Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Marching Out (1985)

I am a Viking is echt briljant! Yngwie's eindeloze gitaargepiel komt op dit album wel heel duidelijk naar voren. De songs zijn op zich wel aardig, hoewel ik niet echt weg ben van de zang van Soto. Dit is bij lange niet Yngwie's beste plaat, maar zeker wel 3 sterretjes waard.

Degelijke opvolger maar net zoals bij het debuut is ook hier de zang van Soto voor mij het grote minpunt. Hij is dan wel een erg goede zanger, maar klinkt bij Malmsteen gewoon ontzettend geforceerd en past totaal niet bij de muziek. I'll See The Light Tonight, het zware Disciples Of Hell en I am A Viking zijn mijn favoriete tracks.

Ik vind die Soto er wel prettig bij.

Ik vind de zanger echt verschrikkelijk, net als de teksten, inderdaad heel geforceerd allemaal.

De muziek daarentegen is best lekkere foute hardrock met klassieke invloeden, boordevol Barok clichés en af en toe heerlijke solo's. Soms verzandt het in waardeloos gepiel en het stijltje is erg beperkt. Toch is een goed Yngwie nummer puur genieten af en toe.

Eén van de weinige Yngwie platen waarbij de liedjes ook goed zijn en niet in alle gevallen om het gepiel heen zijn gebouwd. Daarnaast is Soto wat mij betreft de beste zanger die de Zweed ooit in zijn band had.

mee eens, en zijn gitaarspel is ook ene niveautje hoger dan op andere platen, hij beperkt zich niet alleen tot overloos snel gepiel maar vliegt her en der werkelijk uit de bocht en laat geluiden horen die je op voorgaande platen niet hoorde

maar ook fatsoenlijke zang, scheelt ook een slok op ene borrel

machtig

Dit album is voor mij altijd een half half gevalletje geweest. Er staan genoeg mooie nummers op (I'll see the light, I am a viking, Disciples of hell, Don't let it end en Anguish and fear) maar de zang van Soto is veel te geforceerd. Hij klinkt hier ook helemaal niet als Soto. Op latere albums zou hij veel beter en meer als zichzelf klinken vind ik. De produktie is ook niet echt super trouwens! Het album kraakt en knerpt op sommige momenten. Het lijkt net alsof alles te hard is opgenomen.
Neemt niet weg dat ondanks dat euvel, dit een alleszins lekker album is.

Jeetje, wat is iedereen negatief over Yngwie. Ik lees dingen als 'hij beperkt zich niet alleen tot overloos snel gepiel (in vergelijking met andere albums)', 'een van de weinige platen waarbij ook de liedjes goed zijn', 'het stijltje is erg beperkt', en nog meer negatieve dingen over deze zweedse gitarist. Ik vraag me echt af in hoeverre jullie Yngwie dan kennen? Want dit is echt niet de enige plaat waarop hij goede nummers heeft staan. Sterker nog, ik vind Seventh Sign, Magnum Opus, Fire & Ice en Eclipse betere nummers hebben dan dit album. En waar slaat de opmerking 'Eén van de weinige Yngwie platen waarbij de liedjes ook goed zijn en niet in alle gevallen om het gepiel heen zijn gebouwd' op? Hij heeft altijd enkele instrumentale nummers op zijn album, en voor de rest nummers met zang. Dus couplet refrein, couplet refrein, intermezzo/solo, refrein. Hij bouwt de nummers over het algemeen dus niet om zijn 'gepiel' heen. Zelf vind ik dit album best goed. Ik vind Soto ook goed, ik vind hem niet geforceerd klinken. De opname is voor een jaren 80 album ook gewoon goed. Ik geef het album 4 sterren.

Malmsteens beste als je het mij vraagt. Wervelende songs met het herkenbare gitaarspel van de maestro en ijzersterke zang van Jeff Scott Soto.
Favorieten: Don't Let It End en I Am A Viking. Laatstgenoemde nummer zou Yngwie opgedragen hebben aan Graham Bonnet. Na het gezamenlijke Alcatrazz avontuur gezworen vijanden.

Dat begin van I Am A Viking

I'll See the Light, Tonight is echt té zalig.

De zang klinkt wat Dio achtig, maar toch niet als een na-aper. Malmsteen's gitaarspel klinkt hier minder indrukwekkend als op andere van zijn platen. Meer in dienst van het nummer wellicht. Ik had wat meer vuurwerk gewild.

Malmsteen's beste album IMHO, klinkt als band i.p.v. het vehikel voor Yngwie's solo's. Check de live opnames in Japan maar eens op Youtube. Daarna is het allemaal niet veel beter geworden.

Hier speelt Malmsteen nog niet als de maniak als later dat vind ik wel fijn. Ik vind de keuze van geluid van Malmsteen meestal niet zo geweldig. Ik snap wel wat ie probeert met die Hendrix/Blackmore achtige klank, maar bij hem wordt het wat houterig klinkend. Plus dat zijn gitaarpartijen mono zijn op dit album...

Jeff Scott Soto vind ik erg goed, op dit album is hij niet helemaal op z'n plek. Vooral "Disciples of Hell" heeft de meest gekunstelde donkere tekst en een melodielijn die niet echt lekker loopt. Soto is hier ook nog een jong broekkie, maar z'n talent kun je horen. Later ging hij op solo albums en bands die hij oprichtte nooit de kant van duistere teksten op zoals hier nodig is. Is zijn ding niet echt dus.

Ik moet zeggen dat ik het debuut, dat op twee Soto nummers na instrumentaal is, beter vind. Maar ook "Odyssey" mag ik wel. Iets dikkere productie, goede zang, hoewel er een foutheidefactor bij dat album aanwezig is.

lekker album. Veel beter dan het debuut. Ik vind Jeff Scott Soto hierop goed zingen.
Hij mag natuurlijk ook meer zingen dan op het debuut.

Nostalgisch muziekdagje vandaag, tot mijn schrik staat het album niet meer op Spotify! Dan maar de cd weer eens opzoeken, alle kritiek ten spijt blijft dit voor mij het beste Malmsteen album (wat als Ronnie James Dio dit album had ingezongen?). Hoewel zijn debuut bij Alcatrazz er wat mij betreft ook mag zijn (hoewel die band qua bezetting niet top was).

De tweede van Yngwie bevat veel meer traditionele songs dan het debuut. Ditmaal komt Jeff Scott Soto wél in de schijnwerpers, en dan doet hij het toch zeker wel goed. Vooral op 'I'll See the Light Tonight' en 'Don't Let It End' vind ik zijn talent goed naar voren komen. Yngwie's gepiel wordt hier vooral beperkt tot de solo-ruimtes en de verdwaalde arpeggio-break, maar zo strak als op de vorige vind ik het hier niet. Zijn rhythm-geluid is wel lekker modderig en rauw. Met toetsenist Jens Johansson als tegenspeler heeft hij ook een waardige tweede solist aan zijn band toegevoegd. Ondenkbaar dat Yngwie tegenwoordig nog iemand anders behalve zichzelf aan het spelen zou laten. De echte neoklassieke thema's worden hier vooral beperkt tot een intro, een outro, en een intermezzo, waardoor het unieke element dat Rising Force zo deed opvallen hier wat naar de achtergrond lijkt te zijn verschoven.

1. Rising Force
2. Marching Out

Interessant dat de redenen die je aanvoert waarom jij het debuut beter vindt dan Marching Out precies de redenen zijn waarom ik Marching Out beter vindt.

Opvallend dat Malmsteen buiten Zweden en Nederland met dit neoklassieke gitaargeweld zo goed deed in de States. 96! optredens in één jaar aldaar en in de billboard album lijst.

Om van Japan nog maar te zwijgen...

Indeed, maar dat is minder verrassend. Daar houden ze wel van een potje pompeus gitaargeweld.

Ik zie mezelf zo weer als vijftienjarige met het tekstvel in de handen zitten als ik deze lp draai. Overture 1383 beluisterde ik dan verschillende keren na elkaar met de koptelefoon. Dat stukje muziek had een vergelijkbaar effect op me als sommige klassieke muziek ongeveer zeven jaar later. Het debuut was vroeger favoriet maar nu vind ik het teveel hooi op Malmsteen's vork. Maar in de context van degelijke hardrocknummers zoals op Marching Out blijven zijn solo's wel boeien. En zanger Soto mag hier ook gehoord worden.

Marching Out is een album waar ik steeds weer bij terugkeer. De rest van Malmsteen’s oeuvre lukt dat niet of in ieder geval minder. Perfect voor de vrijdagmiddag, balans is voor mij hierbij het kernbegrip.

Meteen in het openingsnummer hoor ik al wat ideetjes van het debuut die net even anders gespeeld worden. En Yngwie raast maar door, ook wanneer je denkt 'geef die zanger nou even wat ruimte!'.
In het tweede nummer komt Soto met sommige hoge noten niet altijd even lekker uit de verf. Verder ook geen geweldig nummer.
Dan een schitterend akoestisch intro dat weer een lekkere beuker inluidt. Het zware gitaargeluid en de riffs van Yngwie zijn weer smullen. Evenals het gesoleer, natuurlijk. Wordt ook wel weer duidelijk waar David T. Chastain veel inspiratie gehaald moet hebben.
En zo gaat het prima dan wel heerlijk door tot het einde.
Voor mij een plaat die het aflegt tegen het monumentale debuut, maar zeer genietbaar is.

Dikke 8.

Het overdonderende van het debuut weet Yngwie met de opvolger bij mij niet te evenaren. De verrassing is er natuurlijk van af.

Tip voor de mensen die denken dat Yngwie snelheid als enige wapen heeft. Ik wil graag de gitaarsolo van I'll See the Light Tonight aanbevelen: ik hoor interessante afwisseling en een erg mooie opbouw.

Bij het debuut was ik het nog niet eens was met criticasters die het over kitsch hadden. Hier heb ik zelf ook problemen met een te hoog kitsch gehalte bij de volgende stukjes:
- de tweestemmige gitaar waarmee de solo van Don't Let It End eindigt
- het begin van de solo van I Am a Viking die begint met dezelfde melodie als het couplet

Zanger Soto doet het een stuk beter dan op het debuut. Gelukkig maar, nu de verhouding nummers zang - instrumentaal is gewijzigd van twee uit tien naar drie uit elf. Ik hoor veel goede uithalen, zoals in het lekker slepende I am a Viking.

Ik heb wel eens gelezen dat Yngwie vrijwel alles bepaalt, inclusief teksten en zanglijnen. De zanglijnen sluiten nu beter aan op de klemtonen in de teksten dan bij de twee nummers op de vorige plaat. Enige storende uitglijer: het teveel aan lettergrepen dat hij Soto in de melodie probeert te laten stoppen in sold Soldier Without Faith - GotToGetOutOfHere.

Tsja...

Die solo in I Am A Viking is toch meer dan passend? Yngwie in díenst van een song. Kom er maar eens om. Verder meen ik een Soto te horen die sinds het debuut enorm gegroeid is. Niets mis met de frasering. Maar goed.