hoewel ik zeker kan genieten van het vlijmscherpe gitaarspel van Charlie en hoor dat de strakke en bijwijlen complexe ritmes bij de heren Darby Todd en Connor Green in goede handen zijn, mis ik toch iets van die briljante melodische inkleuring die Haken zo onnavolgbaar maakt.

Charlie Griffiths gooit het hier over een heel andere boeg dan met Haken. We duiken de wereld van de thrash metal in, al is er altijd ruimte voor melodie. Frappant is wel hoe dicht hij Megadeth in sommige nummers benaderd, dat is om bijna bang van te worden. Maar dit album drijft natuurlijk op nostalgie, ook voor Charlie zelf waarschijnlijk. Echt vaak zal ik er daarom niet naar terug gaan grijpen, maar dit project verdient zeker een pluim!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Mijn enthousiasme is inmiddels wel een beetje getemperd bij dit album. Het is muzikaal allemaal dik in orde, maar ik mis bij herbeluistering wel een beetje een vuig randje....

Score 78/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl