Damiano David - Funny Little Fears (2025)

Een band die de goedkeuring krijgt van Iggy Pop en Tom Morello doet toch wel iets goed. Verguisd door velen, want Eurovision, en bejubelt door nog veel meer mensen. Na ABBA en Céline Dion toch wel de grootste sterren die het Songfestival heeft voortgebracht. Wereldwijde successen waren hun deel.

Maar het werd Damiano allemaal te veel en hij moest ontsnappen aan het rockcircus waardoor hij nu op de solo-toer is gegaan. Of Måneskin nog bij elkaar komt is afwachten natuurlijk (ze beweren van wel), maar eerlijk is eerlijk vind ik dit altijd wel vage promo-praatjes. Ik denk dat Damiano gewoon groots denkt en een stapje meer wil zetten en hij doet dat in de vorm van Funny Little Fears dat bol staat met luchtige popnummers.

Nu kunnen we Måneskin natuurlijk niet echt spannend noemen, maar die band heeft iets dat mij wel weet te raken. Op hun laatste album Rush! vond ik de glans er wel een beetje af gaan en had ik al het idee dat ze meer en meer de popkant opgingen. Ook Engels als taal werd meer en meer de hoofdmoot, terwijl ik juist zo hou van het Italiaans.
Hier horen we alleen nog maar Engels. Niet verrassend natuurlijk gezien de richting die hier is opgegaan.

Ik vind het daardoor toch wel wat meer eenheidsworst met al die andere zangers die momenteel hot zijn en pop met een randje maken. Het is niet slecht, maar het is wel erg doorsnee geworden.

Gewoon leuk voor zo af en toe, maar het vuur dat ik had voor Måneskin heb ik niet voor Damiano solo. Wat mij betreft komen ze snel weer bij elkaar en is dit een leuk uitstapje geweest en geen begin van een definitieve solo- carrière . Ik denk zo dat het team achter Damiano wel even zal gaan kijken hoe de verkoop hiervan gaat en of zijn solo-tournee een beetje gaat lopen.

Berekenend? Zeker, zoals dit album ook wel is. Maar op zich kan ik er voldoende van genieten.

De gemengde recensies voor dit album liggen toch vooral in de rancune dat een rockster geen musical-uitstapje mag maken. Ik vind Damiano Davids debuutalbum een ontzettend gewaagde stap van de Gen-Z-rock-and-roll-star richting uiterst zoete popmuziek. Die zoetigheid moet namelijk niet bestempeld worden als inhoudsloos en oppervlakkig. In Born with a Broken Heart gaat Damino de oorlog met zichzelf aan, in Mars met de kapitalistische natte dromen van de Musk-generatie en in Next Summer met zijn jeugd.

De stelling die ik op tafel wil leggen is dat we eigenlijk al veel te lang niet meer gewend zijn aan Italianen in de mainstream-muziekindustrie. In de tijdperken van Frank Sintara, Louis Prima en Umberto Tozzi wisten we dat dit Mediterraans schiereiland mannen leverde die de donkerste gedachten om wisten te zetten in lichtelijk ironische dansmuziek. Damiano Davids Funny Little Fears is daarmee geen verraad op de Rock & Roll - het is precies wat ik verwacht van Italiaanse Rock & Roll.

Het is Louis Prima's dansbare zelfhaat in I'm just a Gigolo. Het is Frank Sinatra's melanchomale I did it my way. En het is Tozzi's onbeschaamde Te amo. We zijn bijna vergeten dat die zoetsappigheid juist uit oprechtigheid voortkomt.

In de generatie van Milennials en Gen-Z'ers wordt weinig meer die plotselinge momenten van intense zelfhaat bezongen en wordt nog minder gezongen over de onvoorwaardelijke liefde die iemand voor een ander kan voelen. De leeftijdsgenoten - de narcistische rappers en de zelfverklaarde girlbosses - zingen liever over hoe ze in iemands leven als een wrecking ball schoten, hoe ze liever Flowers voor zichzelf kopen, hoe ze zichzelf graag als de badguy zien en samen uitroepen dat we are going to live forever. Heel weinig durven nog zichzelf fragiel te presenteren in de liefdesmusical die het Leven heet.

Niet alleen is Davids debuutalbum inhoudelijk, verfrissend en gedurfd voor een verdoofde generatie - het wordt ook nooit saai. Sommigen zullen teleurgesteld zijn dat de rockster indruk heeft willen maken op zijn (letterlijke) Disney-vriendin. Ik denk dat het de popmuziek is die we anno 2025 even nodig hadden.