John Scofield - Quiet (1996)

Kreeg een uitnodiging om hiernaar te luisteren, ik had al een tijdje niet gekeken in het jazzalbum-topic. En dan schrijven we er meteen een stukje over natuurlijk

Ik heb deze een stuk of 4 keer gehoord de afgelopen week, maar dat was het wel. Ik kan echt genieten van het gitaarspel van Scofield, zeker op de manier waarop dat hier samengaat met de bas, maar er zit niet echt een nummer bij dat ik meteen wil terughalen. Dat zal deels komen door de drummer, die me plichtsmatig/ouderwetsig overkomt. Maar vooral zijn bij nogal wat nummers de blazers (-arrangementen) een terugkerende ergernis; waarom zo prominent aanwezig, vaak met zoveel tegelijk?

Tja.... jazz en gitaren.... ik heb er een soort haat-liefde-verhouding mee.. Er zijn een aantal voorbeelden te bedenken van gitaristen die ik echt geweldig vind (of geweldige dingen vind doen), zoals Raoul Bjorkenheim, John McLaughlin, Nels Cline of bij vlagen Marc Ribot.

Verder een select groepje waar ik prima mee op kan schieten, maar die een plaat voor mij niet speciaal zullen maken (o.a. Frisell, Rypdal)

Maar de meesten kan ik veel slechter tegen, zo gruwel ik van de meeste dingen die ik ken van Metheny (de jazz-dingen dan)... en kan ik nu deze volgens mij aan dat rijtje toevoegen... toegegeven, ik ken maar weinig van hem, en zal hem dus ook niet totaal afschrijven.. maar de dingen die ik van hem ken staan me allemaal tegen... zo ook deze...

De opmerking die blabla maakt over het 'kabbel' gehalte beschrijft voor mij ook behoorlijk hoe ik erover denk... het klinkt allemaal vrij willekeurig, en een echte opbouw zit er voor mijn gevoel niet in... er moet voor mij gewoon wat meer pit in gitaarspel zitten wil het me wat doen.. (of het moeten kortere stukken zijn)... maar dit is me allemaal wat te uitgesponnen..

De blazers kan ik het grootste deel van de plaat ook niet zo veel mee.. er doen een heel legioen mee, maar voor mijn gevoel loopt 90% daarvan enkel een beetje achtergrondgeluid te maken, met enkele die er nog wel eens positief uit willen springen.. toch is ook dit me over het algemeen te saai..

Eigenlijk komt al mijn plezier in het luisteren van de plaat uit de ritme-sectie, het ouderwetsige gevoel van sq kan ik wel een beetje plaatsen, het plichtsmatige kan ik alleen niet echt in komen, ik vind dat hij gewoon fijn bezig is zijn ding te doen, jammer dat hij neit echt ruimte heeft om er echt uit te kunnen springen... En hetzelfde geldt ook enigszins voor de bassist, het klinkt goed, maar ik heb nog het gevoel dat er veel meer in zit dan wat er op deze plaat uitkomt..