Sonny Sharrock - Black Woman (1969)

Bijzonder album.

Er zal best een idee achter zitten....Maar ik krijg dus gewoon de slappe lach van het gegalm van mevr. Sharrock. Het spel van "de mannen"is echter geweldig en het is hoe dan ook een origineel album.

3,5*

Ik vind het dus prachtig.

Deze plaat is zo geweldig. Het is jammer dat het internet vol staat met (in mijn ogen) recensies die de stem van Linda Sharrock slecht hebben begrepen. Een greep uit de claims:

(i) Linda Sharrock hoort niet op dit album.
(ii) Linda Sharrock klinkt leuk in sommige nummers, maar ontspoort bij vlagen, vooral in "Portrait of Linda."
(iii) Linda Sharrock zingt goed op "Bialero" maar verder niet.
(iv) Linda Sharrock 'gilt' omdat ze daarmee een soort oergevoel wil laten horen. Dat oergevoel is een uiting van vrijheid (a), van haar vrouw-zijn (b), van haar zwart-zijn (c).

In mijn ogen is Linda Sharrock gewoon een fantastische jazz-vocaliste. Het verschil is dat ze probeert freejazz te zingen. Haar stem probeert geen woorden te vocaliseren, maar is een instrument tussen de andere instrumenten. Ik vind haar zowel sterk in een ondersteunende rol, als ze de gitaarpartij van Sonny Sharrock meezingt, maar ook haar solo's vind ik goed. Neem bijvoorbeeld "Portrait of Linda": sluit de ogen en vergelijk de stem van Linda Sharrock met een altsaxofoon. Dan hoor je helemaal niets raars. Sterker, je hoort iemand die met haar stem eigenlijk net zoveel kan als veel meesters van het genre op hun blaasinstrument.

Heerlijke plaat, hoor. Vier van de vijf tracks werden door Sonny Sharrock zelf gecomponeerd (Bialero is een traditional), en zeker ook op maat van Linda Sharrock, die met haar halsbrekende stemcapriolen ontroert en ontreddert, teistert en zalft, betovert en beangstigt. Het hele emotionele spectrum, zeg maar.

Sonny Sharrock speelt bij vlagen geweldige stukjes op zijn gitaar, die in flarden lijken te zijn gescheurd waardoor het lijkt dat meneer en mevrouw Sharrock steevast een krankzinnig duet opzoeken. Maar het zijn vooral de hyperkinetische drummer Milford Graves en de (geflipte) pianist Dave Burrell die wat mij betreft de show stelen. Héérlijk gewoon, hoe zij meedrijven op de chaos en die nog weten te versterken.

Geen plaatje voor gevoelige oortjes, maar wat een festijn. Halfweg zou ik zeggen dat Peanut de strafste stoot is op Black Woman, maar dan moet natuurlijk die afsluiter nog komen.. Een eerbetoon van Sonny aan Linda, dat nog braaf en statig begint, met samenzang. Na een minuutje zet Sonny dan een heerlijk gitaarriedeltje in, mept Graves erop los en mag Linda zich uitleven. De trompet die we horen, begeleidt dat bij momenten erg mooi, maar kent ook zijn gloriemomentjes. Altijd lastig kiezen tussen die twee composities.

Grappig is dat één van de tags op Last.FM bij het slotnummer "Perfection" is. Zo ver wil ik nog niet gaan, maar een erg goeie plaat is dit zeker.

4 sterren

Ik had begrepen dat de zang van Linda ook juist de pijn en het verdriet van de onderdrukking van de zwarte vrouw moest uitbeelden, en dat doet zij met verve.

De hele Freejazz-beweging was ook daar op uit, het breken van de ketenen, totaal vrij zijn. En zo klinkt de plaat ook, vrij. Het is trouwens wel echt een mooi geheel en luistert erg lekker weg. En dat komt ook door de ruimte die iedereen elkaar geeft. De productie van Herbie Mann is ook om door een ringetje te halen. De heldere en open sound zorgt ervoor dat de plaat nergens verzandt of lawaaiig wordt.

Een knappe prestatie dit.