Yngwie Malmsteen - Magnum Opus (1995)

Naast Odyssey zeker mijn favoriete Malmsteen cd. Een absoluut geweldige en loodzware productie, een prima zingende Vescera en een heel erg geinspireerd Yngwie zelf maken deze plaat echt wel bijzonder. De erg snelle opener Vengeance is een van de hardste nummers die Malmsteen ooit geschreven heeft. Ook voor de rest is er geen zwak moment te bespeuren, maar voor mij zijn de uitschieters Cross The Sky, No Love Lost, en de twee lange en absoluut geweldige beukers Tomorrow's Gone en Voodoo.

Misschien wel mijn favoriete album van Yngwie... komt sowieso in de buurt. Jammer dat de beste albums van hem het minst bekend zijn. Je ziet bij de jaren 80 albums allemaal reacties en veel stemmen, en bij de jaren 90 albums (die ik toch zeker beter vind dan de jaren 80) zie je bijna niks staan van reacties. Jammer...

Ik ben doordat Malmsteen de AOR kant op ging afgehaakt en heb dit album vandaag voor het eerst geluisterd. De AOR Malmsteen steekt hier en daar de kop op maar over het geheel genomen is dit een prima album. Beter laat dan nooit.

Magnum Opus is niet een album dat ik in het verleden bijzonder veel gedraaid heb, maar ik nam altijd aan dat deze zeer goed was omdat mijn broer, een verwoed Yngwie-fan, dit als zijn favoriete album bestempelde destijds. Inmiddels heeft deze bij mij dan ook verscheidene rondjes gedraaid, of het equivalent in Spotify-streams, en ik snap goed waarom hij dat deed. Magnum Opus is voor The Seventh Sign wat Fire & Ice voor Eclipse was; waar de voorganger een recht-toe-recht-aan (hard) rock plaat was met een nieuwe line-up laat deze opvolger een line-up horen die meer op elkaar ingespeeld is en waar de songs wat meer diepte hebben gekregen en meer het experiment opzoeken. Bij Fire & Ice raakte dit me niet zo, maar op Magnum Opus heeft het me na een aantal luisterbeurten goed ingepakt. Het is wel een groeiplaat gebleken. Opener 'Vengeance' begint de plaat op z'n Yngwie Malmsteen's met een snelle opener, maar dit nummer breekt zichzelf ook al op met interessante wendingen; een teken voor wat er komt. De songs staan vol van prachtige melodieën, gezongen door mijn favoriete Yngwie-zanger, Michael Vescera. Ook Malmsteen zelf is enorm in vorm, getuige de instrumental 'Amberdawn' op het eind. Favorieten zijn 'I'd Die Without You', 'Fire in the Sky', en 'Amberdawn', maar ook de bonustrack 'Cantabile' is van ongekende schoonheid.

1. Magnum Opus
2. Rising Force
3. The Seventh Sign
4. Trilogy
5. Eclipse
6. Odyssey
7. Marching Out
8. Fire & Ice

Degelijk album met weinig uitschieters dat ik om die reden zelden draai. Voodoo beukt wel lekker maar de rest blijft niet echt hangen. Naar mijn gevoel wordt er teveel op de automatische piloot gespeeld. Ikvind de zanger na een paar nummers ook erg vervelend worden. Dan hoor ik 10x liever Mark Boals, die heeft ook dat rauwe stemgeluid maar met meer diepgang.

Het niveau van bijv. Eclipse of Trilogy wordt niet gehaald. Dus slechts 2,5*

Vandaag weer eens gedraaid, bevalt me toch een stukje beter dan de voorganger. No Love Lost, Voodoo, Cross The Line. En nog een stuk of twee goede nummers. Alleen "The Only One" en "I'd Die Without You" achter elkaar is wel een miskleun, "Time Will Tell" lijkt te veel op een stuk van Fire & Ice maar is wel een goed nummer. Vescra irriteert wel na een paar nummers, echt... die moet in een Sleaze-rockband zingen, daar heeft hij de stem voor.
Half puntje hoger voor mij dan 7th Sign, maar het is zeker niet 's mans Magnum Opus. Binnenkort mij ook weer eens wagen aan Facing The Animal, op Fire And Ice na had ik moeite met de producten van de jaren 90 van deze bescheiden man.