Brian Eno - Before and After Science (1977)

Vreemd, echt gebiologeerd door dit album ben ik niet - en toch blijf ik er keer op keer naar luisteren

Dingen zoals Kurt's Rejoinder lijken een soort voorbode van het latere David Byrne & Brian Eno-geluid. Het klinkt tamelijk vloeierig, maar het draagt ook een bepaald stoethaspel-gehalte in zich - hersengeluiden in een popnummer gepropt, zeg maar. Ik denk ook aan een broodrooster die blikkerig door de keuken danst, na een noodlottige kortsluiting.

Aan de andere kant heb je ook zo'n nummer als By This River waarbij ik bijna van m'n stoel val van ontroering. Nu, het heeft ook voor een deel te maken met die film La Stanza del Figlio waarin dat nummer een sleutelrol speelt (die film is een soort van familiale tearjerker, mensen. Mijn ma huilde erbij, m'n vader en ik hielden onze kiezen op mekaar (Tough guys don't dance ... and don't cry ) ) ...

Enfin By This River , een piano-aangedreven popsong dus (waarin een glockenspiel een uiterst timide rol speelt) ... het evoceert een hele reeks van rustgevende beelden in mij ... (damn - dit klinkt verdacht New-Age, jongens! )

prachtig album , en weet je dat king's lead hat een anagram is voor talking heads

Toch een stuk minder dan de vorige Eno albums. Ik heb het gevoel dat het hier af en toe een beetje teveel kabbelt, ipv stroomt. Desondanks staan er toppers op als 'King's Lead Hat', dus slecht is het zeker niet.

3,5*

De eerste helft van de CD bestaat voornamelijk uit vlotte, poppy nummers, de tweede helft is veel rustiger.

No One Receiving is een geniaal funky nummer.

iK heb het album leren kennen door La Stanza del Figlio zeer ontroerende film en de song paste er perfect bij.

Wel, je houdt het wel de 't', de 'a' en de 'h' van Talking Heads over. Maar toeval is het vast niet.

talking heads

kings lead hat

je houdt geen enkele letter over

Oeps, ik had het woord hat over het hoofd gezien. Mijn fout.

hoedanook

een van de weinige plate die mij echt tot rust brengt

Julie with... is echt mijn favoriet op deze plaat. Schitterend hoe Eno op dat nummer een melancholische en rustige, bijna magische sfeer creeërt. Echt een song om op te mediteren. Een ander nummer dat ik erg kan waarderen is Kurt's Rejoinder, hierop laat Eno nog ne keer de synthesizer bliepen en piepen zoals 'em dat deed 4 jaar eerder bij Roxy Music, ronduit zalig gewoon! Heel die plaat trouwens, m'n favoriete Eno na "Here Come the Warm Jets"!

Prachtig album deze Before & After Science..

De a-kant van dit album is meteen de meeste swingende uit Eno zijn solo-oeuvre. Je hoort hier duidelijk al welke toer hij later met Talking Heads/David Byrne zou opgaan. Leuk om te weten is dat de drummer van krautrockgigant 'Can' (Jaki Liebezeit) meespeelt op het nummer Backwater.
Toch is het de ingetogen b-kant die het meeste indruk op mij maakt.
Vooral "Julie with.." en "Spider and I"... prachtige songs. Ook "By this river" (een samenwerking met de kerels van Cluster) is het vernoemen waard, zo'n typische song die je naar je strot grijpt.

De albums "Low" en "Heroes" van Bowie (waar Eno aan meewerkte) gingen enkele maanden vooraf aan dit album. Ook daar werd dezelfde verdeling tussen a-kant(uptempo songs) en b-kant(rustige songs) toegepast.. zal wel geen toeval zijn zeker?

Dat denk ik ook niet Martino; Bowie en Eno zijn nu eenmaal de beste maatjes! Klik maar op de volgende link: YouTube - David Bowie • Brian Eno • Art Gallery Interview

prachtplaat van eno , om bij weg te dromen ,

wisten jullie dat king's lead hat dezelfde letters heeft zoals ' talking heads '

ik weet niet hoe dat woordspelletje heet , is dat een onomatopée of een ander synchronomisme ?????

naar mijn weten heet zo'n een woordspelletje een anagram,

maar leuk weetje, wist ik niet

Ja da's waar alweer vergeten. Ik ken nog wel: Thela Hun ginjeet/Heat in the Jungle op dit album.

Wat onvermeld is tot nu toe is die prachtige hoes. Vooral op LP formaat is dat zwart en wit heel fraai. Op die grote lijken het van dichtbij meer abstracte zwarte en witte vlekken die heel mooi Eno's gezicht laten zien. Op klein formaat springt dat veel sneller in het oog.

Jammer dat niemand de berichten leest blijkbaar.

Het staat een paar berichten hierboven nog, gepost door beaster zelf nota bene:

beaster zelf blijkbaar ook niet... maar was al 4,5 jaar terug

Da's ook wel weer zo.

Lijkt me inderdaad een mooie hoes op LP-formaat. Zelf heb ik de CD... Ken dit album nog niet zo enorm goed, dus over de muziek heb ik nog niet zoveel te melden...

Ik heb net Through Hollow Lands aangevinkt als favoriete track. Voor mij toch wel de uitschieter tot nu toe, vind het een prachtig instrumentaal nummer. Somber en ingetogen. Was wel verrast dat ik de eerste was, maar nu hebben tenminste alle nummers een vinkje. Spider and I krijgt het tweede vinkje van me.

Verder verwees Martino al eerder naar de Bowie-albums (Low en Heroes) uit hetzelfde jaar die eenzelfde opbouw hebben: uptempo A-kant en electronische B-kant. Geen toeval, denk ik. En alhoewel ik dit zeker geen slecht album vind, ben ik toch geneigd te zeggen dat Eno's talent voor het scheppen van sfeer beter tot zijn recht kwam in combinatie met het liedjesschrijftalent van Bowie.

Als moderator kan je blijkbaar zien welke nummers aangevinkt zijn? Dat kan ik dus niet.

Overigens is de titel van track 8 hier verkeerd: het moet zijn "By this river".

Verder niets dan lof.

Dat kan bij het tabblad met statistieken.

Alle nummers zouden hier een vinkje van mij kunnen krijgen.

De titel is inmiddels gecorrigeerd met dank aan Aquila.

Graag gedaan hoor, alleen heet ik Aazhyd.

Die statistieken had ik nooit naar gekeken, is wel interessant. Ook daarvoor dank.

Jij ook bedankt voor het opmerken, maar Aquila had de correctie doorgestuurd. Vandaar.

Ceedeeërs missen waarschijnlijk (ik heb alleen de lp) een prachtig portfolio,
na onomatopée, synchronomisme en anagram weer zo'n moeilijk woord :
een portfolio is een map die een kunstenaar meeneemt naar een galerist of museumdirecteur om een indruk van zijn werk te geven.
Eno heeft dit stijlvol gedaan, hij verzoekt jou beleefd naar zijn muziek te luisteren en geeft informatie over zichzelf (een korte autobiografie!) en over zijn werk, plus een tekening en mooie foto van hem erbij, net zoals een kunstenaar zou doen.
Eno voelt zich dus geen popmuzikant maar kunstenaar.
Als je de lp tegenkomt : grabbel even in de hoes naar dat mooie portfolio.

Ah, Brian Eno. Before and After Science. Ik ben niet echt fan van zijn latere werk, wel heb ik veel respect voor deze man. Een genie. En dit vind ik zijn fijnste plaat.

Deze heb ik ooit nog als lp gehad, er zaten toen als ik mijn niet vergis 4 kleine afdrukken van kunstwerken bij (Sorry Willemmusic ik heb hem verkocht) Volgens mij is dit niet de originele hoes, volgens mij hoort er nog een witte rand om. Toch weer eens gaan beluisteren want dat is al ruim dertig jaar geleden, vond hem toen wel goed. Trouwens weinig stemmen op zijn albums.

Zojuist las ik dat die portfolio wel bij de Japanse cd versie zit, Willemmusic.
En als ik het me goed herinner nu, zijn er toen tegelijkertijd twee verschillende hoezen op de markt gekomen. Misschien dat iemand zich dat nog kan herinneren!?

Kennelijk ben ik vergeten hier een berichtje achter te laten. Apart, want ik heb deze cd al weer bijna twee jaar. Eno is zo'n naam die ik eerst vooral tegenkwam op andere succesalbums, zoals die van Bowie en Talking Heads. Op basis daarvan had ik wel de indruk dat dit een bijzondere meneer moest zijn en in ieder geval een uitmuntend producer.

Volgens mij ben ik ooit op een bericht van Herman afgegaan om Another Green World en Before and After Science te kopen. Anderzijds genieten die hier ook de meeste bekendheid. Ik ben er inmiddels wel achter dat Eno's electronica interessanter is.

Bij Before and After Science had ik muziek zoals Low en 'Heroes' verwacht, vanwege de rockinslag en het jaar van uitbrengen. Er zijn ook wel muzikale overeenkomsten, kant B is ook iets meer ambient dan kant A (niet zo drastisch als bij Bowie) en de hoes doet me altijd wat denken aan die van 'Heroes'.

Een groot verschil is wel dat Eno als zanger niet overtuigd. Bij Eno maakt vooral de aankleding van de nummers en de sfeer indruk, bij Bowie maken de nummers zelf ook echt indruk. Eno klinkt ook minder bombastisch. De sfeer is eigenlijk erg anders: een stuk lichter, verveelder (niet in negatieve zin) en killer.

Er gebeuren wel allerlei interessante dingen, maar een echt meesterwerk hoor ik hier niet in (in Low eigenlijk ook niet).

Talking heads sound voordat Talking heads goed en wel bestond, met toch nog een vleugje Roxy Music. Die Eno heeft wel veel trends ongezien in gang gezet.
Hele goede plaat die zijn tijd heel ver voor was.
Instrumentatie wel wat verouderd maar de nummers hebben niets aan glans verloren.