Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Marching Out (1985)

Jeetje, wat is iedereen negatief over Yngwie. Ik lees dingen als 'hij beperkt zich niet alleen tot overloos snel gepiel (in vergelijking met andere albums)', 'een van de weinige platen waarbij ook de liedjes goed zijn', 'het stijltje is erg beperkt', en nog meer negatieve dingen over deze zweedse gitarist. Ik vraag me echt af in hoeverre jullie Yngwie dan kennen? Want dit is echt niet de enige plaat waarop hij goede nummers heeft staan. Sterker nog, ik vind Seventh Sign, Magnum Opus, Fire & Ice en Eclipse betere nummers hebben dan dit album. En waar slaat de opmerking 'Eén van de weinige Yngwie platen waarbij de liedjes ook goed zijn en niet in alle gevallen om het gepiel heen zijn gebouwd' op? Hij heeft altijd enkele instrumentale nummers op zijn album, en voor de rest nummers met zang. Dus couplet refrein, couplet refrein, intermezzo/solo, refrein. Hij bouwt de nummers over het algemeen dus niet om zijn 'gepiel' heen. Zelf vind ik dit album best goed. Ik vind Soto ook goed, ik vind hem niet geforceerd klinken. De opname is voor een jaren 80 album ook gewoon goed. Ik geef het album 4 sterren.

Hier speelt Malmsteen nog niet als de maniak als later dat vind ik wel fijn. Ik vind de keuze van geluid van Malmsteen meestal niet zo geweldig. Ik snap wel wat ie probeert met die Hendrix/Blackmore achtige klank, maar bij hem wordt het wat houterig klinkend. Plus dat zijn gitaarpartijen mono zijn op dit album...

Jeff Scott Soto vind ik erg goed, op dit album is hij niet helemaal op z'n plek. Vooral "Disciples of Hell" heeft de meest gekunstelde donkere tekst en een melodielijn die niet echt lekker loopt. Soto is hier ook nog een jong broekkie, maar z'n talent kun je horen. Later ging hij op solo albums en bands die hij oprichtte nooit de kant van duistere teksten op zoals hier nodig is. Is zijn ding niet echt dus.

Ik moet zeggen dat ik het debuut, dat op twee Soto nummers na instrumentaal is, beter vind. Maar ook "Odyssey" mag ik wel. Iets dikkere productie, goede zang, hoewel er een foutheidefactor bij dat album aanwezig is.

De tweede van Yngwie bevat veel meer traditionele songs dan het debuut. Ditmaal komt Jeff Scott Soto wél in de schijnwerpers, en dan doet hij het toch zeker wel goed. Vooral op 'I'll See the Light Tonight' en 'Don't Let It End' vind ik zijn talent goed naar voren komen. Yngwie's gepiel wordt hier vooral beperkt tot de solo-ruimtes en de verdwaalde arpeggio-break, maar zo strak als op de vorige vind ik het hier niet. Zijn rhythm-geluid is wel lekker modderig en rauw. Met toetsenist Jens Johansson als tegenspeler heeft hij ook een waardige tweede solist aan zijn band toegevoegd. Ondenkbaar dat Yngwie tegenwoordig nog iemand anders behalve zichzelf aan het spelen zou laten. De echte neoklassieke thema's worden hier vooral beperkt tot een intro, een outro, en een intermezzo, waardoor het unieke element dat Rising Force zo deed opvallen hier wat naar de achtergrond lijkt te zijn verschoven.

1. Rising Force
2. Marching Out

Meteen in het openingsnummer hoor ik al wat ideetjes van het debuut die net even anders gespeeld worden. En Yngwie raast maar door, ook wanneer je denkt 'geef die zanger nou even wat ruimte!'.
In het tweede nummer komt Soto met sommige hoge noten niet altijd even lekker uit de verf. Verder ook geen geweldig nummer.
Dan een schitterend akoestisch intro dat weer een lekkere beuker inluidt. Het zware gitaargeluid en de riffs van Yngwie zijn weer smullen. Evenals het gesoleer, natuurlijk. Wordt ook wel weer duidelijk waar David T. Chastain veel inspiratie gehaald moet hebben.
En zo gaat het prima dan wel heerlijk door tot het einde.
Voor mij een plaat die het aflegt tegen het monumentale debuut, maar zeer genietbaar is.

Dikke 8.

Het overdonderende van het debuut weet Yngwie met de opvolger bij mij niet te evenaren. De verrassing is er natuurlijk van af.

Tip voor de mensen die denken dat Yngwie snelheid als enige wapen heeft. Ik wil graag de gitaarsolo van I'll See the Light Tonight aanbevelen: ik hoor interessante afwisseling en een erg mooie opbouw.

Bij het debuut was ik het nog niet eens was met criticasters die het over kitsch hadden. Hier heb ik zelf ook problemen met een te hoog kitsch gehalte bij de volgende stukjes:
- de tweestemmige gitaar waarmee de solo van Don't Let It End eindigt
- het begin van de solo van I Am a Viking die begint met dezelfde melodie als het couplet

Zanger Soto doet het een stuk beter dan op het debuut. Gelukkig maar, nu de verhouding nummers zang - instrumentaal is gewijzigd van twee uit tien naar drie uit elf. Ik hoor veel goede uithalen, zoals in het lekker slepende I am a Viking.

Ik heb wel eens gelezen dat Yngwie vrijwel alles bepaalt, inclusief teksten en zanglijnen. De zanglijnen sluiten nu beter aan op de klemtonen in de teksten dan bij de twee nummers op de vorige plaat. Enige storende uitglijer: het teveel aan lettergrepen dat hij Soto in de melodie probeert te laten stoppen in sold Soldier Without Faith - GotToGetOutOfHere.