Alan Sparhawk - With Trampled by Turtles (2025)

Vorig jaar al officieus aangekondigd, voor iedereen die het gedurfde White Roses, My God niet kon pruimen is er deze samenwerking met de band Trampled by Turtles, ook afkomstig uit Duluth.

Stranger

Live in Amsterdam
Stranger
Heaven

Vette hoes dit.

Zeker een fascinerende hoes maar vooral een mooi nummer dit Stranger

Het tweede nummer van dit album, not broken, is ook digitaal te vinden. Ook weer een prachtig nummer.

Screaming Song. Ook heel fraai.

Prachtig, prachtig!

Dit is wel even andere koek dan de vorige plaat. Sterke singles, dit smaakt naar meer.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Alan Sparhawk - With Trampled By Turtles - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Alan Sparhawk - With Trampled By Turtles
Voormalig Low voorman Alan Sparhawk overtuigde me vorig jaar totaal niet, maar raakt op het samen met de Amerikaanse rootsband Trampled By Turtles gemaakte nieuwe album weer wel de juiste snaar

Alan Sparhawk heeft de dood van zijn vrouw Mimi Parker nog lang niet verwerkt. Je hoort het in de vaak zeer melancholische songs op zijn nieuwe album. Die melancholie hoorde je ook op het vorig jaar verschenen soloalbum van de Amerikaanse muzikant, maar dat album stond me door de elektronica en de vervormde zang vooral tegen. Voor zijn nieuwe album koos Alan Sparhawk voor de samenwerking met stadgenoten Trampled By Turtles en dat is een combinatie die wat mij betreft wel werkt. Het is ver verwijderd van de muziek die Alan Sparhawk in het verleden met Low maakte, maar de rootsklanken passen prachtig bij de emotievolle vocalen en indringende songs op het album.

Low, de band rond het echtpaar Mimi Parker en Alan Sparhawk, maakte tussen 1994 en 2015 een flinke stapel geweldige albums, met wat mij betreft Things We Lost In The Fire uit 2001 als onbetwist hoogtepunt. De twee muzikanten uit Duluth, Minnesota, ook de geboortegrond van Bob Dylan, maakten muziek die afwisselend als slowcore en sadcore werd omschreven, maar Low verwerkte veel meer invloeden en creëerde een geheel eigen sound.

Dat deed de band ook op het in 2018 uitgebrachte Double Negative, waar ik in eerste instantie echt helemaal niets in hoorde, maar toen ik eenmaal gewend was aan de zwaar vervormde elektronica hoorde ik ook de schoonheid van het album. Het geluid van Double Negative werd doorgetrokken op het in 2021 verschenen HEY WHAT, wat helaas de zwanenzang van Low bleek. Een jaar na het verschijnen van het album overleed Mimi Parker en bleef Alan Sparhawk alleen achter.

De Amerikaanse muzikant dook vorig jaar op met White Roses, My God, wat ik, ondanks mijn enorme respect voor Alan Sparhawk, echt een draak van een album vond. Alan Sparhawk omringde zich op het album met wat mij betreft weinig aansprekende elektronica, maar deed nog veel gekkere dingen met zijn stem, die flink werd toegetakeld door nog wat extra elektronica, waaronder de vocoder.

Ik kon er echt niet naar luisteren en had daarom heel weinig vertrouwen in het deze week verschenen nieuwe album van Alan Sparhawk. De muzikant uit Duluth heeft de elektronica dit keer gelukkig achter slot en grendel gelaten en takelt ook zijn stem niet meer toe. Voor de muziek op zijn nieuwe album heeft Alan Sparhawk een beroep gedaan op stadgenoten Trampled By Turtles.

Het is een rootsband met een voorliefde voor bluegrass en het is een band die een respectabel aantal albums heeft uitgebracht. Ik ken Trampled By Turtles zelf vooral van het in 2022 verschenen Alpenglow, dat ook tot mijn eigen verbazing de top 5 van mijn jaarlijstje haalde en dat ik schaar onder de beste rootsalbums van de afgelopen jaren.

Ook op Alan Sparhawk With Trampled By Turtles maakt de Amerikaanse band indruk met prachtige klanken met invloeden uit de folk, de country en de bluegrass, maar er is ook ruimte voor experiment, zoals in het indringende Screaming Song. Het is muziek die je niet direct verwacht bij Alan Sparhawk, maar het past wat mij betreft een stuk beter dan het elektronische geluid op het vorig jaar verschenen soloalbum.

Hoogtepunt is wat mij betreft het prachtige Not Broken, waarin een met veel emotie zingende Alan Sparhawk wordt bijgestaan door zijn dochter Hollis, die qua stem lijkt op Mimi Parker, maar ook als de leden van Trampled By Turtles de Amerikaanse muzikant vocaal bijstaan komt de zang van Alan Sparhawk flink binnen.

Het overlijden van Mimi Parker heeft ook op dit album weer zijn sporen nagelaten, waardoor het een wat donker en melancholisch album is geworden. Het is in het oeuvre van Alan Sparhawk een atypisch album, maar dat geldt voor vrijwel alle albums die de muzikant uit Minnesota sinds 2018 heeft gemaakt.

Alan Sparhawk With Trampled By Turtles laat wat mij betreft horen dat er muziek zit in de solocarrière van de voormalig voorman van Low, maar doet ook zeer uitzien naar een nieuw album van Trampled By Turtles, dat ik eerlijk gezegd tot nog grootsere daden in staat acht. Erwin Zijleman

Dit namen ze een paar jaar terug al samen op:
https://youtu.be/-BAZRXwFPPU?si=iUQGK2IkdrA_PNeI

Hoe iemand rouw verwerkt is persoonlijk. Alan Sparhawk zette zijn verdriet in het verknipte elektronische White Roses, My God om. Een waardig soulvol eerbetoon aan zijn overleden partner Mimi Parker, zijn wederhelft waarmee hij Low vormde. Het was een niet echt een toegankelijke plaat, met een veelvoud aan stemvervormers. Een sobere ingetogen benadering voor een klein publiek. Bij de aansluitende optredens hoorde je vooral een rockende muzikant, en dat ligt hem eigenlijk wel het beste.

Het toeval brengt hem bij het bevriende Trampled By Turtles. In het verleden produceerde hij al hun Wild Animals plaat. Nu bivakkeerden ze beide rond dezelfde winter van eind 2024 in de Pachyderm studio te Cannon Falls. Een samenwerking kon niet uitblijven, en leidde tot het in een dag opgenomen Alan Sparhawk – With Trampled by Turtles. De nummers zijn niet nieuw, zo speelt hij openingstrack Strangers vorig jaar al samen met zijn zoon Cyrus.

Zonder zijn echtgenoot klinkt Alan Sparhawk als Neil Young in zijn gloriejaren, en dat is een groot compliment. De countryfolk begeleiding van Trampled By Turtles versterkt dit alleen maar. Stranger staat voor zijn terugkeer op het podium, jezelf herontdekken, zonder het vertrouwde klankbord. Stranger heeft een heerlijke grunge unplugged vibe, we wanen ons weer eventjes in de jaren negentig. Nooit eerder past Alan Sparhawk zo treffend op het Sub Pop label.

Too High stamt nog uit de The Invisible Way periode, maar door de koerswijziging van Low krijgt het geen plek op een de latere albums. Vanwege de trieste omstandigheden is een zin als You Put The Words To A Melody, And Try To Make It Fit, Sometimes It Kills You, But It Sets You Free, It Cuts Right Through It direct naar het aandeel van Mimi Parker te herleiden. Een passende lofzang, waardig uitgevoerd. Het uptempo Princess Road Surgery komt uit diezelfde sessies voort, en benadrukt nogmaals de productieve creativiteit van dit tweetal. Een hoogtepunt welke nu eindelijk dienst doet.

Het tevens op White Roses, My God aanwezige Heaven krijgt hier een ziel. Een ziel die de eenzaamheid benoemd en deze een plek geeft. Ooit zullen ze weer samen zijn. Hoe belangrijk de familieband is, blijkt wel in Not Broken, een adembenemend duet van vader Alan en dochterlief Hollis. Ze vervangt haar moeder niet, het is griezelig hoe dicht ze met haar stemgeluid de herinneringen aan Mimi oproept. Jeugdiger, minder doorleeft, maar wel dezelfde zielsbeleving. Ze delen pijn en onbegrip, en drukken de boosheid naar de achtergrond.

Die hartzeer openbaart zich ook in de eeuwige afscheidssong Screaming Song. We huilen in stilte, zonder tranen, met de emotie van ingehouden woede. We laten de krassende gitaar en getergde cello die emotie overdragen en luisteren met een brok in de keel naar dit immense verdriet. De elektrische Get Still dodenmars op White Roses, My God krijgt door de veelvoudige toevoeging van dierengeluiden een nieuw leven ingeblazen. De hoopvolle stem van Alan Sparhawk wordt in gospelkoorklanken ondergedoopt. Trampled By Turtles geeft hem het speelplezier terug.

Don’t Take Your Light is het verslag van de duistere periode waar Alan Sparhawk zich doorheen vecht. Bijzonder hoe hij uit dit dieptepunt zoveel kracht haalt en het nummer tot een muzikaal hoogtepunt ombuigt. Trampled By Turtles spreekt dezelfde muzikale donkere taal als The Bad Seeds, Ryan Young versterkt dit nogmaals met zijn prachtige treurviool spel. Het persoonlijke Torn & in Ashes blijft ook dicht bij zichzelf. Torn & in Ashes zijn de donkere pagina’s van een dagboek die de muzikant achter zich laat om het bestaan opnieuw op te pakken. Een stukje verwerking om verder te komen. Een natuurlijk proces waar hij blijkbaar op de voorganger nog niet aan toe is.

In het verleden was het vooral de gebroken stem van Mimi Parker die mij ontroerde, nu besef ik pas dat Alan Sparhawk ook een geweldige vocalist is. Deze Americana aanpak ligt hem goed. Het verschuilen achter vocoders is totaal overbodig. Het grote verschil met White Roses, My God is dat daar de afwezigheid van Mimi Parker confronterend binnenkomt, en dat haar geest overduidelijk wel op Alan Sparhawk – With Trampled by Turtles aanwezig is.

Alan Sparhawk - With Trampled by Turtles | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com