Sparks - MAD! (2025)

Beetje conventioneler en met iets minder uitschieters dan de voorgangers 'The girl is crying in her latte', 'A steady drip drip drip' en 'Hippopotamus', maar puur muzikaal minstens even goed. MAD! is weer een heerlijk album van de popgenieën Ron & Russell Mael.
Mijn favorieten: JanSport Backpack (nu al door veel fans zwaar onderschat), Running up a tab at the hotel for the fab, Don't dog it (niet spectaculair, maar zit geweldig in elkaar), In Daylight (oprecht lieflijk), Drowned in a sea of tears. Het slotnummer 'Lord have mercy' heb ik na aanvankelijke lichte bedenkingen nu ook in het hart gesloten. Het lekker nerveuze 'Hit me baby' vond ik aanvankelijk meesterlijk, maar daar ben ik een tikje van teruggekomen. 'My devotion' vind ik het minste, al begrijp ik dat het suikerzoete karakter van het liedje past bij het onderwerp: irrationele dweperij.
Ik geef dit album een 8 en kijk uit naar het concert op 26 juni in Haarlem.

De muziek op de sterke voorganger The Girl Is Crying in Her Latte deelde ik in vier categorieën in: dancepop, introvertere luisterpop op synthbasis, rock en de nummers met klassieke invloeden.
De tweede categorie is op MAD! het sterkst vertegenwoordigd, het totaal aan pakkende liedjes ligt echter lager. Dat komt mede door de monotonie van openers van kant 1 en 2, Do Things My Own Way en In Daylight, die grotendeels op twee akkoorden zijn gebouwd. Ping pong, gaat het tussen zo'n duo.
De overige nummers op kant 1 groeien echter geleidelijk, vooral Running Up a Tab at the Hotel for the Fab en Don't Dog It zijn wat opwindender. Toch had ik meer van de stevige kant van de groep willen horen, zoals op de voorganger. Het blijft te vaak dicht bij luister-synthesizerpop.

Op het moment dat op kant 2 in I-405 Rules een rijk strijkersarrangement klinkt plus een klassiek-beïnvloede melodie, dient zich een eigentijdse aria aan. Hè hè, eindelijk gaat het los. A Long Red Light ligt in het verlengde hiervan, als het titelnummer van een thriller. Pianopop in het lekkere Drowned in a Sea of Tears, vrolijk en licht scheurend is A Little Bit of Light Banter en het kalme Lord Have Mercy sluit de plaat af.

Écht enthousiast wil ik niet worden, ondanks de ironie in de teksten en het feit dat MAD! de voorbije weken regelmatig zijn rondjes op mijn draaitafel tolde. Te weinig bandgevoel, te kabbelend, te weinig rock. Een dikke 6 is het gevolg en dat valt tegen. Of ik de EP MADDER! eveneens wil aanschaffen, blijft nog even een punt van twijfel.