Watchhouse - Rituals (2025)

Watchhouse - All Around You

Misschien trek ik het me allemaal wat te veel aan, maar ik word er toch wel een klein beetje verdrietig van als ik merk dat een van mijn favoriete artiesten van een jaar of tien geleden nu muziek maakt waarvan ik niet meer bijzonder enthousiast wordt. Onvoorwaardelijk fan-zijn is niet aan mij besteed en gelukkig komt er meer dan genoeg andere muziek uit waarvan ik kan genieten (Marlins solowerk, bijvoorbeeld, blijf ik vooralsnog absoluut het uitchecken waard vinden), maar toch vind ik het jammer dat ik niet zo voor een nieuw album van dit duo sta te popelen als jaren geleden. Maar goed, ik ben de eerste die toegeeft dat ik nooit met ze heb afgesproken dat ze muziek zouden maken die voor mij bestemd is en ben al lang blij dat ze zelf nog met plezier aan een nieuwe plaat hebben gewerkt. Bovendien is er voor hun nieuwe sound vast en zeker wel een publiek te vinden en dat publiek zou nog wel eens heel groot kunnen uitvallen zelfs. Dat zou en blijf ik ze in elk geval van harte gunnen.

Wie weet, ze zouden niet de eerste zijn die vroeg of laat naar hun roots terugkeren...

Zo'n enorme verandering is het toch ook weer niet LuukRamaker wat Watchhouse hier laat horen? Ja het is iets poppier en zo magisch als op Blindfaller wordt het nooit, maar ik blijf het wel fraaie muziek vinden die het duo ons voorschotelt. Minder bluegrass en meer roots, het is op zich een logische stap die de band zet.
Het solo werk van Marlin ken ik overigens niet. Maakt hij muziek onder zijn eigen naam?

Waar het 'm allemaal precies in zit weet ik eigenlijk ook niet. Het blijft toch altijd een gevoelskwestie, muziek.... Zojuist heb ik 't album toch maar eens opgezet en ik vind vooral dat er een onnodig breed instrumentarium aan te pas komt. Er zal bij andere albums ook wel wat aan gesleuteld zijn en daar zullen ook wel meer instrumenten de revue passeren dan ongetrainde oren als die van mij daadwerkelijk opmerken, maar ik voelde er voorheen veel en veel meer bij. Doe mij maar een vrouw met een (akoestische) gitaar en een man op een mandoline of een man met gitaar/mandoline en vrouw met viool, zoals het eerder altijd was in mijn beleving. Nu is het soms echt zoeken naar de mandoline en hoor ik meer drums op de achtergrond dan me lief is. Om nog maar te zwijgen over het veel elektronischer klinkende totaalgeluid en het geknutsel met de vocalen, die ik bij live-registraties (tot op de dag van vandaag) vaak juist geweldig uit de verf vind komen. Misschien dat er net als bij de vorige plaat enkele nummers zijn die me uiteindelijk zullen bijblijven (ik was tijdens het schrijven hiervan nog niet helemaal klaar met luisteren, maar 'Patterns' komt hiervoor wel in aanmerking), maar voorlopig heb ik nog niet zo veel mee met dit album.

Andrew Marlin heeft inderdaad onder zijn eigen naam het een en ander uitgebracht (het overgrote deel daarvan betreft instrumentale muziek), maar ook als onderdeel van Mighty Poplar heeft-ie mijn interesse reeds weten te wekken. Hopelijk komen de muzikanten die in die samenstelling een album uitbrachten ook nog eens met iets nieuws ooit, want daar zou ik ook graag meer van horen.

Kan het (helaas) vinden met je beschrijft LuukRamaker

Anders maar, ik vind het prima. Als ik het goed heb waren ze het op een bepaald moment een beetje beu? Dus waren ze met Watchhouse op zoek naar wat meer diversiteit? Suzanne Vega is na enkele (naar mijn gevoel) uitstapjes met haar laatste ook wat meer teruggekeerd naar het begin(?). Soms moet het zo denk ik anders is de kans op enkele mindere albums groter? En daar heeft niemand weinig of niets aan. Laat ze maar doen. Laat ze maar hun hart volgen. Of misschien zijn ze ook maar aan het aftasten omdat ze het zelf niet weten? Onzekerheid kan ook mooi zijn toch?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Watchhouse - Rituals - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Watchhouse - Rituals
Mandolin Orange werd een paar jaar geleden Watchhouse, maar ook onder de nieuwe naam staan Emily Frantz en Andrew Marlin garant voor kwaliteit, waardoor ook Rituals weer een topalbum is

Ik heb inmiddels een aantal jaren een zwak voor de muziek van Emily Frantz en Andrew Marlin die mij betoverden met de laatste twee albums van Mandolin Orange en vervolgens indruk maakten met het eerste album van Watchhouse, dat deze week een vervolg krijgt met Rituals. De twee doen tegenwoordig minder met invloeden uit de bluegrass, maar maken mooi verzorgde Amerikaanse rootsmuziek met een randje pop. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig, waarna de stemmen van Andrew Marlin en vooral die van Emily Frantz de kers op de taart zijn. De muziek van Mandolin Orange was misschien net wat meer uitgesproken, maar Rituals mag er zeker zijn.

Het verhaal van de Amerikaanse muzikanten Emily Frantz en Andrew Marlin is een bijzonder verhaal. Het duo en echtpaar uit Chapel Hill, North Carolina, formeerde in 2009 het duo Mandolin Orange, dat ik in 2016 ontdekte. Het duo had toen al een aantal albums op haar naam staan, maar na beluistering van het echt prachtige Blindfaller viel ook ik voor de muzikale charmes van Mandolin Orange.

Emily Frantz en Andrew Marlin bleken op dit album verrassend veelzijdig. Blindfaller bevatte een aantal bluegrass songs, maar ook songs met meer invloeden uit de country en bovendien een aantal songs met een klein randje pop. Blindfaller was in muzikaal opzicht een zeer smaakvol album, maar ik was vooral onder de indruk van de zang en dan vooral van de stem van Emily Frantz.

Ik was niet de enige die onder de indruk was van Blindfaller, want de populariteit van Mandolin Orange groeide, zeker nadat het tweetal in 2019 met Tides Of A Teardrop een minstens even mooi album afleverde. Het is een behoorlijk ingetogen en zich langzaam voortslepend album, dat zich wat minder snel opdrong dan voorganger Blindfaller, maar het was ook een groeiplaat die bij iedere keer horen nog wat mooier bleek.

Ik voorspelde Mandolin Orange in 2019 dan ook een grote toekomst, maar hoorde vervolgens niets meer van de band. In 2019 ontdekte ik bij toeval dat Emily Frantz en Andrew Marlin inmiddels muziek maakten onder de naam Watchhouse. Ik vond het een bijzondere move, zeker omdat de naam Mandoline Orange vanaf 2016 juist wat meer rond begon te zingen. De muziek van Watchhouse verschilde bovendien niet zo veel van de muziek van Mandolin Orange, al had topproducer Josh Kaufman het titelloze debuutalbum van Watchhouse wel voorzien van een net wat moderner klinkend geluid en van een bijzondere sfeer.

Ik vond het eerste album van Watchhouse uiteindelijk niet minder dan de laatste twee albums van Mandolin Orange, waardoor ik erg benieuwd was naar het nieuwe album van het duo uit North-Carolina. Na het debuutalbum verschenen nog een album met sobere en akoestische versies van de songs van het debuutalbum en een live-album, maar het deze week verschenen Rituals is het echte tweede album van Watchhouse.

Emily Franz en Andrew Marlin kozen dit keer de van The Dead Tongues bekende Ryan Gustafson als co-producer, maar echt heel veel veranderd is er niet. Vergeleken met de albums van Mandolin Orange zijn invloeden uit de bluegrass bijna helemaal verdwenen, waardoor de nadruk ligt op met name folk, country en een beetje pop. Het klinkt net als op het debuutalbum misschien niet heel spannend, maar wel warm en zeer sfeervol.

De instrumentatie is smaakvol en doeltreffend, maar de meeste magie op het album komt van de stemmen van Andrew Marlin en Emily Franz die prachtig bij elkaar passen. Als liefhebber van vrouwenstemmen had ik liever een wat grotere rol voor Emily Franz gehoord, maar ook Andrew Marlin beschikt over een mooie stem, die de songs van Watchhouse voorziet van een wat loom en tijdloos geluid.

Het klinkt allemaal net wat minder oorspronkelijk dan op de albums van Mandolin Orange, maar bij liefhebbers van authentieke Amerikaanse rootsmuziek met een fris tintje zal Rituals zeker in de smaak vallen. Erwin Zijleman

Ik vind em toch wat te gewoontjes merk ik. Er komt zoveel moois uit, dat dit nieuwe album van Watchhouse wat ondergesneeuwd dreigt te raken. Het is zeker niet slecht, maar de liedjes zijn net te weinig pakkend en onderscheidend om echt te blijven plakken. Waarschijnlijk is dit zo'n album dat fysiek wel meer tot leven komt (op vinyl of cd) maarja, ga ik deze dan in huis halen terwijl ik al drie sterke albums van het duo op de plank heb staan? Ik denk het niet.

Dan rijst toch de vraag die erwinz ook terecht opmerkt; waarom heeft het duo toch voor een naamsverandering gekozen? Onder de naam Mandoline Orange was dit plaatje waarschijnlijk wat meer opgepikt, er wordt namelijk wat weinig over dit nieuwe album bericht door de vakpers.
Al met al dus een kleine teleurstelling, al zit een dikke drie en een halve ster er nog wel in. Het blijft kwaliteitsmuziek die het duo maakt.

"Mandolin Orange was born out of my 21-year-old mind. The name isn't what I strive for when I write" and that Watchhouse is a name that reflects their "true intentions" as a band.

Ik vind ‘Watchhouse’ een stuk nietszeggender dan ‘Mandoline Orange’ overigens. Baal er zelfs stiekem een beetje van dat er ‘Watchhouse’ op mijn ‘Blindfaller’ reissue staat.

It happens man.... Ik heb dat met Coldplay en Ali B. Ga de albums niet eens meer luisteren. Voelt soms als een verloren liefde ja.