Tommy Shaw - 7 Deadly Zens (1998)

Zeer sterk solo album van de gitarist/zanger/frontman van het huidige Styx. Na zijn jaren 80 platen even een pauze genomen van de teleurstellende meuk, en in 1998 weer volop teruggekeerd naar de werkelijkheid en naar de leuke muziek.

Dit is totaal geen Styx, maar Shaw maakt hier een soort van toentertijd moderne pop/rock die verrassend goed uit de verf komt. Het klinkt fris (Ocean), pakkend (Stop Knockin), op tijden gevoelig (All In How You Say It) of agressief (Down On The Ground), maar soms is hij gewoon aan het feesten (Straight Down The Line).

Zonder twijfel de beste solo-plaat van Tommy Shaw. Jammer dat het ook de laatste is, maar de beste man ging natuurlijk terug naar Styx om een paar slappe reunie platen op te nemen. Op Brave New World is overigens goed te horen bij de Shaw-nummers hoe een volgende solo-plaat zou klinken. Blijft toch jammer.

De laatste?.... Ik lees net dat 22 maart a.s. er een nieuw solo-album van Tommy Shaw verschijnt, The Great Divide.

11 Gloednieuwe tracks! Het verbaast mij enigszins omdat ik het idee had dat Shaw Styx nooit meer zou willen verlaten, na het aan de kant zetten van Dennis DeYoung. En als Styx iets nodig zou hebben dan is het wel nieuwe aanvoer van songs.

Zou het niet meer boteren met James Young?

Een gloednieuwe? Ik loop achter wat betreft de nieuwtjes. Lijkt mij zeer leuk, ik ga er zeker gehoor aan geven.

Misschien botert het niet met James, maar misschien realiseert hij zich wel dat Styx passé is. Hoe dan ook, bedankt voor dit nieuws, musician!

Ach, een nieuwtje oppikken wil af en toe nog wel lukken. Ik moet inzake Tommy Shaw 7 deadly Zens zelfs ooit nog aanschaffen, dan loop je pas achter!

Maar ik ben verheugd te lezen dat dit album goed bevalt en ook dat de nummers blijkbaar sterk aansluiten bij het toch goede werk dat Tommy Shaw ons heeft gebracht op het Brave new world album van Styx, een jaar later. Dat is voor mij een goede reden om 7 deadly Zens zeker nog wel eens te kopen.

En bij deze de daad bij het woord. Al duurde het even.

Eigenlijk jammer dat de belangstelling voor de aanstekelijke rock van Tommy Shaw maar tot een kleine kring beperkt blijft. Het album verscheen een jaar voor de reünie cd Brave new world van Styx, de laatste met Dennis DeYoung.

Je kunt hier inderdaad al op horen wat het idioom zou worden van Tommy Shaw bij die Styx cd. Ik vind Shaw overigens erg goed op dreef op Brave new world, blijkbaar was hij aan een sterke periode bezig in zijn carriëre.

7 deadly zens zal ongetwijfeld hebben bijgedragen om hem voor de reünie te vragen. Maar wat zou het zijn, waarom ligt die belangstelling zo laag? Rock is van alle leeftijden en Shaw is een zeer begenadigd songwriter, zanger en muzikant. Misschien dat hij toch teveel wordt gezien als een representant van de oude garde van superbands uit de jaren '70.

Die uiteindelijk weer worden geasocieerd met de veel verkochte zoetsappige rockballads van begin jaren '80 waar Styx ook bekend om stond. Maar daar vind je hier helemaal niets meer van terug, Styx nummers als Babe en The Best of times komen overigens ook uit de koker van Dennis DeYoung, niet van Shaw.

De gitarist Shaw laat ook alles wat maar enigszins wijst naar een verleden met oude symfo angstvallig achterwege. Waar ik hem, ook hier, vooral zo goed in vind zijn de ijzersterke melodieën, terugkerende refreinen, zoals op opener Ocean of What do you want from life.

Het is veelal stevige AOR, geen hardrock, maar wel buitengewoon aantrekkelijk.

Beter laat dan nooit zeggen ze wel eens. En dan nog met zo'n mooie recensie. Nu maar hopen dat iemand het leest, naast mij. Dat verdient deze plaat wel.

Hij zit al weer een paar dagen in mijn cd speler, maar mijn week is weer goed !