Aafke Romeijn - Ultraviolet (2025)

Op haar zesde studioalbum weet Aafke Romeijn de stijlen van haar eerdere platen naadloos te verweven, terwijl ze tegelijkertijd nieuwe muzikale paden bewandelt. Vijf nummers waren al bekend: vier van haar EP uit 2024 en de cover We Zijn Zo Jong van de Belgische band Gorki. Stiekem vind ik haar versie minimaal net zo goed als het origineel. De ruwe randjes zijn eraf, maar hierdoor maakt Aafke er een perfecte popsong van—iets wat ze eerder al uitstekend deed met Een Heel Klein Beetje Oorlog van Noordkaap.

De negen nieuwe nummers sluiten naadloos aan op de oudere tracks. Een sterke ’90s-invloed is duidelijk te horen, zoals in afsluiter Weg waar de ijle synths en harde beats doen denken aan Underworld of Orbital. As had moeiteloos op Madonna’s Ray of Light kunnen staan en Twijfel klinkt instrumentaal als een Bond-song. Maar Aafke duikt soms nog verder terug in de tijd—Lichtblauw is pure jaren ’70 retro-funk. Hoewel ze in het verleden vaker flirtte met disco en funk (Stad en Show zijn daar voorbeelden van), doet ze het nu directer dan ooit tevoren. Wellicht is dit de invloed van haar partner Bram Ieven, die meehielp aan dit nummer. Ook Niemand Weet Alles valt op, met een psychedelische sfeer die wordt versterkt door Aafkes dromerige, zweverige zang.

Van de nieuwe nummers vind ik aanstekelijke nummer Distel het meest geslaagd. Het absolute hoogtepunt is echter het eerder uitgebrachte titelnummer Ultraviolet, een aangrijpend eerbetoon aan haar overleden vriend Daan Gielis. De emotionele diepgang van de tekst, de melancholische synths en Aafkes zuivere stem zorgen voor een ontroerend moment. "We huilen, maar we huilen samen, dus het is oké", zo concludeert Aafke in het lied Huilen.

Ik ben zelf van bouwjaar 1986, net als Aafke, en de themathiek van haar albums sluiten hierdoor vaak aan bij de verschillende fases in mijn eigen leven: van de dromerige ambitie van haar vroege werk tot de scherpe, maatschappijkritische tonen van M & Godzilla en nu de melancholie en berusting op Ultraviolet. Als eind-dertigers maken we ons waarschijnlijk minder druk om de kleine dingen. Maar de grote thema’s—dood, verlies, oorlog—komen juist scherper binnen. Dit is ook terug te horen in de teksten. Ultraviolet voelt als een volwassen album, niet alleen muzikaal, maar ook in de manier waarop het grote emoties benadert: zonder drama, maar met een intense gelaagdheid.