Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Alchemy (1999)

Mijn vorige bericht blijkt vijf jaar na dato nog steeds goed mijn mening te kunnen vertegenwoordigen. In het kader van de marathon dan toch maar weer een addendum. Na de avontuurlijke albums van de jaren 90 keert Yngwie hier duidelijk terug naar de sound van weleer en mogen de AOR en blues-invloeden weer even op de tweede plek. Neoklassieke power metal voert op Alchemy de boventoon. De productie is niet super, maar stoort mij niet, en het sterke songmateriaal maakt het bovendien meer dan goed. De terugkeer van oudegediende Mark Boals stelt zeker niet teleur, en als hij op Trilogy al had bewezen flink te kunnen uithalen, dan gaan die zangpartijen bij 'Leonardo' en 'Playing With Fire' daar nog even ruim overheen. Wát een zanger. En Yngwie. Wát een gitarist. Hoogtepunten zijn de reeds genoemde nummers, evenals het melodieuze 'Legion of the Damned', en de afsluitende instrumental 'Asylum', welke wat mij betreft van hetzelfde niveau is als de instrumentals van het debuutalbum. Helaas toch een iets te lange speelduur. Gooi 'Stand (The)' eraf, en dan ook maar 'Hangar 18, Area 51', en je houdt een steengoede plaat over. Wat was Yngwie toch op dreef in de jaren 90.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Odyssey
9. Marching Out
10. Fire & Ice
11. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1