Vildhjarta - + Där Skogen Sjunger Under Evighetens Granar + (2025)

Progressive post-djent, zo zou ik het dopen. Speltechnisch indrukwekkend en het vliegt alle kanten op, maar tegelijkertijd zijn de zanglijnen nogal standaard voor moderne metal. Dat doet de unieke sfeer een beetje teniet. Tussendoor passeren geregeld ingetogen ambient passages als bouwstenen voor de volgende instrumentale explosie, waardoor grote dynamische contrasten worden geschept. Voor mij is dat ook wel nodig om bijna een uur hiervan uit te zitten. Dat blijft een heikel punt met djent, na 30 minuten ben ik wel lamgeslagen en heb ik het trucje gehoord.

Geen makkelijke kost, maar de abstracte, loodzware metal die men hier ten gehore brengt werkt wel bijna hypnotiserend. Het songmateriaal is weliswaar eenvormig en monotoon, maar door het toevoegen van sfeervolle electronische details en zelfs ambient soundscapes weet de band toch makkelijk de aandacht vast te houden. Dat er in het zweeds wordt gezongen/ gebruld is daarbij absoluut geen nadeel.

De grondleggers van Thall (zo heb ik van EvilDrSmith geleerd). Ofwel een specifiekere vorm van Djent?

Anyway. De plaat klinkt wel lekker, een stukje toegankelijker dan de voorganger. Maar nog wel lekker onsamenhangend genoeg om te blijven intrigeren. Regelmatig knallen er heerlijke passages uit de speakers. En weten ze je als luisteraard weer even weg te laten dromen. Tegelijkertijd blijft dit muziek voor schizofrenen mensen met de hak-op-de-tak methode. Maar ik mag dit wel. Op zijn tijd dan.

Sargasso en den Spanska Känslan zijn wel de lekkerste nummers wat mij betreft.