Amelia Barratt & Bryan Ferry - Loose Talk (2025)

Het nummer Florist is tamelijk geniaal. Mooi verhaal, breekbaar, melancholisch. Album waar ik naar uit kijk!

Het nummer 'Star' dat als voorproef gereleased werd op het Retrospective van Bryan Ferry in oktober 2024, gaf al aan dat dit bijzondere samenwerkingsverband heel interessant is. Star gaat vergezeld van een schitterende clip, opgenomen in New York bij nacht.

Bryan Ferry kennende komt het dik in orde met dit album hij is tamelijk perfectionistisch wat al zijn uitgaven kenmerkt.

Derde nummer van dit album is nu uit, Loose Talk. Weer een fijne track.

Ik herkende bij eerste beluistering vaag het akkoordenschema, maar kon het niet direct plaatsen. Maar volgens mij is het hetzelfde als dat van Let's stick together.

De drie tracks van dit album die al uitgegeven zijn vind ik alle drie prachtig!

Ook Star het nummer dat voortkwam uit dit samenwerkingsverband en op het Retrospective van Bryan Ferry is geplaatst is super, had in feite best op dit album gepast.

Nog een paar dagen wachten...

Album is nu volledig te streamen, fysieke release duurt nog een weekje. Ik ga wel alvast luisteren de komende dagen. Ik vind niet dat het eerder uitgegeven nummer Star hier goed bij past. De stijl is anders. In deze nieuwe nummers wordt de tekst meer voorgedragen dan gezongen. En de stem van Ferry is zelf niet te horen (ik heb het tenminste nog niet ontdekt). Star was wel meer een gezongen nummer, van hun beide samen.

Bryan ferry, bijna 80, een legende en trendsetter, een kunstenaar die risico,s nooit uit de weg ging, zijn eerst plaat met nieuw materiaal sinds 2014, hoewel niet helemaal nieuw, de muzikale omlijsting heeft hij verzorgd, oude ongebruikte stukken van zijn roxy music periode, die hij heeft aangevuld en afgemaakt, de muziek klinkt gelijk fascinerend, de stem van Ferry is niet te horen. Amelia Barratt heeft er gedichten bij geschreven en leest deze met haar mooie Engelse Oxford stem aan elkaar. Een origineel idee, maar of het me langer dan drie nummers achter elkaar kan boeien moet nog blijken, ik hoor liever Ferry zingen, maar misschien is zijn stem inmiddels zo achteruit gegaan dat hij zich daar niet meer aan waagt.

Grappig recent en lang interview met Bryan Ferry over dit album (en allerlei andere onderwerpen). Volgens mij opgenomen bij hem in de studio. Je kunt wel horen dat er van zijn stem niet heel veel meer over is. Maar je geeft hem absoluut ook geen 79.

Ik had met alle liefde een nieuw album van Bryan Ferry willen omarmen.
Maar hier is mijn probleem er mee: De Roxy Music frontman is vocaal in het geheel niet aanwezig op het album.
Dat is toch wel het minste dat je van een artiest met ooit de stem van een nachtegaal mag verwachten, acte de presence.
Maar nog geen noot.
De muziek zou je in de verte moeten herkennen, zijnde een vervolg op de sfeervolle weg die ooit is ingeslagen met Taxi en Mamouna. En bij vlagen daarna.
Dus wat je hoort is deze muziek, met een soort van spoken word door Amelia Barratt.
En dan bedenk je Bryan Ferry er bij.
Het gaat mij als Roxy Music en Bryan Ferry liefhebber te ver om dit te beoordelen als een album waaraan de naam van Bryan Ferry is toegevoegd.
Ik begrijp de vocale problemen van Ferry en betreur deze ten zeerste. Dit speelt al een tijdje maar ik heb hem tot zijn laatste solo album Avonmore (2014) gesteund.

Zou het geheel zijn bestempeld als een solo-album van Barratt en was de naam Ferry in het geheel niet gevallen, had ik het ook geloofd en dan had ik het dezelfde aantal sterren gegeven. Het album is vrij monotoon en wordt na verloop van tijd zelfs saai. Ook als het wat stevige begin van Loose talk wordt ingezet gaat daar toch weer de monotone vertelstem van Barratt overheen.
Dat maakt het album een hele zit.

Het is een beetje in de markt gezet als een Bryan Ferry album, dan begrijp ik de teleurstelling wel. Maar het is echt wat anders dan een nieuwe plaat van hem alleen, die gaat denk ik ook niet meer komen. Het is terecht dat haar naam als eerste wordt genoemd.

Ik zie het als een interessante samenwerking en ik vind het vermakelijk om naar te luisteren. De tekst intrigeert me. Dat accent nog meer (ik wou dat ik zo netjes Engels kon spreken..). En de muziek is herkenbaar. Ik heb het idee dat sommige nummers meer zijn uitgewerkt dan andere (ik gok dat Ferry nog wat probeersels had liggen die prima bij die teksten bleken te passen, en hij heeft voor andere nummers wellicht wat meer uitgewerkt).

Soms herken ik flarden van bekende nummers, maar dan duurt het even voor ik weet welke. Het laatste nummer doet me in ieder geval denken aan Let's stick together. Beetje hetzelfde als bij het eerste nummer van Olympia destijds, ik kwam er maar niet op, tot ik True to life weer eens draaide.

Hij is gestopt met zingen dus.

Ja zo’n tien jaar terug was de koek al ver op en daar zal nou wel niks meer van over zijn dan.

Toch mooi dat ie op deze manier wel bezig blijft.