Brian Eno - Discreet Music (1975)

Het verhaal is genoegzaam gekend en legendarisch.
Begin 1975 was Brian Eno herstellend van een auto-ongeval. Alhoewel niet héél ernstig gewond, maar toch stevig ingepakt, kon hij het ziekenbed niet uit.
Een vriendin bracht hem op een dag, een opname van 18e eeuwse harp muziek.
Het volume van zijn, niet volledig goed functionererde stereo-installatie, stond op zeer laag niveau. Hij had geen kracht om uit bed te komen en dit te corrigeren, het speelde af, bijna onder de drempel van de hoorbaarheid.
Hij realiseerde zich, dat hij op een heel andere nieuwe manier naar muziek luisterde. Deze "ervaring" zou voor altijd zijn benadering van de muziek veranderen, hij begon te denken aan rustgevende muziek puur als achtergrond geluid.
Nog het zelfde jaar brengt hij, amper 1 maand na het album "Another Green World", de eerste experimenten van deze muziek, het album Discreet Music, de (voorloper van de) ambient muziek was geboren.

Het titelnummer duurt ruim 30 minuten, is eigenlijk niet meer dan een melancholisch en karig, minimalistisch klinkend geluid uit een synthesizer en wat digitale apparatuur.
Twee afzonderlijke, maar verenigbare melodie-lijnen, veranderende timbres en een vertraagd echo systeem.
Het resultaat is een atmosferisch meesterwerk van textuur en sfeer, bijna hypnotiserend effect , met geen begin en geen einde.
De uitgesponnen geluidssculpturen bewegen zich minutieus voort en gaan naadloos op in de omgeving, de perfecte "soundtrack" voor rustige momenten.
Het programmeren van deze track op eindeloos herhalen, met een zeer laag volume, is de beste manier om te genieten.
Beluister je de track op hogere geluidssterkte, dan hoort men die prachtige onder-en boventonen waaruit dit indrukwekkende stuk bestaat.

De tweede helft van het album, bestaat uit drie interessante stukken, gaan over dezelfde ideeën van de terugkerende thema's en zijn meer in overeenstemming met de "klassieke" muziek.
De overgang van de atmosferische sfeer, naar dit luik van het album, is bij de eerste luisterbeurten nogal "schokkend". De stukken zijn uitgevoerd door een klein ensemble, onder de leiding van Gavin Bryars.
Het zijn drie kleinere werken, variaties op Johann Pachelbel's the Canon in D Major. Ze zijn niet zo extreem rustig (sterkere melodiën en meer dynamiek) als de titeltrack, meer generieke "voorgrond" muziek, maar in conceptie en uitvoering briljant.

Discreet Music, is een mijlpaal in de muziek geschiedenis en van essentieel belang in de wereld van de ambient muziek, na dit is alles, is het echt begonnen!

Het is moeilijk te geloven, dat dit ongelooflijk vooruit denken van muziek, méér dan dertig jaar geleden uigebracht is, het klinkt vandaag nog steeds helemaal "vers" en revolutionair.
Het genie Brian Eno heeft met dit uitzonderlijk werk, een belangrijke stap gezet in zowel zijn zeer invloedrijke carrière, als in de carrière van heel veel andere artiesten!

Niet bij mij nog, maar nu wel. Bedankt daarvoor en schrijf vooral meer hier.

Bedankt voor het verhaal ja Carebo. Mooi melancholisch doch rustgevend werk is dit. Hier heeft bijvoorbeeld William Basinski later mooi op verder geborduurd. Ik luisterde net het nummer Heimatklänge (the bells of home) van Kraftwerk uit '73 en ik heb een sterk vermoeden dat Brian Eno de hoofdmelodie voor Discreet Music daarvan afgepikt heeft, bewust of onbewust. Sowieso hoef je Discreet Music zeker niet te beschouwen als het allereerste ambientwerk.

Kwam deze tegen in de platenkast en maar weer eens opgezet. Weet nog dat ik dit album kocht zo eind jaren 70. Mijn vrienden begrepen er helemaal niks van, althans op dat moment. Later is dat toch nog goed gekomen . Gewoon doordouwen...

Discreet Music bewijst dat componisten als Brian Eno een soort extra auditief zintuig hebben. Zij kunnen het loslaten om op 'conventionele' wijze naar muziek luisteren en te componeren. Dat is nog niet zo makkelijk als je omringd bent met popmuziek en zelf afkomstig bent uit een rockband. Er lijkt één manier te zijn om naar muziek te luisteren en dat is in feite puur ideologisch.

Met dit album schuift Eno erg op naar de kant van de modern-klassieke componisten. Origineel is dit album dan ook niet. Zoals op de Wiki al staat aangegeven is er Satie's furniture music. Zelf had ik direct de associatie met Morton Felmans Rothko Chapel (1971). Feldman schreef muziek die speciaal bedoeld was voor de Rothko Chapel waarin enkele werken van Mark Rothko hangen. Ook geen muziek met een duidelijke 'kop-romp-staart' muziek, maar met dezelfde nadruk op de relatie tussen sfeer en omgeving.

Dat onconventionele doel van de muziek maakt het wel lastig om het titelnummer te beoordelen. Immers, wie een halfuur in uiterste concentratie zit te luisteren komt enigszins bedrogen uit. Het is min of meer één grote herhaling. Echter, denk er een Zentuin bij waar dit op de achtergrond klinkt en er ontstaat opeens een veel boeiendere ervaring. Plotseling is er dan een veel groter gevoel van harmonie en esthetiek. Voor wie geen zin heeft om de eerstvolgende vlucht naar Japan te boeken, volstaat Youtube natuurlijk ook.

Kortom, dit is muziek waarbij de luisteraar uitgedaagd wordt los te raken uit zijn vaste gewoontes en in zekere mate gevraagd wordt participatief te zijn. Dat werkt heel verfrissend.

De bewerking van 'Canon in D Major' bevalt me daarnaast een stuk beter dan de gangbare, klassieke uitvoeringen. Deze versie klinkt veel duisterder, meer vervreemd van de alledaagse wereld en is daardoor veel spannender.

Mooi duidelijk commentaar hierboven van Carebo en Stijn_Slayer. Niets aan toe te voegen. Nou ja , een halve ster dan.

Lijkt dit op de b-kant van Low? Ik heb namelijk net vernomen dat naar aanleiding van dit album Bowie met Eno wilde gaan werken.

Voor geen meter.

Ok

Dit is muziek die je niet zo maar even opzet. Net bij het krieken van de dag beluisterd. Bevalt me zeer!
De remaster uit 2004 klinkt meesterlijk. Een term die imo past bij het hele oeuvre van Brian Eno.

wat een heerlijk rustgevend album is dit!