Damiano David - Funny Little Fears (2025)

Een band die de goedkeuring krijgt van Iggy Pop en Tom Morello doet toch wel iets goed. Verguisd door velen, want Eurovision, en bejubelt door nog veel meer mensen. Na ABBA en Céline Dion toch wel de grootste sterren die het Songfestival heeft voortgebracht. Wereldwijde successen waren hun deel.

Maar het werd Damiano allemaal te veel en hij moest ontsnappen aan het rockcircus waardoor hij nu op de solo-toer is gegaan. Of Måneskin nog bij elkaar komt is afwachten natuurlijk (ze beweren van wel), maar eerlijk is eerlijk vind ik dit altijd wel vage promo-praatjes. Ik denk dat Damiano gewoon groots denkt en een stapje meer wil zetten en hij doet dat in de vorm van Funny Little Fears dat bol staat met luchtige popnummers.

Nu kunnen we Måneskin natuurlijk niet echt spannend noemen, maar die band heeft iets dat mij wel weet te raken. Op hun laatste album Rush! vond ik de glans er wel een beetje af gaan en had ik al het idee dat ze meer en meer de popkant opgingen. Ook Engels als taal werd meer en meer de hoofdmoot, terwijl ik juist zo hou van het Italiaans.
Hier horen we alleen nog maar Engels. Niet verrassend natuurlijk gezien de richting die hier is opgegaan.

Ik vind het daardoor toch wel wat meer eenheidsworst met al die andere zangers die momenteel hot zijn en pop met een randje maken. Het is niet slecht, maar het is wel erg doorsnee geworden.

Gewoon leuk voor zo af en toe, maar het vuur dat ik had voor Måneskin heb ik niet voor Damiano solo. Wat mij betreft komen ze snel weer bij elkaar en is dit een leuk uitstapje geweest en geen begin van een definitieve solo- carrière . Ik denk zo dat het team achter Damiano wel even zal gaan kijken hoe de verkoop hiervan gaat en of zijn solo-tournee een beetje gaat lopen.

Berekenend? Zeker, zoals dit album ook wel is. Maar op zich kan ik er voldoende van genieten.

Wat hedendaagse mannelijke popartiesten betreft, vind ik persoonlijk dat Harry Styles er op tal van vlakken met kop en schouders bovenuit steekt, zowel als persoon als de muziek op zich. Dat gezegd zijnde, Damiano David komt soms in de buurt.

Born With a Broken Heart bijvoorbeeld, het beste nummer op de plaat, is onwaarschijnlijk goed in z'n genre en het totaalplaatje klopt. Ook Voices, Next Summer, Zombie Lady en in iets mindere mate Tango of The First Time blijven best wel hangen, aanstekelijk.

De andere helft van Funny Little Fears bestaat echter uit vrij brave ballades, die kunnen helaas een pak minder boeien. Enkel Silverlines valt positief op. Daar zit een klein tikkeltje Måneskin in, een miniem vurig kantje dat de andere tragere worpen ook best hadden kunnen gebruiken.

Een nipte 3.5 omwille van de toppers.

Bro got yass-ified by Hollywood.

Niet mijn smaak maar toch een vijftal tracks die ok zijn.1,2,3,4,10

De gemengde recensies voor dit album liggen toch vooral in de rancune dat een rockster geen musical-uitstapje mag maken. Ik vind Damiano Davids debuutalbum een ontzettend gewaagde stap van de Gen-Z-rock-and-roll-star richting uiterst zoete popmuziek. Die zoetigheid moet namelijk niet bestempeld worden als inhoudsloos en oppervlakkig. In Born with a Broken Heart gaat Damino de oorlog met zichzelf aan, in Mars met de kapitalistische natte dromen van de Musk-generatie en in Next Summer met zijn jeugd.

De stelling die ik op tafel wil leggen is dat we eigenlijk al veel te lang niet meer gewend zijn aan Italianen in de mainstream-muziekindustrie. In de tijdperken van Frank Sintara, Louis Prima en Umberto Tozzi wisten we dat dit Mediterraans schiereiland mannen leverde die de donkerste gedachten om wisten te zetten in lichtelijk ironische dansmuziek. Damiano Davids Funny Little Fears is daarmee geen verraad op de Rock & Roll - het is precies wat ik verwacht van Italiaanse Rock & Roll.

Het is Louis Prima's dansbare zelfhaat in I'm just a Gigolo. Het is Frank Sinatra's melanchomale I did it my way. En het is Tozzi's onbeschaamde Te amo. We zijn bijna vergeten dat die zoetsappigheid juist uit oprechtigheid voortkomt.

In de generatie van Milennials en Gen-Z'ers wordt weinig meer die plotselinge momenten van intense zelfhaat bezongen en wordt nog minder gezongen over de onvoorwaardelijke liefde die iemand voor een ander kan voelen. De leeftijdsgenoten - de narcistische rappers en de zelfverklaarde girlbosses - zingen liever over hoe ze in iemands leven als een wrecking ball schoten, hoe ze liever Flowers voor zichzelf kopen, hoe ze zichzelf graag als de badguy zien en samen uitroepen dat we are going to live forever. Heel weinig durven nog zichzelf fragiel te presenteren in de liefdesmusical die het Leven heet.

Niet alleen is Davids debuutalbum inhoudelijk, verfrissend en gedurfd voor een verdoofde generatie - het wordt ook nooit saai. Sommigen zullen teleurgesteld zijn dat de rockster indruk heeft willen maken op zijn (letterlijke) Disney-vriendin. Ik denk dat het de popmuziek is die we anno 2025 even nodig hadden.

Heel mooi betoog orchance, maar gewaagd? Come on...

Een rockster die mierzoete Harry Style-esque popmuziek gaat maken gebacked door een major label en gericht op de middle of the road audience en dan met name jonge bakvisjes? - héél riskant, maar jij snapt ook wel dat dit een commerciele knieval is. Hij zal het ongetwijfeld zelf menen, en The First Time is een straight up banger van een song maar deze jongen is wel goed gepakt door het marketingapparaat.

En terecht, het is een knappe vent met mooie stem en okay teksten. Maneskin was waarschijnlijk toch niet lang meer houdbaar. Daarentegen niet perse de popmuziek die we nodig hebben, ik ken dit allang.

Twee decennia geleden had je waarschijnlijk gelijk gekregen. Maar voor de hoofdzanger van een van de populairste Gen-Z-rockbands van dit moment, heeft David met dit album voor zodanig veel irritatie gezorgd bij oude fans, dat zijn Disney-metamorfose zowaar een meme op TikTok werd. Kendrick Lamar die country zou gaan zingen, Paul McCartney die zou gaan rappen en Rammstein die een balad-album zou opnemen - er zouden vast en zeker genoeg grote labels mee aangetrokken kunnen worden, daar heb je gelijk in, maar een dergelijke genre-switch maken met een zodanig loyale oude achterban die iets heel anders verwacht, is zeer zeker gewaagd.

En ja - gewaagdheid is relatief. Een knappe, goed zingende multimiljonair is in essentie natuurlijk nooit gewaagd als je het vergelijkt met iemand die z’n brood moet verdienen met hard werk. Het punt dat hier belangrijk is, is dat David een veel veiligere weg had kunnen opgaan door poppy rock te gaan maken (en hoewel MusicMeter meent dat dit rock is, denk ik dat we het er beiden over eens kunnen zijn dat dit in de verste verte geen echte rock is).

Met gewaagd bedoel ik vooral; de richting die hij kiest is niet spannend of gewaagd. Áls artiesten van 'hardere' muziekgenres iets vaak aan te wrijven is dan is het een knieval naar popmuziek. Damiano heeft niet besloten een volledig acoustisch gestript album te maken, of juist hárdere muziek te gaan maken of een conceptalbum - hij heeft gekozen voor de allermakkelijkste weg, en die weg is al zo oud als die naar Rome: de weg van commercie. He just sold out.

Het materiaal toont het dat ook: Ieder nummer kent 3 a 4 co-writers die ook gewerkt hebben met ta-da: Harry Styles, Sabrina Carpenter, One-Direction en andere aalgladde artiesten.

Hij valt hier geen buil aan, hij krijgt er hooguit nog véél meer Gen-Z meisjes bij die juist Maneskin te hard vonden. Het is een verdomd lekker glossy poppy plaatje en ik ben een enorme sucker voor dat soort pop, maar ik blijf echt bij mijn punt dat deze man de dollars van veraf heeft geroken en in dat gat gesprongen is. Hoe lekker is het, als je én je carrière commercialiseert én ook nog zelf van die muziek houdt. Ik zie behalve de ouwe rockers geen verliezers.

Het album is nu aangevuld met een aantal bonus nummers en heet nu Funny Little Fears (Dreams).
Ik vind het nogal getuigen van ideën armoede, het album was al behoorlijk zwak, mad de toegevoegde nummers stellen misschien nog wel minder voor
Het nummer Talk to Me bijvoorbeeld is wel echt zo'n enorme ripoff van Troye Sivans One of Your Girls, dat ik me afvraag of hij daar zomaar mee wegkomt.
Iets meer tempo, akkoorden een beetje door elkaar gehusseld en klaar. Wat een ideeën armoede en radio pulp zeg. Beetje zelfde teloorgang als Maroon 5 destijds.

Hoe kan een front zanger van een toch wel leuk bandje zo snel ten val komen....
Totale bagger dit album.

Je slaat echt volledig de plank mis. Sowieso al apart om millennials en Gen Z op deze manier bij elkaar te trekken want dan omvat je een periode van 30 jaar. In die periode is er zat zelfhaat en onvoorwaardelijke liefde bezongen. Je hebt het over rap, sinds Juice WRLD is daar juist veel ruimte voor mentale issues als zelfhaat. Je noemt een Billie Eilish hit, ook zij is een voorbeeld van een artiest die dat juist veel bezingt (mentale issues/zelfhaat), evenals onvoorwaardelijke liefde overigens (Birds of a Feather).