IQ - Dominion (2025)

Na Frequency is het bij IQ één grote herhalingsoefening geworden en daarvoor blonk de band ook al jaren niet uit in veranderingsdrift. Ik ben er inmiddels wel klaar mee eigenlijk, ik heb inmiddels negenentwintig releases van IQ in de kast staan en dit gaat niet nummer dertig worden.

Misschien dat ze ooit nog eens de geest krijgen en weer iets origineels gaan doen, maar om eerlijk te zijn, denk ik dat ze niet eens meer weten hoe dat moet (mochten ze het al willen natuurlijk, wat ik niet geloof).

Ik volg IQ sinds 1987 en dit is de enige band die mijn aandacht steeds weer weet vast te houden. Nu ook weer met Dominion. Blijft een vertrouwd eigen geluid. Helemaal heppie de peppie met dit album.

Een IQ met een paar kanttekeningen

De potten en pannen zijn dit keer netjes op de keukentafel blijven staan. Met andere woorden: de eerste indruk is niet bepaald verpletterend geweest. Het wordt de luisteraar dan ook niet gemakkelijk gemaakt met een openingsnummer van ruim 22 minuten. Ook het toepassen van bepaalde geluidsfragmenten begint zo langzamerhand clichématige vormen aan te nemen, maar de muziek is gelukkig wel weer helemaal ‘top’. Daarnaast is Dominion - net als enkele voorgangers - sterk verhalend, al blijft de muzikale omlijsting ook dit keer zwaar leunen op het zweverige, bombastische keyboardspel van Neil Durant. Tegelijkertijd wordt echter duidelijk dat ik met een aantal minder aansprekende melodieën genoegen zal moeten nemen. En dat is minder.

Als The Unknown Door opent hoor je als eerste het geluid van een trompet uit een kastje en fluisteren oude radiofragmenten een waarschuwing in je oor. De krakerige nieuwstijding uit 1939 wordt gevolgd door de zeer herkenbare stem van Peter Nicholls die - vol overgave - aan een ieder die maar luisteren wil, zijn verhaal laat horen. En dat gaat hem nog steeds goed af. Dan zie ik prompt weer het monsterlijke beeld van een of ander slagveld bezaaid met de zwaar gehavende restanten van het eens zo trotse leger. Deze tragische beelden worden dan weer geleidelijk vervangen door andere indringende taferelen. Maar we geven ons niet gewonnen is de boodschap. Nog niet. We blijven de stip aan de horizon volgen.

Nieuwe spektakelstukken dienen zich aan. De band is na ongeveer 26 minuten felle strijd opnieuw aan de winnende hand. Hoe dat precies in zijn werk gaat zal altijd wel een mysterie blijven. Het ene lied raakt en ontroert je al bij de eerste tonen. Het andere lied moet je diverse keren aanhoren vooraleer het nummer haar geheimen prijsgeeft. Als dat tenminste op tijd lukt. Want meestal ben ik dan al lang en breed vertrokken. De eerste klap is nog altijd een daalder waard.

Kortom, ondanks een paar interessante composities hoor ik dit keer maar weinig memorabele melodieën. Dit is weleens anders geweest. Ik blijf natuurlijk wel hopen dat Dominion mettertijd zal openbloeien. De lat ligt nu eenmaal hoog en het is alweer zes jaar geleden dat er een nieuwe IQ op de deurmat plofte. Dan moet je gewoon even opnieuw aan de slag, straal verwend met IQ krakers als The Road of Bones, Frequency, Resistance, Ever, Dark Matter en Subterranea. En The Seventh House niet te vergeten.

Afgelopen weekend een aantal keer gedraaid en is een typisch IQ album. Niet slecht en zeker goed geproduceerd. Valt mij op dat de keyboard redelijk overheersend is, maar daar heb ik geen probleem mee.

Het grote nadeel van dit album vind ik dat er weinig spannende stukken aanwezig zijn. Daarnaast vind ik sommige stukken van het album wel erg herkenbaar en heb het idee dat ik delen van andere albums van IQ aan het luisteren ben.

Helaas hebben ze het niveau van "The Road of Bones", "Subterranea" en "Dark Matter" met dit album niet aangetikt.

Deze stond nog onbeoordeeld, dus daar gaan we maar eens verandering in brengen. Dominion brengt weer meer van dezelfde vertrouwde IQ sound. En dat bevalt weer goed, het is weer lekker warm en comfortabel. Perfect voor het koude weer. Ook de weer behapbare speelduur is wel erg fijn, ik had vooraf wel weer een lang album verwacht, maar dat valt dus best mee.
IQ doet wat ze altijd doen, mooie sfeervolle en warme muziek afleveren. En daar blijf ik toch weer van genieten.