3
geplaatst: 22 juni 2009, 00:46 uur
Het verhaal is genoegzaam gekend en legendarisch.
Begin 1975 was Brian Eno herstellend van een auto-ongeval. Alhoewel niet héél ernstig gewond, maar toch stevig ingepakt, kon hij het ziekenbed niet uit.
Een vriendin bracht hem op een dag, een opname van 18e eeuwse harp muziek.
Het volume van zijn, niet volledig goed functionererde stereo-installatie, stond op zeer laag niveau. Hij had geen kracht om uit bed te komen en dit te corrigeren, het speelde af, bijna onder de drempel van de hoorbaarheid.
Hij realiseerde zich, dat hij op een heel andere nieuwe manier naar muziek luisterde. Deze "ervaring" zou voor altijd zijn benadering van de muziek veranderen, hij begon te denken aan rustgevende muziek puur als achtergrond geluid.
Nog het zelfde jaar brengt hij, amper 1 maand na het album "Another Green World", de eerste experimenten van deze muziek, het album Discreet Music, de (voorloper van de) ambient muziek was geboren.
Het titelnummer duurt ruim 30 minuten, is eigenlijk niet meer dan een melancholisch en karig, minimalistisch klinkend geluid uit een synthesizer en wat digitale apparatuur.
Twee afzonderlijke, maar verenigbare melodie-lijnen, veranderende timbres en een vertraagd echo systeem.
Het resultaat is een atmosferisch meesterwerk van textuur en sfeer, bijna hypnotiserend effect , met geen begin en geen einde.
De uitgesponnen geluidssculpturen bewegen zich minutieus voort en gaan naadloos op in de omgeving, de perfecte "soundtrack" voor rustige momenten.
Het programmeren van deze track op eindeloos herhalen, met een zeer laag volume, is de beste manier om te genieten.
Beluister je de track op hogere geluidssterkte, dan hoort men die prachtige onder-en boventonen waaruit dit indrukwekkende stuk bestaat.
De tweede helft van het album, bestaat uit drie interessante stukken, gaan over dezelfde ideeën van de terugkerende thema's en zijn meer in overeenstemming met de "klassieke" muziek.
De overgang van de atmosferische sfeer, naar dit luik van het album, is bij de eerste luisterbeurten nogal "schokkend". De stukken zijn uitgevoerd door een klein ensemble, onder de leiding van Gavin Bryars.
Het zijn drie kleinere werken, variaties op Johann Pachelbel's the Canon in D Major. Ze zijn niet zo extreem rustig (sterkere melodiën en meer dynamiek) als de titeltrack, meer generieke "voorgrond" muziek, maar in conceptie en uitvoering briljant.
Discreet Music, is een mijlpaal in de muziek geschiedenis en van essentieel belang in de wereld van de ambient muziek, na dit is alles, is het echt begonnen!
Het is moeilijk te geloven, dat dit ongelooflijk vooruit denken van muziek, méér dan dertig jaar geleden uigebracht is, het klinkt vandaag nog steeds helemaal "vers" en revolutionair.
Het genie Brian Eno heeft met dit uitzonderlijk werk, een belangrijke stap gezet in zowel zijn zeer invloedrijke carrière, als in de carrière van heel veel andere artiesten!
Begin 1975 was Brian Eno herstellend van een auto-ongeval. Alhoewel niet héél ernstig gewond, maar toch stevig ingepakt, kon hij het ziekenbed niet uit.
Een vriendin bracht hem op een dag, een opname van 18e eeuwse harp muziek.
Het volume van zijn, niet volledig goed functionererde stereo-installatie, stond op zeer laag niveau. Hij had geen kracht om uit bed te komen en dit te corrigeren, het speelde af, bijna onder de drempel van de hoorbaarheid.
Hij realiseerde zich, dat hij op een heel andere nieuwe manier naar muziek luisterde. Deze "ervaring" zou voor altijd zijn benadering van de muziek veranderen, hij begon te denken aan rustgevende muziek puur als achtergrond geluid.
Nog het zelfde jaar brengt hij, amper 1 maand na het album "Another Green World", de eerste experimenten van deze muziek, het album Discreet Music, de (voorloper van de) ambient muziek was geboren.
Het titelnummer duurt ruim 30 minuten, is eigenlijk niet meer dan een melancholisch en karig, minimalistisch klinkend geluid uit een synthesizer en wat digitale apparatuur.
Twee afzonderlijke, maar verenigbare melodie-lijnen, veranderende timbres en een vertraagd echo systeem.
Het resultaat is een atmosferisch meesterwerk van textuur en sfeer, bijna hypnotiserend effect , met geen begin en geen einde.
De uitgesponnen geluidssculpturen bewegen zich minutieus voort en gaan naadloos op in de omgeving, de perfecte "soundtrack" voor rustige momenten.
Het programmeren van deze track op eindeloos herhalen, met een zeer laag volume, is de beste manier om te genieten.
Beluister je de track op hogere geluidssterkte, dan hoort men die prachtige onder-en boventonen waaruit dit indrukwekkende stuk bestaat.
De tweede helft van het album, bestaat uit drie interessante stukken, gaan over dezelfde ideeën van de terugkerende thema's en zijn meer in overeenstemming met de "klassieke" muziek.
De overgang van de atmosferische sfeer, naar dit luik van het album, is bij de eerste luisterbeurten nogal "schokkend". De stukken zijn uitgevoerd door een klein ensemble, onder de leiding van Gavin Bryars.
Het zijn drie kleinere werken, variaties op Johann Pachelbel's the Canon in D Major. Ze zijn niet zo extreem rustig (sterkere melodiën en meer dynamiek) als de titeltrack, meer generieke "voorgrond" muziek, maar in conceptie en uitvoering briljant.
Discreet Music, is een mijlpaal in de muziek geschiedenis en van essentieel belang in de wereld van de ambient muziek, na dit is alles, is het echt begonnen!
Het is moeilijk te geloven, dat dit ongelooflijk vooruit denken van muziek, méér dan dertig jaar geleden uigebracht is, het klinkt vandaag nog steeds helemaal "vers" en revolutionair.
Het genie Brian Eno heeft met dit uitzonderlijk werk, een belangrijke stap gezet in zowel zijn zeer invloedrijke carrière, als in de carrière van heel veel andere artiesten!
* denotes required fields.
* denotes required fields.