Dennis DeYoung - One Hundred Years from Now (2007)

Eerste single beluisterd: One hundred... prima song (duet samen met de Franszingende Canadees Eric Lapointe). Daarna toch maar het album gekocht.
Wat een aangename verrassing.

WAT EEN GEWELDIG ALBUM !!!!!!!!!!!

Het eerste nummer is een echte topper. This time next year heeft bij mij te weinig draaibeurten kunnen hebben om overtuigd te zijn om dit goed te vinden. Maar de rest is van zeer hoog (Styx)gehalte waardoor het energiek, modern en fel klinkt.
Het klinkt voor meer dan 100% naar en als Styx in hun beste tijd.
Topnummers: Rain, crossing the Rubicon (was het niet...crossing the Styx??), Breathe again (heerlijk modern Styx-nummer), Respect me, I believe in you (met de heerlijke Styx-keyboards)...maar Forgiveness is echt SUPER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
De Europese cd wordt afgesloten met de rocker: Turn off CNN.

Lezers die "last" hebben van koudwater-vrees kunnen alle nummers op youtube beluisteren.

Dennis tourt ook weer met Styx-nummers, en zeker niet onverdienstelijk.
Zijn beste Styx-werk brengt hij op een sprankelende wijze over de buhne.
Daarnaast heeft hij 2 gitaristen die evenbeelden zijn van Tommy en James.
Maar kwalitatief is het top (live in St. Diego). Misschien staat het op youtube, maar ik heb illegaal de - perfecte opname - gezien.
Veel respect voor Dennis!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik ben wel een liefhebber van zijn werk (vooral met Styx), maar dit album zegt mij echt helemaal niets.

Aan de titels te zien zowaar ook allemaal nieuw werk van eigen hand?

Musician, luister maar eens op Youtube, en je bent om.
Koop de cd maar!

Heb hier nogal wat van genoten. De beste man krijgt weer Styx-neigingen, zo blijkt. Niet langer de te zoete ballads en liefdesromans uit de vroegere solo-werken, maar nu weer een plaat die er echt toe doet.

Het titelnummer wil ik nog altijd op de Amerikaanse versie tegenkomen, want daar zingt die Fransman niet mee. Het is echt een te gek rockend nummer, maar die Fransoos verpest het voor mij met zijn vervelende stem.

Verder veel samenzang á la Styx en symfonisch aandoende rock. Mijn persoonlijke favoriet van de plaat is I Don't Believe In Anything, al is het maar vanwege de heerlijke groove en slide guitar die erin zitten.

Subliem album van deze door velen afgeschreven meneer. Koop de cd maar, musician!

Zo is het maar net! The Cry!
Ik deel ook wel je mening over Lapointe. Zonder zijn inbreng was het nummer een absoluut hoogtepunt geweest.

Ik heb de cd net opgelegd, maar vooralsnog hulde. Heb net de smaak van het prachtige Rain mogen proeven.

Qua stem is er nog helemaal niets met DeYoung aan de hand. Met z'n nummers ook niet, de instrumentatie.

Maar jongens, die foto aan de binnenkant van de hoes, dát is toch echt vreselijk? Een volledig grijze DeYoung, kort geknipt met typisch Amerikaans kapsel en een behoorlijk oude kop dat inclusief pak lijkt te behoren aan een bankier die met pensioen is.

Je kunt hem anno nu maar beter horen dan zien, de foto toont bepaald geen oude hippie. Nondeju, een regelrechte vertegenwoordiger van de Republican Federation of Grandads' rock.

Maar ik zeg het, de muziek vergoedt veel, zo niet alles. Het oude orgeltje weer uit het vet. Maar hou wel de vaart er in! (ik zit nu bij Crossing the Rubicon)...

Vooruit, laat ik niet kinderachtig wezen en DeYoung rijkelijk belonen voor zijn behoorlijke terugkeer naar zijn roots. Tevens een halfje sterretje extra als aanmoediging de ingeslagen weg vol te houden.

Ik kan met dit album eindelijk eens zijn treurig stemmende nummers op Brave new world vervangen, terwijl dat album dan gewoon als Styx blijft klinken!

Dennis DeYoung was eigenlijk al van slag sinds zijn eerste solo album (Desert moon, 1985) na het Styx album Kilroy was here uit 1983. Het laatste succesvolle album in de oude bezetting.

De Styx reünie op Brave new world leverde goede momenten op, maar dat gold bepaald niet voor de nummers van DeYoung. Integendeel, volgens mij heeft hij een dusdanig slechte prestatie neergezet dat ze (Young & Shaw) hem om die reden uit Styx hebben gegooid. Op dat moment terecht.

Tot 2007 heeft DeYoung, behoudens wat live albums met oude Styx nummers, nauwelijks iets van noemenswaardige betekenis geschreven.

One Hundred Years from Now geeft DeYoung na 22 jaar eindelijk weer eens iets van z'n oude grandeur terug. Het mocht tijd worden. Aangezien ook Styx muzikaal gezien al jaren geen deuk meer in een pakje boter schopt, lijkt mij een voorzichtige toenadering (en excuses) met de oude oprichter helemaal geen overbodige luxe (vooropgesteld dat DeYoung zijn haar weer laat groeien, blondeert en vooral zijn ape-pakkie uittrekt)....

Gelet op de voorgaande berichten ben ik hier wel benieuwd naar.