Sonny Sharrock - Black Woman (1969)

Heerlijke plaat, hoor. Vier van de vijf tracks werden door Sonny Sharrock zelf gecomponeerd (Bialero is een traditional), en zeker ook op maat van Linda Sharrock, die met haar halsbrekende stemcapriolen ontroert en ontreddert, teistert en zalft, betovert en beangstigt. Het hele emotionele spectrum, zeg maar.

Sonny Sharrock speelt bij vlagen geweldige stukjes op zijn gitaar, die in flarden lijken te zijn gescheurd waardoor het lijkt dat meneer en mevrouw Sharrock steevast een krankzinnig duet opzoeken. Maar het zijn vooral de hyperkinetische drummer Milford Graves en de (geflipte) pianist Dave Burrell die wat mij betreft de show stelen. Héérlijk gewoon, hoe zij meedrijven op de chaos en die nog weten te versterken.

Geen plaatje voor gevoelige oortjes, maar wat een festijn. Halfweg zou ik zeggen dat Peanut de strafste stoot is op Black Woman, maar dan moet natuurlijk die afsluiter nog komen.. Een eerbetoon van Sonny aan Linda, dat nog braaf en statig begint, met samenzang. Na een minuutje zet Sonny dan een heerlijk gitaarriedeltje in, mept Graves erop los en mag Linda zich uitleven. De trompet die we horen, begeleidt dat bij momenten erg mooi, maar kent ook zijn gloriemomentjes. Altijd lastig kiezen tussen die twee composities.

Grappig is dat één van de tags op Last.FM bij het slotnummer "Perfection" is. Zo ver wil ik nog niet gaan, maar een erg goeie plaat is dit zeker.

4 sterren