Moonlight Haze - Beyond (2025)

In mijn bericht bij de vorige langspeler van Moonlight Haze, Animus, gaf ik aan dat ik niet kon wachten op album nummer vier. Echter moest ik toch mijn best doen en mijn geduld op de proef stellen.
Het wachten is ondertussen voorbij en het vierde album van deze Italiaanse symfonische metalband, die de titel Beyond met zich meegekregen heeft, is ondertussen alweer eventjes uit en laat een band op vooral vertrouwd terrein horen. Ze volgen braaf het pad verder die ze zijn ingeslagen sinds de band besloot om vooral op het vorige album Animus een overtuigende verzameling songs te presenteren die met z'n allen qua karakter twee dingen gemeen hebben: ze zijn allen doeltreffend en hitgevoelig te noemen. En dat maakt Animus tot weliswaar niet het beste, maar wel het meest aansprekende album van de band tot nu toe.
Dus waarom zou je een formule doorbreken als blijkt dat deze werkt en waar je je als band goed bij voelt? Precies! Dan maak je dus gewoon Animus II. Oh sorry...ik bedoel Beyond.

Maar dan beste dames en heren, kunnen er twee dingen gebeuren: dit pakt goed of niet goed uit. Welnu, ik kan in ieder geval bij deze melden dat de band het voor elkaar gekregen heeft om beiden te doen.
Het pakt goed uit in die zin dat we wederom een selectie songs te horen krijgen die vol staan met catchy en vlotte thema's, geweldig gitaarvuurwerk, levendige, enthousiaste drumpartijen en over het algemeen prachtige zang van zangeres Chiara.
Echter pakt het tegelijkertijd niet goed uit, omdat praktisch álle songs dit keer behoorlijk inspiratieloos en plichtmatig overkomen. Het is echt jammer dat ik dit moet melden, maar daardoor is Beyond een zowel spectaculair als zielloos album geworden. Ontzettend frustrerend, gezien ik deze band hoog heb zitten.
Is dit werkelijk dezelfde band die het meesterlijke album Lunaris heeft uitgebracht? Het is bijna niet te geloven gewoon, maar vergeleken met dát album, is Beyond een verzameling aan left-overs geworden.
Zo zonde, want duidelijk is te horen, dat de band het wel kan.
Nummers moeten je meeslepen, je naar de keel grijpen op een positieve manier. Inspiratie, inventiviteit en dynamiek moeten samen gaan en zorgen voor prachtige nummers. Ik weet dat de heren en dame van Moonlight Haze dit als geen ander kunnen. Echter ontbreken deze ingrediënten (bijna) helemaal op deze vierde langspeler.

Het gaat al een beetje mis met de titel-opener: een rustige, korte ballade met op de achtergrond een dromerige piano-melodie. Best mooi, maar het heeft weinig om het lijf.
De plaat had gewoon meteen moeten openen met "Tame the Storm", een knaller van de bovenste plank met een excellerende Chiara. Het is meteen één van de hardste nummers die de band tot dan toe heeft uitgebracht en het werkt. Als de rest van de nummers van dit niveau waren geweest, was Beyond een geweldige opvolger van Animus geweest.
Echter zakt het album daarna wat in elkaar met het behoorlijk obligate "Crystallized", wat ook geldt voor het clichématige "Chase the Light". De nummers zijn behoorlijk inwisselbaar en daardoor nauwelijks memorabel te noemen. Tuurlijk, er wordt geweldig gemusiceerd en gezongen, maar vergeten ben je de nummers ook al heel snel.
Opvolger "Would You Dare?" zet deze lijn voort en is een tikkeltje beter gezien de dynamiek binnen de muziek weer een boost krijgt. Alleen jammer van het drammerige, geforceerde refrein.
Een rustpuntje wordt gezocht met de deels in het Engels, deels in het Italiaans gezongen ballad "L'Eco del Silenzio". How goedbedoeld ook, lijkt het nummer maar niet van de grond te willen komen, gaat uiteindelijk nergens heen en ook vormen sommige zanglijnen in combinatie met de melodielijnen niet altijd een mooi geheel.
"D.N.A. (Do Not Apologize)" geeft weer wat schwung aan het geheel en zorgt voor de spreekwoordelijke schop onder de kont die de plaat nodig heeft. Het werkt gelukkig bij dit nummer want de plaat is dan alweer beland bij de tweede helft.
"Untold" en "Time to Go" zijn ook weer redelijk te noemen en lijken de plaat net zoals het voorgaande nummer weer op de juiste koers te krijgen, wat vooral geldt voor het daaropvolgende charmante "Awakening". Ironisch dat we dan al weer bij het einde van de plaat zitten, want uiteindelijk is "Awakening" tezamen met "Tame the Storm" het beste nummer van de plaat.
De CD-versie van Beyond eindigt met de bonustrack "A Brand New Sky" en zou je bijna de left-over van de left-overs kunnen noemen. Een niet al te overtuigend nummer die verdrinkt in goede bedoelingen, mede door de inspiratieloze gitaarpartijen en alhoewel goed gezongen behoorlijk geforceerde en zeurdige zanglijnen kent, waar vooral het refrein debet aan is.
De LP-versie (welke ik niet heb) eindigt met de bonustrack "Alive Again" en gezien ik dat nummer niet ken, laat ik dat nummer ook voor wat het is. Een beetje flauw ook dat niet gewoon allebei de nummers vertegenwoordigd zijn op alle versies van de albums. Maar goed, ik mis het niet, want het album in zijn geheel is uiteindelijk een stuk minder gebleken dan de voorgangers.

Moonlight Haze is zichzelf een beetje voorbij gegallopeerd en dat is jammer, want het is een goede band en ze hebben met Chiara een zangeres binnen de gelederen die ik beschouw als één van de besten binnen het vakgebied. Echter moet ik tegelijkertijd toegeven dat ze op Beyond soms niet helemaal uit de verf lijkt te komen in sommige nummers. Dit komt ook deels omdat ze zo her en der sporadisch vanuit het niets besluit om een death growl te produceren. Dit deed ze ook al op voorgaande platen, maar daar was het echt ter verdienste van het nummer. Ik heb nu juist het gevoel dat het niets juist niets toevoegt.
Maar wat ik vooral mis, is het gevoel dat de band het vooral aan potentie ontbreekt, terwijl ik weet dat ze alle middelen en kwaliteiten hebben om als band wel hiernaar te streven. Waarom dit niet wordt waargemaakt op Beyond is mij dan ook een groot raadsel.
En nee, nergens is het een slecht album te noemen. Het staat vol met aanstekelijke nummers die absoluut niet vervelend zijn om aan te horen, maar veel om het lijf heeft het allemaal niet.
Tuurlijk, de boog hoeft niet altijd gespannen te staan, maar eerlijk is eerlijk: bij Moonlight Haze had ik toch wel meer verwacht.
Een bescheiden 3 punten is dit album nog wel te vergeven en ik houd dapper moed dat de band mij bij de volgende ronde wel weer weet te verrassen en te imponeren. En wie weet komen de nummers live wél uit de verf. Want live wil ik deze band zeker nog eens gaan zien dus wie weet....