Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Attack!! (2002)

Tsja, mijn uiterst positieve bericht van acht jaar terug was geschreven door een optimistische jongen die niet alles van deze gitaarheld had gehoord. Nu, inmiddels wat jaartjes ouder (en hopelijk wijzer), en een halve Yngwie-discografie achter de rug, kan ik wat beter snappen waar de kraakjes zitten in deze plaat. Begrijp me niet verkeerd, Attack!! is een goede plaat. Er staan toch zeker voor drie kwartier aan toffe nummers op, Doogie White is een uitstekende zanger, en Malmsteen soleert er lekker op los. Tegelijkertijd is de productie inderdaad niet opperbest. Er valt mee te leven - zo erg als bij de voorganger is het allemaal niet - maar er valt ook mee te klagen. Neem daarbij de veels te lange speelduur en de klaagzang duurt voort. Ook begint het hier, voor wie eerder nog geen problemen had ondervonden, langzamerhand wel duidelijk te worden dat Yngwie niet zoveel meer te vertellen heeft. Attack!! is een album met kop noch staart. Gewoon een verzameling liedjes in de welbekende neoklassieke power metal stijl die hij sinds Alchemy weer beoefend, maar met het - overigens fantastische - 'Baroque & Roll' komt op mij enorm over als een 'Far Beyond the Sun' deel 2. Op zich is een stilistische stilstand natuurlijk geen ramp, zolang de nummers maar van kwaliteit blijven. Voorlopig blijft dat gelukkig nog zo.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. War to End All Wars
13. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1