Dennis DeYoung - Desert Moon (1984)

Aardige cd van "de stem" van Styx, niet meer dan dat. Stukken minder dan "Back To The World". Kastvulling

Ooit eens gekocht maar weer weggedaan en eigenlijk alleen Desert moon was voor mij een uitblinker.

Er lijkt hier wellicht sprake van een kleine guilty pleasure met een dusdanig aantal sterren, maar de artiest leent zich daar niet voor én er is sprake van een mooi, volwaardig album dat thuis hoort bij de Styx familie, inclusief Dennis DeYoung.

Wat is er aan de hand. Styx viel in 1984 uit elkaar en de leden begonnen aan solo projecten, althans, wie dat in z'n vingers had zitten.

Styx was het toonbeeld van een typische mannen rockband met meerdere componisten en met teksten en muziek die horen bij zo'n rockband. Inclusief onderlinge kinnesinne en vliegen afvangen en mooie, doch enigszins wat logge symfonische rock, die gegarandeerd gretig werd afgenomen door de Amerikaanse jeugd.

So far so good. Als je er in je eentje voor komt te staan, wordt het een andere zaak. Meestal hebben de leden dan even genoeg van de muziek van de band en komen ze met ideëen die sterk afwijken van waar ze eerder mee bezig waren. Nummers die ze altijd al eens wilden doen.

Dennis DeYoung kwam met een soort Styx Light versie, kocht voor de gelegenheid wat nieuwe software voor zijn (nog altijd aanwezige) orgel, gaf het geheel wat extra tempo. Met uitzondering dan van de goede single Desert Moon, die dan weer een ferme verbetering is van zijn softe ballad hit Babe, en de wat flauwe afsluiter Dear darling.

Voor het overige rockt DeYoung er goed op los, met leuke melodietjes, sterke nummers maar wel met een vette knipoog. Het serieuze Styxwerk en ook de thematische aanpak van de laatste twee cd's van Styx werd losgelaten. DeYoung liet de jaren '70 voor wat het was en zet met Desert Moon een stap naar de jaren '90.

Dat zal de overtuigde Styx-fan hem niet in dank hebben afgenomen en de kritiek was dan ook niet van de lucht. Zie ook het gemiddelde dat hij hier heeft opgebouwd.
Ik reken mijzelf overigens ook tot de serieuze Styx fans maar, en vandaar het guilty pleasure gevoel, ik vind het juist alleraardigst wat DeYoung hier heeft bedacht.

De oude kant 1, met Don't wait for heroes, het prima ronkende duet Please met Rosemary Butler, het hyperige naar zomermuziek neigende Boys will be boys en het theatrale Fire zouden zelfs het album naar 5***** brengen, ware het niet dat kant 2 niet verder komt dan 4****. Maar 4,5***** lijkt mij een mooie uitslag voor dit solo-debuut van DeYoung.

Nou nou, dat vind ik wel erg hoog gewaardeerd voor dit middelmatige plaatje. En dan ben ik nog iemand die Styx echt wel een warm hart toedraagt. Ik heb mijn Amerikaanse cut-out van de Free Record Shop (volgens mij lag deze plaat midden jaren tachtig in die versie overal in de uitverkoopbakken) gisteravond nog eens op mijn draaitafel gelegd in de hoop dat ik er positiever over zou gaan denken, maar helaas...

Desert moon is een prachtsong, die het ook goed gedaan zou kunnen hebben op een Styx-album, maar de rest van deze plaat komt daar zelfs niet bij in de buurt. De opener Don't wait for heroes vind ik nog alleraardigst, maar met het daaropvolgende trio op kant 1 zakt de plaat als een plumpudding in elkaar. Boys klinkt als een weinig geslaagde mix van new wave, arena-rock en doo-wopmuziek, zijn jazzy en theatrale versie van Jimi Hendrix' Fire pakt evenmin goed uit en Please vind ik ook al geen wereldsong. Ik vind juist kant 2 wat beter, en niet alleen vanwege de titelsong. Met name Gravity vind ik een lekkere, vrolijke popsong over een lichtvoetig onderwerp . Jammer dat Dear darling dan weer zo'n clichématige lovesong is die je zelfs doet terugverlangen naar het veel betere Babe.

Ik mag Dennis in Styx graag horen zingen, maar de afwisseling met andere zangstemmen en steviger nummers houdt de zaken daar meestal in balans. Die balans ontbreekt hier, waardoor het keyboardwerk onevenredig veel ruimte krijgt en vooral zijn theatrale, van emotie gespeende zangwerk domineert. Op een solo-plaat blijkt dat teveel van het goede.

De hieropvolgende plaat Back to the world, vind ik wat evenwichtiger en daardoor beter. Die haalt een krappe voldoende, deze net niet.