Yngwie Malmsteen - Fire & Ice (1992)

De beste plaat van Yngwie Johann Malmsteen. Tenminste, dat ik mijn mening. Veel afwisseling en goede songs. Ik heb eigenlijk geen idee wat 'vielip' bedoeld met de 'ego tour'. Er staan maar 3 intrumentale nummers op, waarvan er een maar 1 minuut en 27 seconden duurt (Golden Dawn; prachtig, rustig akoustisch stuk). Voor de rest zijn het allemaal nummers met zang, weliswaar met gitaarsolo's van Yngwie Malmsteen! Maar het is dan ook zijn cd en hij bespeelt de gitaar!

Zowel de instrumentale als de nummers met zang zijn erg sterk. Er staat ook veel afwisseling op. Zo heb je bluesy rock/classic rock nummers als Dragonfly en All I want Is Everything erop staan. Maar ook neoclassieke powermetal nummers als No Mercy en Forever is a Long Time. Prachtige ballads als I'm My Own Enemy en Cry No More. I'm My Own Enemy vind ik de mooiste ballad die Yngwie ooit gemaakt heeft! Twee goede instrumentale Yngwie Malmsteen nummers als Perpetual en Leviathan. Perpetual is zelfs een van mijn favoriete instrumentale nummers van Yngwie ooit! Er staat zelfs een radiovriendelijk jaren 80 nummer als Teaser op! De andere nummers kan ik niet direct in een hokje plaatsen. Laat ik zeggen dat het melodische rock/metal songs met klassieke invloeden zijn. Dit verwacht je wellicht van Yngwie, maar wat ik erbij wil zeggen is dat deze nummers origineel en sterk zijn. Het zijn absoluut GEEN uitgekauwde standaard Yngwie nummers! Dit is ook nog niet echt iets van deze tijd, dat is meer iets van tegenwoordig.

Het is dus absoluut geen standaard Yngwie Malmsteen album. Erg veel afwisseling en een mix van verschillende stijlen. Neem nou het titelnummer 'Fire & Ice'. Deze begint met een typisch neoklassiek arpeggio schema, maar daarna gaat dit nummer een totaal andere richting in en klinkt het meer als een catchy pop/rock song. Dan bij het tussenspel komen Yngwie's gitaarcapriolen weer aan bod. Ik vind het een geweldig nummer. Verder is ook de zanger, Goran Edman, erg goed. Yngwie speelt natuurlijk weer gitaar als geen ander en de rest van de band speelt ook gewoon goed. Mijn favoriete nummers zijn; Perpetual, No Mercy en I'm My Own Enemy. De rest is ook echt te gek!

Fire & Ice is de tweede plaat met de nieuwe band achter Malmsteen, en dus de tweede met Goran Edman op zang. Na het lekkere Eclipse zou je eigenlijk willen dat ze op dezelfde tour verder zouden gaan, maar Malmsteen staat niet graag stil en gooit het hier om een andere boeg. Er is weer meer ruimte voor langere songs, en dus voor meer gesoleer, terwijl de variatie tussen de nummers onderling over de gehele (lange) speelduur vrij groot is. Er staat de typische Yngwie instrumental op ('Perpetual'), een foute glamsingle ('Teaser'), neoklassieke power metal ('No Mercy', 'Forever is a Long Time'), en tragere, sfeervollere proggy tracks met veel ruimte voor gitaarsolo's ('Dragonfly', 'C'est La Vie', 'Final Curtain'). Dit maakt het wel een unieke en veelzijdige plaat binnen het oeuvre van onze Zweedse gitaarvirtuoos, maar ik merk dat de helft van de songs me vrij weinig doen. Goran Edman vond ik op de vorige plaat erg sterk, maar hier merk ik dat ik me begin te vervelen met zijn stemgeluid. Dit neemt niet weg dat ook Fire & Ice een aantal parels bevat, maar als geheel vind ik het te lang en te veel saaie nummers. 'Teaser' vind ik een verschrikkelijk nummer. 'Dragonfly' had de opener mogen zijn van mij, en vanaf 'Forever is a Long Time' gaat het niet meer mis, maar de energie en passie die er op voorgaande platen in zaten mis ik hier wel een beetje.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Eclipse
4. Odyssey
5. Marching Out
6. Fire & Ice