Shirley Bassey - Something (1970)

underrated shit

Dit album moet je gehoord hebben. Veel emotie en kracht. Bovendien een schitterende orkestpartij.

Slechts 7 euro betaald!

Een rondje oude LP's luisteren vandaag.

Het draait hier toch vooral om de kenmerkende vocalen van Shirley Bassey. Die geen eigen werk schrijft, maar wel op bloedstollende wijze nummers van anderen brengt.

En dan wel dusdanig, dat het origineel nog nauwelijks herkenbaar is. De nummers worden naar haar toe geschreven, of het nu gaat om de Beatles, Blood, Sweat & Tears, The Doors of Charles Aznavour, het klinkt uitsluitend en alleen als Bassey.

Haar stem gaat door merg en been maar dan wel in de positieve zin van het woord. Wie haar hoort, bijvoorbeeld ook bij een titelsong van een James Bond Film als Goldfinger weet direkt: hier zingt Bassey. Ergo, ik denk dat ze kan worden gekwalificeerd als één van de allerbeste zangeressen uit de populaire muziek van de afgelopen 60 jaar. Echt geweldig, wat een volume.

Tel dat op bij de instrumentatie, de orkestratie en de productie en je hebt een afgewogen topproduct. In z'n soort dan uiteraard, want je moet er wel van houden. Ze is voor mij een icoon van de jaren '60 en '70.

In de jaren '80 zou ze opnieuw moeten zijn uitgevonden, zoals dat later in dat decennium met tijd- en genre- en generatiegenoot Tom Jones is gebeurd, maar dat is achterwege gebleven. De wijze van werken die nog kon in de jaren '60 en '70 raakte uit de tijd. Maar Bassey kon terugvallen op een imposant oeuvre, verdient daar nog steeds haar brood mee en werd in Groot Brittannië als één van de eerste muzikanten geridderd voor haar werk.

Behalve nog opvolger Something Else (1971, die ik ook nog op LP heb) en een verzamelaar, heb ik niet veel van haar om een goed vergelijk voor Something te kunnen maken. Ik heb wel het gevoel dat hier sprake is van één van haar topstukken maar uiteraard kunnen er nog betere albums zijn geweest. Voor sommige momenten kan het heel aardig zijn iets van Bassey weer eens uit het stof te halen.

Van La Bassey ken ik alleen wat verzamelaars en dit album. Man, man, man wat is dit toch heerlijk.

Zo'n twintig jaar geleden had ik iedereen voor gek verklaard dat ik dit ooit goed zou kunnen vinden. Maar het is echt zo: die stem, die sfeer. Geweldig. En genot om naar dit album te luisteren en als covers gewoon erg goed uitpakken, tja.... dan ben je groots.

Pffff wat een stem, niet normaal, daar verbleken de meeste latere bakvissen toch wel bij die zogenaamd kunnen zingen. Mooi album en ik heb toch wel een voorkeur voor het jaren 70 oeuvre van Shirley Bassey. Maar ook de jaren 60 albums mogen er zijn, veelal met een orkest als begeleiding.