Yngwie Malmsteen - Magnum Opus (1995)

Magnum Opus is niet een album dat ik in het verleden bijzonder veel gedraaid heb, maar ik nam altijd aan dat deze zeer goed was omdat mijn broer, een verwoed Yngwie-fan, dit als zijn favoriete album bestempelde destijds. Inmiddels heeft deze bij mij dan ook verscheidene rondjes gedraaid, of het equivalent in Spotify-streams, en ik snap goed waarom hij dat deed. Magnum Opus is voor The Seventh Sign wat Fire & Ice voor Eclipse was; waar de voorganger een recht-toe-recht-aan (hard) rock plaat was met een nieuwe line-up laat deze opvolger een line-up horen die meer op elkaar ingespeeld is en waar de songs wat meer diepte hebben gekregen en meer het experiment opzoeken. Bij Fire & Ice raakte dit me niet zo, maar op Magnum Opus heeft het me na een aantal luisterbeurten goed ingepakt. Het is wel een groeiplaat gebleken. Opener 'Vengeance' begint de plaat op z'n Yngwie Malmsteen's met een snelle opener, maar dit nummer breekt zichzelf ook al op met interessante wendingen; een teken voor wat er komt. De songs staan vol van prachtige melodieën, gezongen door mijn favoriete Yngwie-zanger, Michael Vescera. Ook Malmsteen zelf is enorm in vorm, getuige de instrumental 'Amberdawn' op het eind. Favorieten zijn 'I'd Die Without You', 'Fire in the Sky', en 'Amberdawn', maar ook de bonustrack 'Cantabile' is van ongekende schoonheid.

1. Magnum Opus
2. Rising Force
3. The Seventh Sign
4. Trilogy
5. Eclipse
6. Odyssey
7. Marching Out
8. Fire & Ice