Patrick Wolf - Crying the Neck (2025)
mijn stem
16 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Apport
-
Reculver (6:01)
-
Limbo (4:21)
met Zola Jesus
-
The Last of England (4:09)
-
Jupiter (5:17)
-
On Your Side (2:28)
-
Oozlum (4:58)
-
Dies Irae (3:35)
-
The Curfew Bell (5:18)
-
Lughnasa (3:03)
met Serafina Steer
-
Song of the Scythe (1:27)
-
Better or Worse (3:19)
-
Hymn of the Haar (4:35)
-
Foreland (3:42)
3
geplaatst: 12 juni 2025, 22:56 uur
We moeten terug naar 2011 voor het laatste Patrick Wolf album Lupercalia (vooruit: 2012 Sundark and Riverlight, wat een album met herbewerkingen van zijn eigen nummers was).
Het leek erop dat Wolf zijn viool aan de wilgen had gehangen en een teruggetrokken leven was gaan leiden.
Een leven vol tegenslagen met een alcoholverslaving, drugsgebruik, bankroet, een ongeluk in Italië en het verlies van zijn moeder aan kanker.
Totdat het gedurende de pandemie beter ging en hij blijkbaar inspiratie vond voor nieuwe muziek.
In 2023 verscheen de EP The Night Safari wat na lange tijd een eerste levensteken was.
Gelukkig maar, want Wolf behoort tot mijn grote favoriete artiesten. En als Reculver, een nummer waar hij al aan begonnen was op zijn 16e, langzaam en lieflijk start om vervolgens open te barsten in een bijna extatische draaikolk dan weet ik al: hij is terug! Eind juni tikt hij de 42 alweer aan.... en nog steeds ziet hij eruit als een jonge vent, ondanks alle tegenslagen.
Op Limbo gaat hij de samenwerking aan met Zola Jesus. Misschien wel meer pop dan ooit. En dat horen we terug in het hele album. Pop, maar met zeer scherpe randen en de oh zo herkenbare Patrick Wolf sound. Het doet me dan ook het meest denken aan het album The Magic Position.
Ook op Lughnasa horen we een samenwerking, maar dan met Serafina Steer. Prachtig nummer.
Emotionele momenten zijn ook te ontwaren. Op Dies Irae bijvoorbeeld waar Wolf een laatste, denkbeeldig gesprek heeft met zijn overleden moeder. Dit is tevens het moment dat er wat gas van de plank gaat en de ballades plus mid-tempo nummers naar voren komen (The Curfew Bell met het schitterende strijkers-arrangement).
Crying the Neck is een album waar we flink heen en weer worden geslingerd tussen troostvolle ballades en uptempo dansbare tonen, bijna altijd begeleid door een bak strijkers of zijn solo-viool.
De stekelige elektronica van het debuut krijgen we hier een heel stuk minder te horen (of het is subtiel zoals tracks als Oozlum; wat meer knisperend op de achtergrond), maar dat geluid was op de laatste albums sowieso al minder te herkennen.
Crying the Neck is alles waar ik op hoopte. Een schitterend album dat tijdloos klinkt. Muziek waar ik onmiddellijk in opgezogen word. Grandioos en glorieus.
Welkom terug Patrick!
Het leek erop dat Wolf zijn viool aan de wilgen had gehangen en een teruggetrokken leven was gaan leiden.
Een leven vol tegenslagen met een alcoholverslaving, drugsgebruik, bankroet, een ongeluk in Italië en het verlies van zijn moeder aan kanker.
Totdat het gedurende de pandemie beter ging en hij blijkbaar inspiratie vond voor nieuwe muziek.
In 2023 verscheen de EP The Night Safari wat na lange tijd een eerste levensteken was.
Gelukkig maar, want Wolf behoort tot mijn grote favoriete artiesten. En als Reculver, een nummer waar hij al aan begonnen was op zijn 16e, langzaam en lieflijk start om vervolgens open te barsten in een bijna extatische draaikolk dan weet ik al: hij is terug! Eind juni tikt hij de 42 alweer aan.... en nog steeds ziet hij eruit als een jonge vent, ondanks alle tegenslagen.
Op Limbo gaat hij de samenwerking aan met Zola Jesus. Misschien wel meer pop dan ooit. En dat horen we terug in het hele album. Pop, maar met zeer scherpe randen en de oh zo herkenbare Patrick Wolf sound. Het doet me dan ook het meest denken aan het album The Magic Position.
Ook op Lughnasa horen we een samenwerking, maar dan met Serafina Steer. Prachtig nummer.
Emotionele momenten zijn ook te ontwaren. Op Dies Irae bijvoorbeeld waar Wolf een laatste, denkbeeldig gesprek heeft met zijn overleden moeder. Dit is tevens het moment dat er wat gas van de plank gaat en de ballades plus mid-tempo nummers naar voren komen (The Curfew Bell met het schitterende strijkers-arrangement).
Crying the Neck is een album waar we flink heen en weer worden geslingerd tussen troostvolle ballades en uptempo dansbare tonen, bijna altijd begeleid door een bak strijkers of zijn solo-viool.
De stekelige elektronica van het debuut krijgen we hier een heel stuk minder te horen (of het is subtiel zoals tracks als Oozlum; wat meer knisperend op de achtergrond), maar dat geluid was op de laatste albums sowieso al minder te herkennen.
Crying the Neck is alles waar ik op hoopte. Een schitterend album dat tijdloos klinkt. Muziek waar ik onmiddellijk in opgezogen word. Grandioos en glorieus.
Welkom terug Patrick!
* denotes required fields.
* denotes required fields.