Counting Crows - Butter Miracle, the Complete Sweets! (2025)

Zanger-songschrijver Adam 'ooit-Dreadlock' Duritz kent al lang geen haast meer. Hij maakt zich nul kopbrekens over de dikte van z'n songbook, maar maakt het dan tóch nog altijd waar(d) naar eender welke Crows-release te doen uitkijken. Zoals toen hij in volle pandemie in 2021 vanuit zijn Engelse isolement enkel het kleine, coole Suitje nr°1 met vier sterke songs loste. Zijn aanhang die Counting Crows toen al zovele jaren miste, was zelfs door een kleinood als dit onmiddellijk ingepakt.

Gevoelige nummers vintage Counting Crows en met wat van Duritz's fijnste poëzie eroverheen. Begonnen met de verrukkelijke rijkdom van 'The Tall Grass'. Alles erop liep suitegewijs van behoorlijk beheerst akoestisch op in intensiteit en virtuositeit. Met een subliem volgend 'Elevator Boots', Duritz aan de piano met zijn flegmatieke kijk op het tourleven. Een spetterend feest in 'Angel of 14th Street' met gospelzang en die uitzonderlijke trompetsolo om het allemaal te onderstrepen. Songs die als warm bloed in elkaar overvloeiden en uitmondden in een suitefinale met het verhalende 'Bobby And The Rat-Kings', waar de elektrische gitaren van de Crows nog eens tekeer gingen als waren het Lou Reed's rock en roll-animals.

Die songs waren in suitevorm al klaar vóór corona toesloeg. Nu verhuizen ze alle opgepimpt en mooi verenigd naar de staart van 'Butter Miracle, the Complete Sweets!', of - zo je het wil - naar de b-kant van je vinylplaat. Enkel de ondertitel 'The Complete Sweets' hint nog heimelijk naar de vervollediging van het suite-idee.

Want er was kort na 'Suite nr°1' een stilte ingevallen en de beloofde, nochtans al geschreven 'Suite nr°2'- de huidige songs 2 tot en met 5 - bleef uit. Met de lockdown was ook Duritz in zijn zwart gat getuimeld, een vertrouwenscrisis die hem minstens twee jaar lang blokkeerde. Een emotionele zoektocht naar z'n plaats in de muziek en die hem intussen ouder wordend deed terugblikken op wat al gerealiseerd was. Precies 'Angel in Real Time', plaat van Australische stadionrockers Gang of Youths waaraan hij toen meewerkte, deed hem voor het eerst in zijn carrière twijfelen aan zichzelf en hem zelfs al zijn klaarliggende muziek herschrijven.

Het resultaat mag er niettemin helemaal wezen. Vooraan, samen met het ruige 'With Love, from A-Z', een als laatst bij 'Suite 2' bijgeschreven openingssong, staan vooral rechttoe rechtaan hooky rocktracks voor de stadions. Zoals een ware Led Zeppelin-riffsong als het pompende 'Boxcars', met een mooi glamrocksausje eroverheen. Counting Crows heeft sedert neem zo maar 'Angels Of The Silences', 'Catapult' of '1492' in jaren niet meer zo driest het rockbeest losgelaten als op dit album. Allemaal Duritz' ontlading in hoogste versnelling na al zijn ellendige lockdownfrustraties.

Ook in de explosieve rockbandsong 'Spaceman in Tulsa' ga je automatisch op en neer met Duritz die als een zelfverklaarde 'motherf***ing rock'n'roll star' zijn piano geselt en met zijn hele gezellige bende samenzingt over de marginalisering in de VS.

Een meer als Pearl Jam groots uitwaaierende pianoballade is dan het heerlijke 'Virginia Through the Rain', dat 'A Long December' oproept. Een juweel van een song hier helemaal op sleeptouw genomen door die prachtig mijmerende soulstem van Duritz. Een net zo verbazend weelderig hoogtepunt is tenslotte de samenspeler 'Under the Aurora', dat met blazers en strijkers naar zijn melodieus hoogtepunt gaat.

En daarmee is Adam Duritz met frisse moed uit zijn dal gekropen en kon het pittige, achtste volwaardig album van Counting Crows uiteindelijk dan toch naar de persen. Een heuse staalkaart van hun intussen al 34 jaar durende vakmanschap. Vanuit de grunge helemaal naar hun unieke, meeslepenste anthem-rock'n'roll. Counting Crows, met een exceptionele frontman die als herboren en verlangend weer zijn verhalen brengt, een band met heel veel gevoel en diepgang. 'Butter Miracle, the Complete Sweets!', het bijeengebrachte album dat er dus zonder enig voorbehoud mag wezen.