The Weeknd - Hurry Up Tomorrow (2025)

De vorige albums van The Weeknd vind ik stuk voor stuk al te lang duren; ik denk dat de albums beter zouden zijn als Abel Tesfaye wat selectiever zou zijn met zijn songmateriaal. Dat hier dus weer 22 nummers op staan, is wat mij betreft geen goede voorbode. Afijn, mijn exemplaar is onderweg met de post en zal later vandaag arriveren.

Timeless ‍‍

Travis Scott had 'ie hier wel af kunnen laten, wat een bagger. Future bevalt me als featurinig iets beter, net als Carti. Toch zie ik the Weeknd het liefst zonder features, en al helemaal rapfeatures. Hij kan een album makelijk alleen dragen.

Enfin, vanochtend even geluisterd. Ben nog niet echt omver geblazen tot dusver, maar kan nog komen. Take me back to la is de enige die ik meteen opnieuw heb geluisterd. Timeless kende we al en is ook een goed nummer.

Lekker lang album en hopelijk een mooie afsluiter van de trilogie met After Hours en Dawn FM.

Hurry Up Tomorrow laten overvloeien op High for This, de eerste track van House of Balloons. Briljant weer.

Net de fysieke uitgave gescoord bij de Plato om 'em vanavond volledig te luisteren. Althans, dat dacht ik. Blijkt dat er maar 11 nummers op staan waaronder Dancing in the Flames (matig nummer ook) die het album niet heeft gehaald...

Recensie | The Weeknd - Hurry Up Tomorrow | Nieuweplaat.nl

Het nieuwste en potentieel laatste album van The Weeknd, getiteld Hurry Up Tomorrow, is het anderhalf uur durend slotstuk van een drieluik dat in 2020 begon met After Hours. Op After Hours worden thema’s als duisternis, fouten, schuldgevoel en verlies verkend. Het doet denken aan de “zondige mens” of de periode van dwaling zoals die te lezen is in de Bijbel. Het in 2022 verschenen Dawn FM vormt de liminele fase. Door Dawn FM als een radioshow te produceren, creëerde The Weeknd een luisterervaring die voelt als een tussenstation tussen leven en dood, spijt en verlossing, verleden en toekomst. Het drieluik wordt nu vervolmaakt met Hurry Up Tomorrow.

De eerste single die hiervan werd vrijgegeven halverwege september vorig jaar, Dancing In The Flames, blijkt bij het screenen van de tracktitels blijkt helemaal niet op het album te staan. Toch vervult Dancing In The Flames een belangrijke rol met een duale boodschap. De ene is die van de zelfdestructie of – om in Bijbelse analogie te blijven: de hel. De andere is die van vuur als transformerend en zuiverend element: in de Bijbel benoemd als de wedergeboorte en wederopstanding. Het roept de vraag op: gaat The Weeknd ten onder of vindt hij juist verlossing in de vlammen? Het antwoord – voor zover je van een antwoord kunt spreken – op die vraag ligt als een onzichtbare sluier gedrapeerd over alle tweeëntwintig tracks die Hurry Up Tomorrow rijk is.

Zoals op openingstrack Wake Me Up. Na twee minuten van gewichtige (kerk)orgels en onheilspellende bijklanken die de stem van The Weeknd iets engelachtigs geven, stappen we vol de jaren tachtig in met een beat en basgitaar die erg leunen op Thriller van Michael Jackson. Abel Tesfaye (echte naam van The Weeknd) zingt over een leven waarin hij wordt opgeslokt door demonen en illusies. De herhaalde oproep ‘Wake me up’ doet een worsteling met realiteit en bewustzijn vermoeden, alsof hij vastzit in een nachtmerrie waaruit hij niet kan ontsnappen.

Wake Me Up vloeit naadloos over in het veel eigentijdser klinkende Cry For Me, een lied over verlies van een geliefde en een steeds dieper afzinken in een gevoel van eenzaamheid. Leeggezogen door roem en succes lijkt Tesfaye tot de slotsom te komen een leven te hebben opgebouwd dat hem uiteindelijk kapot maakt. Wat opvalt is dat de individuele tracks een zogenaamde ‘continuous mix’ vormen, waarbij (bijna) alle nummers in elkaar doorlopen. Deze structuur lijkt te willen zeggen dat Hurry Up Tomorrow als één grote reis beschouwd moet worden, zonder onderbrekingen.

En die reis lijkt toe te werken naar één specifiek lied: The Abyss. Hierin is een diep existentiële strijd te horen. ‘I’d rather leave somewhat of a legacy’ suggereert het afscheid van The Weeknd, maar een mogelijk vervolg als Abel Tesfaye. Hoewel een regel als ‘Now I see you on the other side’ tegelijkertijd een zwaarwichtige doodsmetafoor herbergt die ook anders gehoord kan worden. De herhaalde oproep ‘Mama, I’ll pray’ volgt na een bijdrage van Lana Del Rey die de stem en reactie van zijn moeder op dit alles lijkt te vertolken. The Abyss markeert dus een cruciaal punt op het album: geen triomfantelijke verlossing, geen wedergeboorte, eerder een pijnlijk en onvermijdelijk loslaten. Maar van wat en wie, dat blijft de vraag.

Ook het beklemmende en aangrijpende slotlied Hurry Up Tomorrow geeft geen eenduidig antwoord. Diepe betuigingen van spijt en teleurstelling in alles, maar bovenal in zichzelf, voelen uiterst ongemakkelijk: ‘With my mother trying to save every ounce of my innocence/I failed her life, I failed myself, I’m sorry/Mama, I’m sorry.’ Als de laatste synth-klanken langzaam doven is het enige wat resteert het aangrijpende geluid van de wind.

In elk van de tweeëntwintig liedjes op Hurry Up Tomorrow zijn in woord en geluid verwijzingen naar een sterk gevoel van desoriëntatie en existentiële angst te beluisteren. Bijvoorbeeld over het verlies van zijn stem tijdens een concert in Los Angeles. Maar ook worden er stevige sneren uitgedeeld aan critici: ‘No one thought I’d make it past twenty-four/And when the curtains call, I hope you mourn/And if you don’t, I hopе you enjoy the fuckin’ show.’ Enige verbittering en rancune zijn The Weeknd niet vreemd en klinken als rechtvaardigende bestaansmotieven. Maar Hurry Up Tomorrow is veel, heel veel. En tegen het einde bijna te veel. Een pop-opera die voelt alsof The Weeknd te biecht gaat bij zijn fans en niet zozeer eindigt met verlossing, maar eerder met loslaten — van zichzelf, van zijn persona, en misschien van het leven zelf. Het blijft in het midden of Tesfaye werkelijk hoopt op een nieuw begin, of dat hij accepteert dat dit het einde is. Deze vertwijfeling maakt van Hurry Up Tomorrow een aangrijpend en somber slot van het drieluik. Waar After Hours de zonde representeerde en Dawn FM de reflectie, zou Hurry Up Tomorrow vanuit een christelijk narratief de verlossing moeten zijn. Misschien is het dat ook wel. De tijd zal het leren. Net als de betekenis van dit album, want het lijkt iets veel groters te huisvesten dan nu op de dag waarop het album uitkomt kan worden overzien.

Dat deze release uitkomt op een vrijdag.

Huh... snap ik dit goed? De fysieke release telt dus 11 nummers waaronder Dancing in the Flames ( wat ik overigens wel een goed nummer vind) die hier niet op staat?

Niet dat ik het album daarom koop hoor, ik heb geen fysieke albums van the weeknd thuis. Hij maakt geweldige nummers, maar is wat mij betreft echt een single artiest. Er is geen enkel album van hem ( de mixtapes misschien daargelaten ) dat consistent is. Er staan altijd een paar bangers op, maar ook eenzelfde aantal draken. Ik heb het albums nog niet geluisterd, maar als ik de tracklist zo bekijk zal er ongetwijfeld weer fijn spul tussen staan, naast de nodige missers.

The abyss met afstand het hoogtepunt van de plaat.

Ik ben nog op werk dus nog niet kunnen luisteren. Maar op internet kunnen lezen dat er geen volledige tracklist op staat. Dancing in the flames is er wel weer vanaf...

Voor de rest volledig eens met je betoog. Op Dawn FM wat ik de beste plaat naast de mixtapes vond is het zelfs niet volledig consistent. De beste man kan wel een hoog niveau aantikken.

Okee dit is toch wel heel goed. Valt veel te ontdekken op dit album. Veel referenties zowel qua tekst als muzikaal naar eerdere albums. Reflections Laughing is bijvoorbeeld een soort the Birds pt.3.

Wat worden we in dit jaar, dat nog niet lang bezig is, verwend met Mac Miller, Fka Twigs en nu the Weeknd.

Mijn eerste reactie is een stuk positiever dan bij 'Dawn FM' wat voor mij echt z'n minst interessante werk is. Dat 'Dancing in the Flames' in de prullenbak is beland is wat mij betreft prima. Blij dat 'Sâo Paulo' en 'Timeless' hier wel op staan.



En Bad Bunny

Take me back to LA

Het is wel ongelofelijk lang zeg, heb het album nu 3x geluisterd, maar kan nog geen oordeel geven.

Wake me up
Timeless
The abyss
Take me back to LA

Springen er uit voor mij tot nu toe.

Grote zegetocht van een bijzondere carrière als The Weeknd. Hierna schijnt hij klaar te zijn met de persona The Weeknd. Zal ongetwijfeld niet stoppen met muziek maken. Hoop dat hij daar de experimentele kant inslaat en voor een samenwerking met Burial gaat, een mens mag dromen.

Dit album voelt als een compilatie van eerder werk. Ik hoor invloeden uit alle eerdere albums en mixtapes, zonder dat het onsamenhangend wordt. Voor fans, zoals ik, die zijn ontwikkeling als artiest hebben gevolgd is hier enorm veel te ontdekken. In de thematiek die hij met zijn verschillende albums uiteen heeft gezet. Maar ook muzikaal zijn er zo ontzettend veel verwijzingen naar eerder werk. Commercieel gaat hij het succes van BBTM, Starboy en zeker After Hours niet halen met dit album, boeit me persoonlijk niks.

Op dit moment vind ik het beter dan Dawn FM, die flink heeft moeten groeien bij mij. Wie weet zakt deze juist, de tijd zal het leren. Tot die tijd ga ik er van genieten.

Favorieten en in mijn ogen de absolute hoogtepunten van de plaat: Baptized in Fear en Open Hearts.

Een ruime 4 Sterren.
Als dit echt zijn zwanenzang gaat zijn als "The Weeknd" sluit hij het wel enorm goed af.
Het is een lang album, 22 nummers, maar een echt slechte song staat er niet op. Zeker een paar die ik niet vaak meer in rotatie zal hebben, maar dat is meer een smaak kwestie dan kwaliteit.

Alles wat the weeknd is komt hier fantastisch samen, inclusief het einde van hurry up tomorrow dat perfect overloopt in high for this van house of balloons. We zijn full circle.
Er wordt duidelijk terug gegrepen naar ouder werk qua sound en het blijft ook mooi in lijn met de vorige twee worpen.
Petje af voor de productie op dit album, want die is staat als een huis met een paar zeer indrukwekkende hoogtepunten (the Abyss).

Voor mij zijn beste werk sinds kiss land, wat zijn absolute meesterwerk blijft.

Kissland ben ik echt verliefd op! Dit komt zeker in de buurt. Alleen had iets korter gemogen.

Overigens vind ik after hours ook een goed album!

Ben benieuwd wat Abel nu gaat doen qua muziek

Tracklist van het vinyl:
1. Without A Warning - The Weeknd
2. Cry For Me - The Weeknd
3. Sao Paulo - The Weeknd
4. Society - The Weeknd
5. Take Me Back To La - The Weeknd
6. The Abyss - The Weeknd
7. Open Hearts - The Weeknd
8. Timeless - The Weeknd
9. Give Me Mercy - The Weeknd
10. Runaway - The Weeknd
11. Red Terror - The Weeknd

Vinyl tracklist heeft mijn voorkeur met society & runaway als ‘bonus’ tracks

Vandaag de clear vinyl versie ontvangen. Het is weer een heerlijk album geworden. Behoorlijk divers ook.

Ben wel benieuwd waarom er digi-releases bestaan van 22 of zelfs 24 tracks en waarom Dancing in the Flames (waarvan ik dacht dat het de voorloper was van het album) hier ontbreekt.

[quote]NicksterrrNL schreef:


Kiss land staat steenvast in mijn Top 10. Album is van een ongekend niveau.

Films en soundtracks lijkt zijn nieuwe dingetje te gaan worden.
Ik hoop vooral dat abel nu daad bij woord voegt en idd even die stap terug neemt. Dropt hij nu opeens volgend jaar een album onder de noemer "abel tesfaye" dan is de impact van dit album compleet verdwenen en teniet gedaan.
Laat het maar even lekker 5 jaar stil blijven rondom de man en dan iets uitbrengen met een compleet nieuw ingeslagen weg.

Dancing in the flames is weg gelaten inverband met de hevige branden in LA. op het vinyl is dit natuurlijk moeilijker aan te passen gezien deze allemaal al gedrukt waren voorafgaand aan de release.

Sounds legit, behalve dan... hij staat ook niet op het vinyl

Hahah oke dan
Die is dan ook voor mij een raadsel

Ontzettend vervelend die verschillen qua aantal nummers en de volgorde tussen cd, digitaal en vinyl. In het boekje bij de cd staat nul informatie over de tracklist. Annoying!
In tegenstelling tot de tracklist op MuMe bevat de cd slechts 11 en geen 22 nummers. Breng dan een deluxe dubbel-cd uit!

Cd TRACKLIST volgens de website maar qua tijdsduur klopt daar op mijn cd niet veel van):

1. WITHOUT A WARNING
2. CRY FOR ME
3. SÃO PAULO
4. SOCIETY
5. TAKE ME BACK TO LA
6. THE ABYSS
7. OPEN HEARTS
8. TIMELESS
9. GIVE ME MERCY
10. RUNAWAY
11. RED TERROR

En als ik het in deze nodeloze warboel goed begrijp dan staan de nummers Society en Runaway dan weer niet op de digitale versie. Op de cd staat ook het titelnummer niet

Openingsnummer met Justice is geweldig. Na oa Daft Punk en Kavinsky toch weer een mooie collab.

Ik moet vooral heel erg aan Michael Jackson's thriller denken als ik die synths zo hoor. Ben blijkbaar niet de enige die dat hoort, op fora als reddit gaat het over niets anders.

Even over het album zelf: los van het feit dat het natuurlijk belachelijk is om een afgeslankte versie van het album op vinyl uit te brengen, vind ik het album zoals het op de streamingdiensten wordt aangeboden veel te lang. Slecht is het natuurlijk niet want deze man levert altijd wel een zekere kwaliteit. Toch hoor ik The Weeknd liever hits zingen als I Feel It Coming, Starboy, Save Your tears etc. Op Hurry Up Tomorrow vind ik hem vooral anoniem en afstandelijk klinken. Ik blijf een sucker voor zijn hits, maar HUT is niet een album waar ik graag naar zal terugkeren.

Leuk album, alleen Sao Paolo had wmb weggelaten kunnen worden. Wat een gruwelijk irritant nummer.

Die skip ik ook altijd.

The Abyss is een bijzonder nummer. Breit een mooi einde aan het verhaal wat hij sinds After Hours vertelt. Lana del Rey is de uitgelezen artiest om het narratief te ondersteunen.

Hele album gaat nog wat tijd hebben om volledig te vallen, vind het tot nu toe erg nice

Dat kan best kloppen, volgens mij is Thriller ook gewoon in sample meegenomen.