Imperial Triumphant - Goldstar (2025)

Ik ben al meerdere lyrische reviews van deze plaat tegengekomen, maar ik hoor het (nog) niet. Ik kan mij van eerdere album van deze band vooral herinneren dat ik het allemaal veel te lang vond duren. Dit soort extreme en complexe muziek moet wat mij betreft niet vele langer dan een minuut of 40 a 45 duren, dus wat dat betreft was ik blij verrast met de speelduur. Maar ook gedurende 38 minuten weet de band mijn aandacht niet vast te houden. Het is allemaal enorm complex en chaotisch. Ik realiseer me terdege dat dat de stijl waar ze voor gaan, maar ik vind het daardoor veel te onsamenhangend. Ik hoor zeker wel mooie dingen, zoal de solo in Industry of Misery en de bas komt regelmatig enorm fijn door. Maar als geheel hoor ik geen lijn in de muziek en komt het mij allemaal veel te random over. Wellicht luister ik er binnenkort nog een paar keer naar en vallen alle puzzelstukjes op hun plaats, maar op dit moment verwacht ik eigenlijk dat ik dit album nooit meer ga luisteren.

Nu vielen de visuals me al enorm op tijdens hun optreden op Roadburn (2023), maar deze hoes laat het nog overduidelijker blijken: ze stellen de nazaten van Fritz Lang danig op de proef om geen rechtszaak te starten wegens ongegeneerd plagiaat. Nouja, de film zal inmiddels wel rechtenvrij zijn* en daarbij is het resultaat best spectaculair fraai te noemen. Chapeau aan artwork-artiest Zbigniew Bielak, die trouwens ook architect is. Dat zie je er wel aan af.

(*: toch even gecheckt en het blijkt dat de film onder het publiek domein viel, maar inmiddels weer onder copyright is komen te vallen. Curieus.)

De heren zijn overigens zelf ook fervent liefhebbers van alles wat met de architecturale en bouwkundige geschiedenis van New York te maken heeft. Daar putten ze ook veel inspiratie uit voor zowel de visuals, zoals je al stelde, maar ook op muzikaal gebied. Mocht je geïnteresseerd zijn, dan is deze video van Zachary (zang en gitaar) en Steve (bass, keyboards, percussie) die als geekende nerds door New York dwalen een echte aanrader.

Wat vind je trouwens van de plaat?

Jôh, ik maar associaties maken met 'Metropolis', hebben ze al het artwork gewoon van de Chrysler Building gejat. Evenzogoed niet minder gaaf. Daarbij: het jaar na die film is men begonnen met het bouwen van deze skyscraper. Art deco was nogal hip in die tijd. Leuk en informatief, dank voor het linkje!
En ook wel aardig om nu eens de snoeten achter hun maskers te zien.

De plaat heb ik pas een keer geluisterd. 't Heeft meer tijd en draaibeurten nodig om te bezinken en mogelijk te groeien. Ik vond hun live (veel) overtuigender dan op plaat, maar misschien valt met dit album het kwartje wel? Ik kreeg al wel een positief gevoel dat het geheel lekkerder in mijn poriën gaat zitten dan de losse delen. Aardig ook die paar muzikale verwijzingen naar de jaren 20/30 en dat G.F. Händel even komt inchecken in 'Hotel Sphinx'.
Het slot van 'Industry Of Misery' deed me trouwens erg denken aan 'I Want You (She's So Heavy)' en dan vooral in de coverversie van Coroner. Ik heb goede hoop op een positief oordeel.

Scherp opgemerkt, die invloeden die je noemt. Ergens in een interview met de band zag ik al voorbij komen dat de uitdaging hem deze keer zat in het maken van een wat gestroomlijndere en puntigere plaat dan de voorgangers. Dat is in ieder geval zeker gelukt. En wat mij betreft siert het de band dat ze zo openlijk hun muzikale invloeden citeren, dat is zeker met opzet gedaan!

Verrassingen van de plaat vind ik wel de pure adrenalinestoot NewYorkCity met zinderende hardcore- en noiseinvloeden. Kort maar krachtig, en het breekt de plaat op een briljante manier. Geschift natuurlijk om dat staaltje op te volgen met een ouderwetse sigarettenreclame die zo uit de jaren vijftig komt wandelen. Geschift op een briljante manier, dat dan weer wel.

Het absolute hoogtepunt voor mij komt al vrij vroeg, want dat is Gomorrah Nouveaux. De intro met polyritmerende handklapjes zet je totaal op het verkeerde been, het riffwerk is belachelijk goed en het refrein zorgt keer op keer weer voor kippenvel. Maar eigenlijk is alles goed aan deze plaat. Er zit een geweldige naadloze flow in het album, waarbij de nummers als puzzelstukjes in elkaar vallen. Misschien is dat wel het grootste verdienste van de band met deze plaat, dat ze een werkstuk hebben weten af te leveren waarbij elke noot op zijn accuraat en op zijn plaats is zonder ergens tijd en ruimte te verspillen. Voor mij was dat in ieder geval the missing link met de band, maar met Goldstar ben ik helemaal om.

Jaarlijstmateriaal, en misschien wel eindigend op de hoogste trede. Wie weet.

Prachtige analyse van jouw beleving van het album, chapeau!

Ach ja kan mij het ook schelen, ik knal deze plaat gewoon naar de volle mep van vijf hele sterren. Vandaag had ik via een ander sociaal mediaplatform toevallig zowaar een treffen met de kwade dokter over Imperial Triumphant en Goldstar. Daardoor heb ik toch eens nagedacht over mijn (bovenstaande) mening van de plaat en het gevoel dat het bij mij teweeg brengt.

Nu ben ik er eigenlijk, in combinatie met mijn luistergedrag met betrekking tot dit werkstuk, wel over uit: dit is een modern progressief avant-gardistisch metalen meesterwerk van de bovenste plank waar werkelijk niets op af- of aan te merken valt - en, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, mijn plaat van het jaar. Enkel nieuw werk van Between The Buried And Me kan daar nog verandering in brengen. Ik had nooit gedacht dat ik dat van Imperial Triumphant zou zeggen, maar het kwartje is met Goldstar dan toch - zoals ik in mijn vorige bericht al beschreef - dubbel en dwars gevallen. Het is keer op keer een genot en een verademing om naar deze schijf te luisteren. Bloody fucking awesome, om het in Dokteriaanse termen uit te drukken.