Dennis DeYoung - Back to the World (1986)

Móet een solo-cd, waarbij de frontman van de band net voor zichzelf is begonnen, gewoon blijven klinken als een cd van de oude band?

Ik bedoel, Dennis DeYoung was oprichter van en gezichtsbepalend bij Styx. Bekend als zanger/schrijver van (de draak) Babe en vooral aanwezig door zijn beroemde en zeer herkenbare orgeltje, dat Styx het geluid gaf waardoor deze band valt onder de symfonische rock.

Hij was ook geen onbegenadigd schrijver, ook al viel na Babe vooral zijn hoeveelheid vergelijkbare slappe ballads op, wellicht in een poging Babe te evenaren.

Dennis DeYoung is niet altijd zo geweest. Tot en met Pieces of eight had ook hij een luidruchtige inbreng en was Styx een uiterst genietbare band.

Toen het dus tot een breuk kwam na Kilroy was here (1983) begon hij gelijk voor zichzelf. Eerst met Desert moon (singletje kwam zelfs in de top 40) en kort daarna dus met deze plaat.

Dennis DeYoung was toen 38 en ik zou zelf zeggen: alle trossen los. Waar is mijn orgel, ik huur enkele beroemde sessiemuzikanten/gitaristen en ik laat zien Styx ook in mijn eentje te kunnen bestieren.

Maar DeYoung werd getroffen door A) het idee dat het anders moest gaan klinken en B) een writersblock.

Geen orgel en voornamelijk slappe songs. Daarmee is Back to the world denk ik het best omschreven. In de VS had hij er naar verhouding nog een redelijk succes mee, overigens.

Maar het was een aflopende zaak. Ik heb geen goed werk van DeYoung meer gehoord sinds Kilroy was here, een kleine opleving rond Brave new world daargelaten. Een kortstondige en eenmalige reünie in 1999 met Styx en de getrouwe bandleden Tommy Shaw en de eeuwig aanwezige James Young.

Styx bleef bestaan, maar Dennis DeYoung werd er uitgeknikkerd, waarschijnlijk vanwege de nog immer aanwezige naweeën van het writersblock.

Ik heb van Desert moon en Back to the world zelf nog maar een soort van compilatie gebrand. Maar meer dan drie sterren kan ik dat echt niet geven.

Ik heb een soort haat/liefde verhouding met Styx (en Dennis DeYoung). Sommige nummers vind ik geweldig, anderen dramatisch slecht.

Zo ook deze cd, al vind ik de mindere nummers hier nog wel meevallen. Vocaal is dit allemaal erg sterk, we weten dat hij erg goed kan kwelen. En ook muzikaal klinkt het allemaal prima, met toch aardig wat (simpele?) gitaarsoli. Het orgeltje op de voorgrond missen we inderdaad.

En dat het allemaal tegen het mierzoete aanzit, tja dat kun je verwachten van hem. Maar bij tijd en wijle kan ik het prima hebben.

Een haat/liefde verhouding met Dennis DeYoung, daar kan ik inkomen.

Styx heeft eigenlijk nooit echt slechte platen gemaakt, alleen werd het wat minder na Pieces of eight.

Maar ik heb maar zelden dat ik het 'magere' gedeelte van Dennis DeYoung (of wie ook) opeens leuk vind, als mijn stemming zich veranderd.

Dennis DeYoung heeft meesterwerken geschreven, hoofdzakelijk tijdens zijn Styx periode. De draken starten vanaf Babe, die staat op de Styx cd Cornerstone,

De twee laatste Styx cd's (Paradise theatre, Kilroy was here) hebben beiden minimaal één treurige poging tot een herhaling van Babe.

Dat werd dan nog gecompenseerd door de overige nummers op de betreffende Styx cd's. Solo heeft DeYoung zelfs nauwelijks het niveau van Babe gehaald.

Gisteravond de eerste twee solo-LP's van Dennis deYoung weer eens op de draaitafel gelegd. De hernieuwde kennismaking viel niet mee. Althans die van het album Desert moon, een nogal onevenwichtige plaat die met het titelnummer een topper (en een terechte hit) in huis heeft.

Deze moest het zonder hits stellen, al schijnt Call me nog wel ergens onderin de Amerikaanse charts gebungeld te hebben. Ik vind deze iets beter omdat er geen echte dips opstaan, al vind ik de afsluiter daar het dichtst bij in de buurt komen.
Per saldo zijn deze twee platen natuurlijk illustratief voor wat we na het (tijdelijke) verscheiden van Styx al zagen aankomen: de rest van de band wilde rocken, maar Dennis de Young heeft een nogal theatrale manier van zingen en een voorliefde voor Broadway-achtige ballades. Daar leent zijn overigens prima stem zich uitstekend voor, al heeft hij af en toe een wat al te mekkerend vibrato, iets dat in sommige Styx-nummers ook al opspeelde.

Geen wonder dat hij die voorliefde botviert op zijn solo-albums. Broadway-achtig wordt het hier nergens, en er wordt af en toe zelfs nog stevig gerockt, zoals zijn Chicago-ode Southbound Ryan, die zelfs begint met een dreigende harmonica-solo. Maar het is allemaal erg braaf en binnen de lijntjes. Toch bevat deze plaat over het algemeen vrij sterke nummers (met name This is the time, dat zo op een regulier Styx-album had kunnen staan, Unanswered prayers en Black wall) en is er voldoende variatie. Genoeg voor een krappe voldoende.

Wat me wel opvalt, is dat deze platen klinken als een klok. Natuurlijk, ze hebben een jaren-tachtig productie-touch, en wie daar niet van houdt, zal zich er wellicht aan storen. Maar het valt me bij oudere platen uit deze periode wel vaker op hoezeer alle instrumenten in balans zijn in de mix, prima van elkaar te onderscheiden zijn en elkaar nergens in de weg zitten. Dat hoor ik op hedendaagse platen helaas niet zo vaak...