H.e.a.t - Welcome to the Future (2025)

Eerste 2 singles klinken weer heerlijk! Niks nieuws onder de hete zon (sorry) maar dat boeit niet. Als je het in deze kwaliteit levert blijf je altijd aan de goeie kant van de streep. De interesse naar het hele album is gewekt derhalve. Gave hoes ook trouwens! Past perfect bij de band en de muziek.

'Trouwe fans van de Zweedse hardrocksensatie H.E.A.T. kennen Welcome to the Future, de achtste plaat van het combo, allicht al van binnen en van buiten. Weerom véél echte knallers, meezingers en instant classics, gebald in een drie kwartier met twaalf songs, all killer no filler. Zo anders is die toekomst waar de band ons in verwelkomt dus niet. Opnieuw leveren ze topkwaliteit, wat dat betreft alvast absoluut geen verrassingen.

Het album barst van de catchy melodieën en riffs, aan dynamiek en kracht geen gebrek, en alles gespeeld aan 200km per uur in een aanstekelijke drive en met ongelooflijk veel ‘goesting’. De leegte, met de ondertussen schor geschreeuwde stem van David Coverdale die Whitesnake liet, werd al een tijdje geleden door deze Zweedse toppers mooi ingevuld, en met brio, zo ook bands als Def Leppard wandelen sturend. De toekomst was al begonnen en heet H.E.A.T.!


De plaat wordt smaakvol op gang geknald met Disaster. Meteen geldt: gaan met die banaan, en genieten van die geweldige keel van Kenny Leckremo, een absoluut bommetje. Ook die tweede absolute knaller op de plaat Bad Time for Love, is nu al een instant fave, niet alleen bij ons allicht. In Running to You, een semi-powerballad met heerlijke koortjes, wordt het wel heel poppy, en het wat cheesy karakter en geflirt met Scorpions vergeven we hen maar al te graag. Call My Name, gaat een beetje op dit elan verder, maar vinden we dan de betere van de twee, met een refrein dat je gegarandeerd meteen meezingt, en nog uren later ook.

In Disguise is wat ons betreft een van de sterkste songs op de nieuwe plaat. Het nummer wordt ingeluid door keys, waarna Leckremo invalt en de song meteen verder knalt, met het patroon van de keys dat herhaald wordt en Leckremo die zijn machtige keel ten volle benut. In Disguise zou niet misstaan op het Deep Purple-album Perfect Strangers, qua klankkleur. Al heeft het net toch dat meer power, met een gitaarmuur en -solo’s waar Richie Blackmore van kan dromen. Paradise Lost, vooral ook door het fraaie toetsenwerk, zouden we ook op Perfect Strangers kunnen situeren, al is deze song toch net ietsje steviger.

Wanneer The End zich op gang knalt, zijn we gelukkig nog helemaal niet aan het einde van deze fijne plaat. Met toetsenwerk en een sfeertje dat erg naar Foreigner in hun betere jaren neigt, maar dan hertaald en geupdated naar 2025. Met een geweldig refrein, nog meer toetsenpracht, heerlijk gitaarwerk weer en Leckremo zingt fantastisch. Rock Bottom dan; nog zo’n meezinger- en stamper, waarop het gitaarwerk hemels klinkt, en Leckremo zijn keel geweldig machtig open trekt.

Children of the Storm wordt ingezet met een gitaarriff, waarna de keys het overnemen en een gitaarmuurtje wordt opgezet. We worden wat terug geflitst naar powerpop en rock zoals we die uit de jaren zeventig en tachtig kenden, met toen vaandeldragers Journey en Foreigner. Wat wordt hier weer geweldig gemusiceerd, met halverwege de song geweldig gitaarwerk, de song volgepropt met machtige drums en veel keys en nog meer fijn keelwerk.

Losing Game is niet echt een favoriet, al heerst hier ook gitaargalore en wordt er fenomenaal gezongen. Maar dan toch liever Tear It Down (R.N.R.R.), die R.N.R.R. staat dan voor Rock ’n Roll Rebel. Ons op een verkeerd been zettend, met de rustige start om dan geweldig te gaan knallen, opnieuw bewijzend, alsof dat nog nodig is, wat een powerhouse H.E.A.T is. Heerlijke gitaarsolo, knallende drums, moddervet totaalgeluid. En die keel van Leckremo, he!

De riff die We Will Nog Forget opent heeft iets Keltisch. Wat als die vervangen wordt door doedelzak? De titel wordt meteen gezongen, dan die gitaarriff, dan wordt de song op gang getrapt. Met een heerlijke vocalen, meerstemmig en met hoog meezinggehalte, als een ter plekke geboren anthem. “We will not forget the world we left behind…” klinkt het. Je zingt het geheid meteen mee. Wedden? Meer gitaargalore en een laatste keer haalt Leckremo vocaal ook alles uit de kast. En dan zit het feestje er alweer op. Wat? Gelukkig is er nog de repeat-functie, of je kan de vinylplaat gewoon ook opnieuw opleggen, bij kant A, toch?

Welcome to the Future, biedt weinig verrassingen in die zin dat de band niets geheel anders doet en ‘gewoon’ opnieuw uitpakt met hun melodieuze tongue-in-cheeck hardrock, met een dozijn aan catchy riffs en songs met hoog meezinggehalte. Leckremo zingt de sterren van de hemel. Opnieuw. Niets nieuws onder de zon dus, maar hoéft dat altijd?'

Mijn review staat ook te lezen op Luminous Dash:
* H.E.A.T. – Welcome to the Future (earMusic) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Ik zag deze hoes voorbijkomen in het watdraaijenu-topic en dacht: “Ha, fijn, weer een 80s hardrock of metalplaat die ik nog niet kende…

Snel luisteren. Fantastische band!

Heb een stukje geprobeerd, niet aan mij besteed helaas…

Ultimate Classic Rock publiceerde een lijst van de tien beste hardrockalbums van 2025. Niet alles is mijn glas bier, maar nieuwsgierig werd ik wel. Op 10 staat H.E.A.T. met Welcome to the Future.

Eind augustus was hier op MuMe een verkiezing van de beste Adult Oriented Rock en deze Zweden hadden daar makkelijk met één of meerdere nummers tussen gepast. Muzikaal is het net iets steviger dan dat genre, maar als ze de voet van het gaspedaal halen zoals bij In Disguise...
Stevige hardrock op de rand van pop, zoals die midden jaren '80 in zwang kwam: melodieus met herkenbare refreinen, flitsende gitaarsolo's, krachtige zang en dat alles met de nodige toetsentapijten. Vijf topmusici die alles geven in een optimistische sfeer, waarbij soms ohoho-koortjes langskomen.

Die laatste dingetjes zijn echter precies die reden dat het mij snel te zoet wordt. Twee á drie nummers is nog okay, maar dan ben ik ook verzadigd. Retro-hardrock met veel glucose.
Favorieten die ik aanvinkte: opener Disaster, Running to You en In the End.

Oh, jammer dat ik die gemist heb. Ik heb op deze site kennelijk nog niet voldoende credits dan wel herkenning opgebouwd om door te kunnen gaan voor een fervente AOR-liefhebber (zowel de stadionrock- als de yachtrock-variant).

Ik herken je verhaal wel. Aanvankelijk bij het debuut en de opvolger, was ik razend enthousiast over H.e.a.t (al heb ik die groepsnaam nooit geweldig gevonden). Inderdaad precies het soort hardrock/stadionrock zoals die midden jaren tachtig door Bon Jovi, Europe et al werd gemaakt, maar dan in een productioneel 2020-jasje. Ik heb uiteindelijk vier albums van hen gekocht (deze niet), maar op een gegeven moment was het trucje wel uitgewerkt. Of misschien is mijn smaak toch wat veranderd. Hoewel nog steeds een liefhebber van het genre, staat mij een teveel aan stroperige ballads en teveel ohoh ohoh-koortjes vaak ook tegen. Dan liever wat meer doorwrocht werk.

gaucho schreef:Dat vermoeden heb ik ook naar mijzelf toe. Een bepaalde verzadiging herken ik bij mijzelf.

Die AOR-favorietenlijst was erg leuk om aan mee te doen, al vond ik de uitkomst teleurstellend met het overbekende Radio 2-werk, de radioliedjes die je toch al zo vaak hoort. De stemmers waren vrij conservatief in mijn beleving. Maar óók dat is weer een kwestie van persoonlijke smaak en daarbij heb ik groot respect voor mensen als 50tracks die dat organiseren!

Enne, 50tracks, is deze van H.E.A.T. wellicht iets voor jou?

Daar ga ik eens goed naar luisteren. Dank voor de tip RonaldjK. Eerst vandaag nog even deze Greatest Hits Of The Greatest 2025 afmaken.

Ik denk dat de band Eclipse RonaldjK en gaucho beter zal bevallen. Die zijn net even wat steviger naar mijn idee. Maar misschien vertel ik jullie niks nieuws

Dat doe je wel. Tot op zekere hoogte tenminste, ik ken die groep alleen van naam. Ik ga eens luisteren.

Overigens is het zeker niet zo dat H.e.a.t mij niet bevalt. Prima band, maar ik heb de indruk dat de laatste albums vooral meer van hetzelfde bevatten.

Ah kijk, leuk! Eerste 2 albums zijn ze nog zoekende maar daarna volgt het ene na het andere prima album. De zanger (Erik Mårtensson) is een veelgevraagd liedjesschrijver in het genre. Zo is hij ook lid van het eveneens niet misselijke W.E.T. met daarin ook nog Jeff Scot Soto.

Welcome to the Future is het achtste studioalbum van H.E.A.T . Het album markeert de tweede samenwerking sinds de terugkeer van zanger Kenny Leckremo in de line-up en bouwt voort op de melodieuze hardrock- en AOR-stijl waar de band bekend om is.

Het bevat 12 tracks die allemaal vrij energiek en melodieus zijn, met aanstekelijke refreinen, en stevige riffs die uitnodigen om mee te zingen. Het gevoel van stadionrock gecombineerd met scherp gitaarwerk en toetsen maakt het een rockplaat die zowel old-school als hedendaags klinkt.

Tracklist:

Disaster
Deze opener plaats de band meteen in zijn kracht. De zang en muziek voelen urgent en krachtig, alsof er een storm aan emoties bezig is te woeden. Het is een energieke start die de rest van het album meteen in gang trekt.(3,5)

Bad Time for Love
Zoals de titel al zegt, gaat dit nummer over een moment waarop liefde eigenlijk niet past in je leven — misschien door timing, onrust of omstandigheden. Muzikaal is het wat trager, melodieus en ietwat sentimenteel, met een refrein dat je makkelijk mee kunt zingen. (3,5)

Running to You
Een nummer met een hoog meezing gehalte Deze track voelt alsof iemand achter iets of iemand aanrent dat misschien niet goed voor hem is. Het refrein en de melodielijn maken het warm en meeslepend. Catchy. (3,5)

Call My Name
Hier hoor ik een persoon die verlangt naar verbinding: iemand wil gehoord en gezien worden, iemand wil dat jij zijn of haar naam roept. De melodie draagt die emotie goed en de wat kalme sfeer geeft een beetje rust tussen de stevigere nummers door. (4)

In Disguise
Dit nummer klinkt alsof het over verborgen waarheden gaat. Over (machtige)  mensen die zichzelf anders voordoen dan ze zijn. Er zit een lichte donkere ondertoon in de sfeer, alsof er iets niet helemaal klopt, ondanks de melodieuze rockstijl. (4)

The End
Zoals de titel suggereert, gaat dit nummer over een afscheid, het einde van een periode of relatie. Maar het nummer klinkt beslist niet zwaarmoedig; er zit acceptatie in de nostalgisch  klinkende muziek. Een nummer met wat minder power. (3,5)

Rock Bottom
In dit nummer hoor ik dat “op je dieptepunt komen” niet alleen negatief hoeft te zijn  het kan een moment van ommekeer zijn. De toon is krachtig en zelfs optimistisch, alsof je door vallen juist sterker wordt. (4)

Children of the Storm
Dit nummer gaat  over mensen die gevormd zijn door moeilijke tijden. Maar  stormen in het leven breken je niet maar definiëren juist wie je bent geworden. Het is echt een nummer met een drive die het vooral live op een groot podium-goed doet. (4)

Losing Game
De titel suggereert dat het gaat over een situatie waarin iemand keer op keer verliest, maar niet opgeeft. Het heeft een mix van passie en frustratie die je kunt herkennen in persoonlijke strijdmomenten. (3,5)

Paradise Lost
Deze titel verwijst naar verlies of teleurstelling, maar het nummer klinkt niet snoeihard en/of droevig  het geeft muzikaal eerder dat gevoel van reflectie achteraf, alsof je terugkijkt op iets prachtigs dat voorbij is. (3,5)

Tear It Down (R.N.R.R.)
Dit nummer heeft een zeer  stevig rockgevoel dat je bijna doet denken aan klassieke rock-bands. De energie is recht in je gezicht en dynamisch. (4)

We Will Not Forget
Als afsluiter klinkt dit nummer erg krachtig met de boodschap dat: je niet vergeet  wie je bent en/of waar je voor staat. Er is optimisme en vastberadenheid in de melodie en tekst, wat het album op een positieve noot eindigt. (4)

Conclusie is dat de muziek een sterk retro karakter heeft, melodieus, dynamisch en opzwepend. Het zijn overwegend nummers die live sprankelen.