Jan De Wilde - Knikkerterrorist (1974)

Jan De Wilde (Aalst, 1 januari 1944) is een Vlaams zanger en kleinkunstmuzikant. Zijn bekendste liedjes zijn "Walter, ballade van een goudvis", "Een vrolijk lentelied", "Joke", "Hé Hé", "Eerste sneeuw" en "De fanfare van honger en dorst".

Ik heb van hem deze plaat als ook nog "He He". Goede texten met diepgang en humor maar voor mij, omdat nederlands niet mijn moedertaal is, soms moelijk te verstaan.

Jan De Wilde, bij optredens altijd een beetje rompslompig, teksten vergetend, wauwelend....maar wat een troubadour met prachtige liedjes over allerlei onderwerpen.
Luister eens naar Knikkerterrorist, wat een mooie tekst, alsook Rolstoel en Brugge en Morgen Is Het Feest.

Wat kan ik hier nog aan toevoegen, behalve dan: nog méér lof

Een zéér mooi plaatje inderdaad, zoveel is zeker. En jaja, "Knikkerterrorist": prachtige tekst, ook "Rolstoel" en "Dode-Hond-Droom".....

Voor zijn doen/ of volgens onze (huidige) perceptie was De Wilde in de jaren '70 redelijk productief, er kwamen regelmatig LP's uit.... de laaste jaren wil er al wel eens een 5 à 10 jaar tussenkruipen...

Maar zowel als nu nog altijd: wat een songsmid, wat een toffe liedjes, wat een geniale teksten! Hulde hulde ...

Grappig is wel Jan's stem te horen op zijn vroege albums, een stem die nu nog steeds erg herkenbaar is, maar o zoveel zwaarder

KNIKKERTERRORIST 1974
is de derde in een eerste reeks Jan De Wilde platen.
Daarna zou het heel lang stil worden rond Vlaanderens bard.

Tracks 2, 4, 5, 6, 10, 11 en 12 verschenen ooit op CD.
De rest nog niet en heb ik daarom maar van mijn vinyl geript.

Weinig nieuws onder de zon, tenzij een kleine accentverschuiving
naar een wat meer elektrische begeleiding en iets betere productie.

Weinig nummers die er echt uitspringen, deze keer, al blijft
De Wilde vooral op tekstueel vlak groeien en worden zijn observaties
af en toe eerder cynisch dan ironisch ... toch ook een flinke dosis humor.

Rolstoel is misschien wel een van Jans allerbeste nummers.
Het beschrijft een dag in het leven van iemand die gekluisterd zit
aan een rolstoel en aan zijn ondertussen bejaarde ouders.

Ook in E & E De Vos, Jeanne en Louis of het EInde van een Mooie Dag
maken we kennis met modale Jan De Wilde typetjes ... soms ook ontroerend.

In De Goede Nor gaat Jan ook tersluiks politiek en je weet als luisteraar
niet goed of hij het moderne, progressieve gevangeniswezen looft of hekelt.
Jan slaat en zalft in zijn liedjes en blijft zo politiek correct aan de zijlijn.

Dit keer ook weer een liedje over een hond, een dode weliswaar.
En in Giechel biedt hij zelfs ruimte voor zijn eigen privé klopgeest.

Jans mooie liedjes duren nooit lang (zoals het spreekwoord het wil).
De muziek is vaak louter een instrumentaal kader om een tekst te dichten.
Eens de tekst aan zijn einde komt, eindigt ook het lied in kwestie.

Een mooie uitzondering op die regel is Morgen Is het Feest,
waarin Jan zich een kleine vreugdedans laat ontglippen door
aan het eind een bijzonder fraai strijkarrangement te schrijven.

Ook op Moeke Medelij, een prachtig liedje van soulmate Urbanus,
komt Jan De Wilde zelfs met een wonderschoon blokfluit arrangement.
De Wilde zal tussen 1974 en 1978 de platen van Urbanus producen.

Toen ik mijn Franse vrouw leerde kennen en de rijkdom van het Franse Chanson ontdekte, vond ik het toch wel bijzonder karig wat ik in te brengen had in Nederlands. Probeer maar eens iets te vinden van het niveau Jacques Brel, George Brassens, Maxime Leforestier, George Moustaki.
Wat heb je dan te bieden in het Nederlands. Wat van de oude Elly en Rikkert, Boudewijn de Groot, Herman van Veen en verder...hooguit wat folk
Vandaar dat ik toen wat bewuster ging zoeken naar Nederlandse muziek en ontdekte die eigenlijk meer in België. Willem Vermandere, Zjef Vanuitsel en ik kocht ook tweedehands 2 platen van Jan de Wilde.
Die vond ik wel heel apart, zeker tekstueel. Wat moet je met en tekst als 'ik wou dat er 'n nieuwe oorlog kwam, de ouwe is al zo lang geleden'. Tsja...
Jan de Wilde is een typische Belgische artiest met ook van die typische onderkoelde humor.
In België wat controversieel bij het conservatieve gedeelte van de bevolking door bepaalde teksten uit bijvoorbeeld 'een vrolijk lentelied : "De fallus impudicus staat al in bloei" en uit een ander liedje "Joke, Joke, trek je witte jurkje uit'. Hij was goed bevriend met Urbanus en was betrokken bij een aantal platen van hem. Urbanus ging hem snel in populariteit voorbij, maar daar had Jan de Wilde vrede mee. Hij zag wat de populariteit deed met Urbanus , Raymond en Willem Vermandere en dat wilde hij niet. Dus in de luwte, met zo nu en dan wel wat hits, (waaronder 'de fanfare van honger en dorst' van Lieven Tavernier) .
Dit is het derde album van Jan de Wilde met kleinkunst achtige nummers , ook wat folk, dadaistische teksten (Giechel is mijn huisspook), controversieel, soms wat aanstootgevend, maar vooral heel origineel. Enkel de titel van de plaat al: 'knikkerterrorist'.
De muziek is prima, op zich een bijzondere plaat wel echt één uit de jaren 70. Juist het spelen met taal wat je ook wel hoort bij Rikkert Zuiderveld, Joost Nuissl, Dimitri van Toren en Lennart Nijgh, het is echt tijdgebonden en je kunt je amper voorstellen dat dit nu ook zou worden uitgegeven.
Apart, maar zeker wel te pruimen.
Maar het was natuurlijk geen partij voor Jacques Brel en George Brassens....