Wu-Tang Clan - Black Samson, the Bastard Swordsman (2025)

Tof om gasten als RJ Payne, 38 Spesh, Willie the Kid en natuurlijk Benny the Butcher op een volwaardige Wu-Tang studio plaat te horen.

Ziet er niet verkeerd uit zo.

Geen wacke features in ieder geval.

Altijd benieuwd naar dit soort platen. Jammer dat het dan geen echte Wu-Tang Clan plaat is. Als fan hoop je toch weer op een nieuwe plaat. Ook al weet je dat het toch niet zo word als 20-30 jaar geleden helaas. Claudine vind ik wel vet. Is vorig jaar uitgebracht Clan nummer ook al doen alleen Meth en Ghost erop mee.

Hoe serieus / officieel is dit? Behoorlijk slechte cover ook…

De hoes vertoont een opvallende gelijkenis met Busta Rhymes zijn aankomende.

Het is blijkbaar echt drakenseizoen.

Mandingo is nu gedropt Silky & Smooth, die cover is wel 10000000x beter tho

Wel heb je ooit, het is nog een banger ook!

Ja man, echt een keiharde track geworden!

Best wel lekkere classic Wu-Tang-vibe zit erin. Goed nummer. En een veel betere hoes, ja!

Oeh Warriors Two klinkt ook zalig!!

Ik wist niet dat het nog bestond. Rap zonder door de mangel gehaalde zeikrefreintjes. Dit heeft een heel basic 90s sfeertje. Nostalgisch als het ware. Zowel Warriors Two en Mandingo mogen er zijn!

Al met al is dit toch geen Wu-Tang Clan release (ondanks dat alle leden mee doen)? Eerder een Mathematics-album of iets in de trant van dit album. Er staat ook geen ‘Clan’ bovenin. Muggenzifterij, maar toch…

Ziet er erg interessant uit! Fijne cover ook.

Ja, het lijkt een soort samenwerkingscompilatie te zijn.

Mandingo is idd wel ouderwets nice.

Album nu 2 maal geluisterd. Moet het nog eens beluisteren. Weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Het ging een beetje het ene oor in en de andere weer uit. Van de week nog een keer. Madingo vond ik zeker leuk. Claudine was ook niet slecht, Warrior Two, Cooley High klonk dik maar je hoort de stijl van Mathematics erin. En die heeft gewoon van die corny refreintjes.

Zelfde gevoel een beetje. Mathematics weet een fijne Wu-Tang sound neer te zetten, alleen blijft het hier ook bij. Het zijn de leden van de groep die enthousiast mee doen en daarmee ook het album dragen. Je merkt ook duidelijk dat het album wat inkakt (vanaf Cleopatra Jones) zodra de minder interessante leden en gastartiesten de overhand hebben. Leuk album, beter dan verwacht, maar niet veel meer dan dat...

Ik ga er eens goed voor zitten. Van Kurupts gewauwel in de intro gaan m’n haren alvast overeind staan.

Altijd leuk als Kurupt een plaat inleidt, ook hier, al hoor ik hem liever rappen en heeft hij verder qua sfeer niet zoveel mee vandoen. In dat kader vind ik trouwens ook de gerapte bijdrage van Benny the Butcher - hoewel tof - buiten de toon vallen.
Gelukkig zijn dit uitzonderingen, en is die toon verder fijn. Er wordt fanatiek gerapt, Mathematics produceert het allemaal zorgvuldig. Paar echt sterke momenten, zoals het al eerder gereleasde 'Mandingo'. Iedereen klinkt gemotiveerd. Method Man blinkt eens te meer uit.
Dat doet me denken: ik zou graag weer een volwaardige Wu-Tang-plaat horen, maar of dat ervan komt blijft natuurlijk zeer de vraag, want momenteel is de 'farewell tour' van de Wu net begonnen in N-Amerika. Die tour is onderdeel van een vijfjarenplan, heeft RZA gezegd, en er komen onder meer een docu-serie, een mini-serie en nog allerlei losse biografieën, en ook nog iets ongetwijfeld onbetaalbaars in Las Vegas.

De beat van Let's do It Again

Verder is dit duidelijke meer een Mathematics album dan een Wu album. Wat toch jammer is.
Met al die nogal ongerelateerde guest features is het wel een wat onsamenhangend gebeuren geworden, ondanks een paar erg fijne tracks.

Ik beschouw dit simpelweg als een producersalbum van Mathematics en in die opzet had ik er weinig verwachtingen van, maar vind het keihard. Eigenlijk elke track blaas ik met veel plezier door de speakers. Na al die jaren veer ik altijd nog het meest op bij Method Man, maar ook de rest en de gastbijdragen helemaal prima.
Overigens heb ik een dubbel-cd versie hier in een bijzonder formaat en sowieso met een heel andere cover dan het plaatje hier.

Eerder zat ik te zeuren over Kurupts intro. Met nader inzien allemaal prima, want wat daarop volgt is héérlijk! Net als Nr.4 grijp ik hier vaak op terug. Die producties! Wow. Echt fantastisch. Bij elke track denk ik: oh ja, ook vet! Bovenstaande haalt de woorden uit m'n mond: Meth komt 't vetst, eens. Kool G wil ik ook graag even melden: heerlijke verse. Cappa heeft een grote rol op deze plaat. Zijn flow is aangenaam, inhoudelijk so-so.

Niettemin zeer de moeite. Mathematics. Die man mag vaker aan de knopjes draaien.