Imperial Triumphant - Goldstar (2025)

Jôh, ik maar associaties maken met 'Metropolis', hebben ze al het artwork gewoon van de Chrysler Building gejat. Evenzogoed niet minder gaaf. Daarbij: het jaar na die film is men begonnen met het bouwen van deze skyscraper. Art deco was nogal hip in die tijd. Leuk en informatief, dank voor het linkje!
En ook wel aardig om nu eens de snoeten achter hun maskers te zien.

De plaat heb ik pas een keer geluisterd. 't Heeft meer tijd en draaibeurten nodig om te bezinken en mogelijk te groeien. Ik vond hun live (veel) overtuigender dan op plaat, maar misschien valt met dit album het kwartje wel? Ik kreeg al wel een positief gevoel dat het geheel lekkerder in mijn poriën gaat zitten dan de losse delen. Aardig ook die paar muzikale verwijzingen naar de jaren 20/30 en dat G.F. Händel even komt inchecken in 'Hotel Sphinx'.
Het slot van 'Industry Of Misery' deed me trouwens erg denken aan 'I Want You (She's So Heavy)' en dan vooral in de coverversie van Coroner. Ik heb goede hoop op een positief oordeel.

Scherp opgemerkt, die invloeden die je noemt. Ergens in een interview met de band zag ik al voorbij komen dat de uitdaging hem deze keer zat in het maken van een wat gestroomlijndere en puntigere plaat dan de voorgangers. Dat is in ieder geval zeker gelukt. En wat mij betreft siert het de band dat ze zo openlijk hun muzikale invloeden citeren, dat is zeker met opzet gedaan!

Verrassingen van de plaat vind ik wel de pure adrenalinestoot NewYorkCity met zinderende hardcore- en noiseinvloeden. Kort maar krachtig, en het breekt de plaat op een briljante manier. Geschift natuurlijk om dat staaltje op te volgen met een ouderwetse sigarettenreclame die zo uit de jaren vijftig komt wandelen. Geschift op een briljante manier, dat dan weer wel.

Het absolute hoogtepunt voor mij komt al vrij vroeg, want dat is Gomorrah Nouveaux. De intro met polyritmerende handklapjes zet je totaal op het verkeerde been, het riffwerk is belachelijk goed en het refrein zorgt keer op keer weer voor kippenvel. Maar eigenlijk is alles goed aan deze plaat. Er zit een geweldige naadloze flow in het album, waarbij de nummers als puzzelstukjes in elkaar vallen. Misschien is dat wel het grootste verdienste van de band met deze plaat, dat ze een werkstuk hebben weten af te leveren waarbij elke noot op zijn accuraat en op zijn plaats is zonder ergens tijd en ruimte te verspillen. Voor mij was dat in ieder geval the missing link met de band, maar met Goldstar ben ik helemaal om.

Jaarlijstmateriaal, en misschien wel eindigend op de hoogste trede. Wie weet.