Mark Pritchard and Thom Yorke - Tall Tales (2025)

Een release met Thom Yorke en elektronica…dat is spekkie, toch?

Dit album komt met sommige nummers voor mij in de buurt van de samenwerking tussen Yorke en Mode Selector, al ligt het tempo hier een stukje lager.

Snel word ik in het album gezogen door een sterke openingstrack. De repetitieve beats en de ijle stem van Yorke dragen hieraan bij.

Wat ik een pluspunt vind is als artiesten ogenschijnlijk ongehinderd door prestatiedrang of commercie hun ding doen. Wat ik bedoel is dat dit album plezier uitstraalt.
Misschien komt het door de elektronische polka…bestaat het? Blijkbaar in de vorm van Happy Days.

Yorke en praat zang is nieuw voor mij… maar het is er allemaal. Het is een bonte mix van verschillende sferen en ideeën. Mark en Thom hebben zich flink uitgeleefd.

Persoonlijk vind ik niet alles even succesvol. White Cliffs vind ik wel een fantastisch nummer. Maar ik hoor bijvoorbeeld liever Beirut als ik aan polka denk. De meanderende synths en rode draad van mysterie vind ik wel erg fijn.

Als ik alle plussen en minnen bekijk, vind ik het geen coherent album opleveren maar meer een verzameling van zeer uiteenlopende experimentele impressies. Ze lopen voor mij iets te veel uiteen zodat het album als geheel mij niet kan raken zoals andere albums.

Het kan ook zijn dat het iets langer duurt voordat het muntje valt….de tijd zal het leren

Mr. Yorke kan al zo'n drie decennia weinig fout doen bij mij, en toch was mijn anticipatie voor dit album niet al te groot. De voorproefjes vond ik zeker niet vies smaken, maar deden mij ook niet watertanden naar een hemels gerecht. Bovendien was ik in de veronderstelling dat dit op de eerste plaat een Pritchard-project betrof waar Thom alleen zijn vocalen aan verleende, in plaats van de volwaardige samenwerking die het nu blijkt te zijn. Ik weet niet zo goed waar ik dat op baseerde, maar ik denk vooral dat na drie geniale Smile-platen binnen twee jaar tijd het mijn bevattingsvermogen te boven ging dat er nu alweer een volgende sterrenstelsel aan het Yorke-universum toegevoegd zou kunnen worden (dat zich ditmaal uitstrekt naar het door hem altijd zo bewonderde Warp-label, wat leuk voor die jongen toch).

Zoals ook eigenlijk wel te verwachten valt vallen de voorproefjes hier helemaal op hun plek en vind ik ze in deze albumcontext meteen ontelbare malen smakelijker. En krijg ik daarmee ook spijt dat ik de filmvertoning heb overgeslagen, want al sprak de esthetiek van die clipjes mij op z'n zachtst gezegd bepaald niet aan, kan ik me helemaal voorstellen dat ook die in het grotere geheel ervaren dienen te worden. Nou ja, hopelijk is 't ooit alsnog online te zien. Maar deze muziek roept van haarzelf ook al genoeg kleurrijke beelden op.

Hoewel vol herkenbare elementen, is dit toch weer een heel ander soort album dat Yorke eerder heeft gemaakt. Pritchards sounds zijn zowel abstracter als speelser dan wat Yorke doorgaans in z'n uppie of met Nigel fabriceert, alleen Tomorrow's Modern Boxes komt zo nu en dan in mijn gedachten, ook die is speels maar toch een stuk minder verfijnd. Het verrassendst van dit album is dat Thom z'n stem afwisselender dan ooit gebruik. Net als bij The Smile is die stem vaak op de eerste plaats een instrument, maar zo nu en dan - mooi gedoseerd en daarom juist zo effectief - zingt hij zich ouderwets je ziel in. Het album is een stuk langer dan Yorke-projecten doorgaans zijn, mijn enige kritiekpuntje is dat tussen de laatste paar nummers wat te lange stiltes zitten waardoor dat laatste stuk een beetje als een aanhangsel voelt, hoewel bepaald geen vervelend aanhangsel. Een perfect plaatje ambieert dit dan ook zeker niet te zijn, maar wat het zeker wél is is een fascinerende geluidenwereld om via je koptelefoon in te verdwijnen en eindeloos in te kunnen blijven verdwalen om steeds weer nieuwe ontdekkingen op te doen. Bah, wat een verwenneritus toch weer!