Yngwie Malmsteen - Eclipse (1990)

Vanaf deze plaat is het aantal stemmen op Yngwie-albums nog niet de helft van wat de eerste vier platen individueel krijgen. Is dit dan echt een stuk minder? Nee, zeker niet. Ik ken mensen die Eclipse het beste album vinden van de Zweedse gitaargod, en ik kan dit vrij goed snappen. Het commerciële succes van Odyssey heeft waarschijnlijk iets losgemaakt bij Malmsteen, want op deze plaat krijgen we een tiental van zijn meest pakkende, recht-toe-recht-aan rocknummers voorgeschoteld, plus een instrumentaltje for old times' sake. De productie is heerlijk ruimtelijk en helder, en zanger Goran Edman is een ondergewaardeerde kracht. Af en toe zingt ie voor mijn gevoel wat ongearticuleerd, maar als hij flink uithaalt, zoals op 'Motherless Child' of 'Faultline', dan vergeet je dat snel. Malmsteen zelf levert een aantal van zijn beste solo's af, en wie ooit claimt dat meneer alleen maar nummers weet te bouwen rondom zijn gepiel heeft niet naar dit album geluisterd. 'See You in Hell (Don't Be Late)' is een van de vele bewijsstukken voor zijn fantastische gevoel voor melodie en songwriting. Al met al vind ik Eclipse tot nu toe een van de completere albums die nergens langdradig aanvoelt, maar de magie die bij het debuut en Trilogy aanwezig was proef ik nog niet.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Eclipse
4. Odyssey
5. Marching Out