Garbage - Let All That We Imagine Be the Light (2025)
mijn stem
23 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: BMG
-
There's No Future in Optimism (3:20)
-
Chinese Fire Horse (4:03)
-
Hold (4:33)
-
Have We Met (The Void) (5:11)
-
Sisyphus (5:11)
-
Radical (4:20)
-
Love to Give (4:24)
-
Get Out My Face Aka Bad Kitty (4:36)
-
R U Happy Now (3:39)
-
The Day That I Met God (5:59)
0
geplaatst: 16 juni 2025, 23:45 uur
Beste album van de band in jaren. Het begin is nog wat stroefjes, maar gaandeweg wordt het songmateriaal steeds beter. Het klinkt gelukkig ook allemaal niet meer zo opgefokt als op de laatste paar platen. Zangeres Shirley Manson is op dreef en bij vlagen doet het geluid zelfs denken aan de eerste (en beste) paar albums. Op deze manier hoeven we Garbage voorlopig nog niet af te schrijven.
0
geplaatst: 5 augustus 2025, 10:35 uur
Garbage geeft met - Let All That We Imagine Be the Light - een nieuw visitekaartje af en laat zien dat de band anno 2025 nog absoluut bestaansrecht heeft.
Naar mijn idee heeft de groep altijd een buitengewone plaats ingenomen in het moderne muzieklandschap. Het grote vakmanschap van de musicerende heren die ook beschikken over producers kwaliteiten aangevuld met boegbeeld Shirley Manson heeft de afgelopen decennia al diverse keren bewezen te beschikken over een unieke eigen sound. Manson heeft wel regelmatig aangegeven geïnspireerd te zijn door Deborah Harry en Blondie, de band die zij introduceerde met een prachtige speech (you tube) in The Great Hall of Fame (Deborah wordt hier ook weer in de liner notes bedankt).
De muziek van Garbage herbergt diverse stijlen en sferen die samengesteld een heel divers palet aan composities heeft opgeleverd, van anarchistische beukende rocksongs tot ijl gezongen bloedstollende ballads. Over het Algemeen is hun oeuvre ‘zwaarder’ dan van hun Amerikaanse vrienden en vraagt ook meer verwerkingstijd.
De basis wordt meestal gelegd met een stevige rock bodem, bass, drum en gitaar klinken stuwend en bonkend en worden aangevuld met geraffineerde synthesizers en de unieke zangstijl die La Manson aan de dag legt. Ze zingt, dwingt, fluistert en gaat soms over in de hogere regionen, in Hold.
De opener van dit album is vintage Garbage, There's No Future in Optimism, sleept je gelijk bij de les, want de teksten zijn ook niet misselijk…
Maar ook track 2 Chinese Fire Horse, is onmiskenbaar herkenbaar als Garbage, geen arbeidsvitamine song, maar een stevige opwarmer: wait a minute, wait a minute, wait a fucking minute….
Pas bij nummer 4, Have we met ( The Void) wordt er gas terug genomen. Een mooie soms bezwerend gezongen nummer, met mooie begeleiding van bass en synthesizer..
Ook Sisyphus, is rustig, een synthesizer song, een kalm rustpunt in deze oase van geluiden.
De tweede helft brengt ook genoeg afwisseling, wel is het een groeialbum, dat na diverse draaibeurten meer tot wasdom komt.
De afsluiter; The Day I Met God, is een prachtige ballad op mooie golvende synthesizer patronen.
Waarbij de painkiller Tramadol ook een belangrijke rol krijgt toegedicht.
Met Let All That We Imagine Be the Light, heeft de groep weer een fraai hoofdstuk toegevoegd aan de muzikale ontwikkeling. Voor mij is het net iets minder dan de voorganger No Gods No Masters die bij mij insloeg als een bom.
Maar een goed stuk vakwerk!
Naar mijn idee heeft de groep altijd een buitengewone plaats ingenomen in het moderne muzieklandschap. Het grote vakmanschap van de musicerende heren die ook beschikken over producers kwaliteiten aangevuld met boegbeeld Shirley Manson heeft de afgelopen decennia al diverse keren bewezen te beschikken over een unieke eigen sound. Manson heeft wel regelmatig aangegeven geïnspireerd te zijn door Deborah Harry en Blondie, de band die zij introduceerde met een prachtige speech (you tube) in The Great Hall of Fame (Deborah wordt hier ook weer in de liner notes bedankt).
De muziek van Garbage herbergt diverse stijlen en sferen die samengesteld een heel divers palet aan composities heeft opgeleverd, van anarchistische beukende rocksongs tot ijl gezongen bloedstollende ballads. Over het Algemeen is hun oeuvre ‘zwaarder’ dan van hun Amerikaanse vrienden en vraagt ook meer verwerkingstijd.
De basis wordt meestal gelegd met een stevige rock bodem, bass, drum en gitaar klinken stuwend en bonkend en worden aangevuld met geraffineerde synthesizers en de unieke zangstijl die La Manson aan de dag legt. Ze zingt, dwingt, fluistert en gaat soms over in de hogere regionen, in Hold.
De opener van dit album is vintage Garbage, There's No Future in Optimism, sleept je gelijk bij de les, want de teksten zijn ook niet misselijk…
Maar ook track 2 Chinese Fire Horse, is onmiskenbaar herkenbaar als Garbage, geen arbeidsvitamine song, maar een stevige opwarmer: wait a minute, wait a minute, wait a fucking minute….
Pas bij nummer 4, Have we met ( The Void) wordt er gas terug genomen. Een mooie soms bezwerend gezongen nummer, met mooie begeleiding van bass en synthesizer..
Ook Sisyphus, is rustig, een synthesizer song, een kalm rustpunt in deze oase van geluiden.
De tweede helft brengt ook genoeg afwisseling, wel is het een groeialbum, dat na diverse draaibeurten meer tot wasdom komt.
De afsluiter; The Day I Met God, is een prachtige ballad op mooie golvende synthesizer patronen.
Waarbij de painkiller Tramadol ook een belangrijke rol krijgt toegedicht.
Met Let All That We Imagine Be the Light, heeft de groep weer een fraai hoofdstuk toegevoegd aan de muzikale ontwikkeling. Voor mij is het net iets minder dan de voorganger No Gods No Masters die bij mij insloeg als een bom.
Maar een goed stuk vakwerk!
* denotes required fields.
* denotes required fields.