John Scofield - Quiet (1996)

Het Jazz album van de week. Ik ben geen Jazz luisteraar, maar heb me toch bij het topic aangemeld om mijn muzikale horizon wat te verbreden en dit is mijn eerste nieuwe aanwinst.

Deze CD is erg rustig maar daardoor niet per se saai. Dit is gewoon muziek die lekker voortkabbelt en soms wat ongemerkt langs je heen gaat, maar dan niet op een negatieve manier. Als ik lekker mijn gedachten op nul wil zetten zet ik deze wel eens op en kan ik lekker wegdromen. Toch, als je aandachtig luistert gebeurt er wel genoeg om de boel interessant te houden. Alvorens een cijfer te geven ga ik de CD eerst nog wat vaker luisteren, maar tot nu toe bevalt het me wel.

Ik ben geen groot liefhebber van Scofield z'n stiijl maar akoestisch,zoals hier, vind ik 'm nog eens saai ook met z'n super-dood klinkende snaren op dit gitaar.
Steve Swallow is, als altijd, een rots in de branding, Bill Stewart doet z'n best maar mist voor mij altijd net de passie om er uit springen.
De blazers maken en breken de plaat, soms briljant, soms storend.
Deze plaat heeft een hoog "kabbel" gehalte en is voor mij nergens echt boeiend.

Hij bevalt mij na een aantal keer luisteren ook steeds minder, net als blabla omdat het toch vaak wat saai is. Toch vind ik dit soms wel prima muziek om op de achtergrond met een half oor naar te luisteren. 3*

Kreeg een uitnodiging om hiernaar te luisteren, ik had al een tijdje niet gekeken in het jazzalbum-topic. En dan schrijven we er meteen een stukje over natuurlijk

Ik heb deze een stuk of 4 keer gehoord de afgelopen week, maar dat was het wel. Ik kan echt genieten van het gitaarspel van Scofield, zeker op de manier waarop dat hier samengaat met de bas, maar er zit niet echt een nummer bij dat ik meteen wil terughalen. Dat zal deels komen door de drummer, die me plichtsmatig/ouderwetsig overkomt. Maar vooral zijn bij nogal wat nummers de blazers (-arrangementen) een terugkerende ergernis; waarom zo prominent aanwezig, vaak met zoveel tegelijk?

Tja.... jazz en gitaren.... ik heb er een soort haat-liefde-verhouding mee.. Er zijn een aantal voorbeelden te bedenken van gitaristen die ik echt geweldig vind (of geweldige dingen vind doen), zoals Raoul Bjorkenheim, John McLaughlin, Nels Cline of bij vlagen Marc Ribot.

Verder een select groepje waar ik prima mee op kan schieten, maar die een plaat voor mij niet speciaal zullen maken (o.a. Frisell, Rypdal)

Maar de meesten kan ik veel slechter tegen, zo gruwel ik van de meeste dingen die ik ken van Metheny (de jazz-dingen dan)... en kan ik nu deze volgens mij aan dat rijtje toevoegen... toegegeven, ik ken maar weinig van hem, en zal hem dus ook niet totaal afschrijven.. maar de dingen die ik van hem ken staan me allemaal tegen... zo ook deze...

De opmerking die blabla maakt over het 'kabbel' gehalte beschrijft voor mij ook behoorlijk hoe ik erover denk... het klinkt allemaal vrij willekeurig, en een echte opbouw zit er voor mijn gevoel niet in... er moet voor mij gewoon wat meer pit in gitaarspel zitten wil het me wat doen.. (of het moeten kortere stukken zijn)... maar dit is me allemaal wat te uitgesponnen..

De blazers kan ik het grootste deel van de plaat ook niet zo veel mee.. er doen een heel legioen mee, maar voor mijn gevoel loopt 90% daarvan enkel een beetje achtergrondgeluid te maken, met enkele die er nog wel eens positief uit willen springen.. toch is ook dit me over het algemeen te saai..

Eigenlijk komt al mijn plezier in het luisteren van de plaat uit de ritme-sectie, het ouderwetsige gevoel van sq kan ik wel een beetje plaatsen, het plichtsmatige kan ik alleen niet echt in komen, ik vind dat hij gewoon fijn bezig is zijn ding te doen, jammer dat hij neit echt ruimte heeft om er echt uit te kunnen springen... En hetzelfde geldt ook enigszins voor de bassist, het klinkt goed, maar ik heb nog het gevoel dat er veel meer in zit dan wat er op deze plaat uitkomt..

Ben het wel eens met de bovenstaande commentaren. Het 'kabbel' gehalte is groot in deze.

Bij het nalezen zag ik tot mijn verassing dat ik nog geen commentaar had geschreven bij dit album.
Ik vrees dat ik een wat dissident lid blijf van de JAVD-liefhebbers-genootschap van saxofoon-toet-honk-freejazz
Want: moet jazz altijd op Vol Volume? Deze plaat bewijst dat het niet hoeft.
Wayne Shorter bewees altijd al dat een saxofoon ook elegant en melodieus kan klinken en hier ook weer.
Verder is het bijzonder dat John Scofield nog maar een paar jaar akoestisch speelde toen hij dit album maakte; pas toen hij samen met Metheny een plaat opnam schafte hij een unplugged-gitaartje aan! Is ook wel te horen; hij is niet de meest behendige gitarist op dit instrument.
De instrumentatie is duidelijk afgeleid van Gil Evans; soms wat 'gezocht', vaak juist subtiel en prettig. Eberhard weber speelt prachtig bas; jammer dat hij alleen in de openingstrack wat ruimte krijgt voor een solootje!
Fijne, zomerse plaat!
****!

Ik ben zeker geen freejazz-liefhebber, maar dit is me dan wel weer érg Quiet. Ik sluit me dus aan bij fabblwaps: met een half oor luisterend is dit best een prima plaat. 3*